II SA/Go 797/10

Dnia 23 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy w całości decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], odmawiającą przyznania Z.W. – jako emerytowi Policji – równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2007-2009. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja organu drugiej instancji została doręczona stronie w dniu 3 września 2010 r. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji zawierała pouczenie o możliwości zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., za pośrednictwem tego organu, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Dnia 28 września 2010 r. (data prezentaty na skardze) Z.W. złożył w Komendzie Powiatowej Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Skarga została przekazana organowi odwoławczemu drogą resortową, tzw. "Pocztą Specjalną" KWP. W dniu 6 października 2010 r. wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji (data prezentaty na piśmie przewodnim Komendanta Powiatowego Policji, do którego dołączono skargę). W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego trzydziestodniowego terminu, względnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Kwestię obliczania terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym normuje rozdział 5 działu III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 83 §3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. To samo dotyczy złożenia pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku (art. 83 § 4 p.p.s.a.). Zatem skarżący, aby wnieść skutecznie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], powinien w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia (tj. najpóźniej 4 października 2010 r.) złożyć skargę w siedzibie organu, który wydał tę decyzję czyli Komendanta Wojewódzkiego Policji lub w polskim urzędzie pocztowym. Tymczasem skarżący złożył skargę w jednostce organizacyjnej podległej organowi pierwszej instancji, tj. Komendantowi Powiatowemu Policji, który przesłał ją organowi drugiej instancji tzw. wewnętrzną drogą resortową. Komendant Wojewódzki Policji otrzymał skargę w dniu 6 października 2010 r. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego albo za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd albo organ, do którego skargę wniesiono powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd albo organ pod adresem właściwego organu administracji publicznej (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08, LEX nr 505331). Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że przesłanie skargi "Pocztą Specjalną" KWP było równoznaczne z nadaniem jej za pośrednictwem urzędu pocztowego w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a., bowiem ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), określając w art. 46 obowiązki operatora publicznego świadczącego powszechne usługi pocztowe, powierza je Poczcie. Brak jest również podstaw do uznania, że złożenie skargi w jednostce organizacyjnej podległej Komendantowi Powiatowemu Policji wypełnia przesłanki z art. 83 § 4 p.p.s.a. Przepis ten ma bowiem charakter wyjątkowy i dotyczy jedynie osób, które z uwagi na charakter swojej pracy (żołnierz, członek załogi polskiego statku morskiego) lub warunki życiowe (osoba pozbawiona wolności) nie mają możliwości lub mają znaczne trudności z wniesieniem pisma w którykolwiek ze sposobów wyżej opisanych (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008, s. 378). Z tego względu za datę wniesienia skargi należy uznać dzień wpłynięcia skargi do Komendanta Wojewódzkiego Policji, tj. 6 października 2010 r. Oznacza to, że skarga Z.W. została wniesiona dwa dni po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. pomimo, że decyzja organu drugiej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.