II SA/Go 801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót naprawczych oddala skargę. Decyzją wydaną w dniu [...] lipca 2013 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w następstwie wniesienia od powyższej decyzji odwołania przez T.W., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 roku w części dotyczącej określenia w sentencji numeru posesji przy ulicy [...] w adresie inwestora – E.W. i w tym zakresie orzekł, iż numer posesji brzmi "7", a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: Pismem z dnia [...] lutego 2008 roku T.W. zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przebudowie i rozbudowie budynku gospodarczego z garażem, przed uzyskaniem prawem przewidzianych pozwoleń na działce nr ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku Starosta wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonywania części robót budowlanych objętych zgłoszeniem, obejmujących budowę dachu nad budynkiem garażowo - gospodarczym, położonym na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 16 kwietnia 2008 roku inwestor – E.W., zgłosiła zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na odtworzeniu dachu nad budynkiem garażowym, odtworzeniu bramy garażowej, wymianie nawierzchni podwórza z betonowej na pokrycie kostką brukową. Ponieważ roboty budowlane polegające na wykonaniu nowego dachu objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, dlatego sprzeciw wobec zamiaru wykonania tej części robót budowlanych jest uzasadniony. Podczas kontroli robót budowlanych przeprowadzonych w dniu [...] maja 2008 roku na działce nr ewid. [...] stwierdzono, że dach nad garażem oraz ścianka działowa wewnątrz pomieszczenia zostały rozebrane. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 roku, wydanym na podstawie art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), zwana dalej ustawą, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) wstrzymał roboty budowlane prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie posesji położonej w [...] oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oceny technicznej obiektu. Na skutek wniesionego przez T.W. zażalenia, sprawę rozpatrywał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 roku uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w zaskarżonej decyzji, wbrew brzmieniu art. 50 ust. 2 ustawy, brak jest ustaleń dotyczących niezbędnych zabezpieczeń, nie podano przyczyny wstrzymania robót budowlanych oraz nie podano w sentencji rozstrzygnięcia, jakie konkretnie roboty budowlane zostały wykonane bez pozwolenia i w jakim obiekcie oraz nie określono w sentencji decyzji osoby, do której jest skierowane postanowienie o wstrzymaniu wykonania robót. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 roku, wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy, PINB wstrzymał roboty budowlane dotyczące wykonania rozbiórki dachu na budynku garażowo - gospodarczym prowadzonych na terenie posesji położonej w [...] oraz nałożył obowiązek zabezpieczenia obiektu poprzez odtworzenie dachu obiektu w dotychczasowym kształcie i wielkości. Pismem z dnia [...] października 2008 roku E.W. poinformowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w dniu [...] października 2008 roku przystępuje do wykonania nałożonego na nią obowiązku, a pismem z dnia [...] listopada 2008 roku poinformowała o wykonaniu nałożonego na nią obowiązku. Następnie podczas kontroli robót budowlanych przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2009 r. stwierdzono, że dach nad garażem został wykonany. Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku PINB umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót na budynku garażowo - gospodarczym w [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż inwestor – E.W. wykonała nałożony na nią nakaz odbudowy dachu nad budynkiem garażowo –gospodarczym. Nadto organ II instancji umorzył postępowanie zażaleniowe dotyczące postanowienia z dnia [...] października 2008 roku o wstrzymaniu robót budowlanych. Okoliczności te, w ocenie organu powodują, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Na skutek odwołania T.W., decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na uchybienia w prowadzonym postępowaniu naprawczym. Nadto zauważył, że organ nie odniósł się do zarzutu strony, iż roboty budowlane są nadal kontynuowane. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji dołączył do akt decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku z dnia [...] października 1968 roku wraz z projektem budowlanym. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku PINB umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót na budynku garażowo - gospodarczym w [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy należy uznać porównanie parametrów budynku po zakończeniu robót, które ustalono podczas przeprowadzonych oględzin. Zdaniem organu wysokość budynku garażowo- gospodarczego jest niższa od zatwierdzonej w pozwoleniu na budowę wydanego w 1968 roku. Nadto ustosunkowano się do zarzutów związanych z przebiegiem postępowania administracyjnego, a w szczególności braku zdjęć zrobionych w trakcie oględzin, a które nie były dołączone do akt w chwili, gdy zapoznawał się z nimi skarżący oraz autentyczności podpisu E.W. pod jednym z pism dołączonych do akt sprawy. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy (decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 roku), na skutek odwołania złożonego przez T.W., albowiem organ ten stwierdził, iż w toku postępowania nie wyjaśniono, w jakich okolicznościach doszło do odstępstw od projektu budowlanego oraz czy budowa budynku formalnie została zakończona, nadto nie wyjaśniono okoliczności przyjęcia budynku do użytkowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2010 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w sprawie. Zdaniem organu parametry dotyczące długości i szerokości budynku zostały zachowane, natomiast brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia wysokości budynku przed wykonaniem robót budowlanych przez E.W.. Powyższa decyzja PINB z dnia [...] października 2010 roku, na mocy decyzji WINB z dnia [...] listopada 2010 roku została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż z dołączonych do akt dokumentów wynika, że budynek mieszkalny i gospodarczy, zrealizowane na podstawie planu realizacyjnego i pozwoleń na budowę z dnia [...] października 1966 roku oraz z dnia [...] października 1968 roku zostały odebrane i przekazane do użytkowania z dniem [...] grudnia 1970 roku. Z przekazanych dokumentów nie wynika jednak, czy zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu z dnia [...] października 1968 r. budynek gospodarczo - garażowy został przyjęty do użytkowania przed jego przebudową (w związku z wydłużeniem obiektu oraz innym umieszczeniem otworów okiennych i drzwiowych). Zdaniem organu pośrednio można wnioskować, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały po przyjęciu budynku do użytkowania, na co wskazuje treść zawiadomienia z dnia [...] października 1989 roku, w którym wskazano że powierzchnia zabudowy tego obiektu wynosi 38 m2, natomiast z pomiarów przeprowadzonych w dniu [...] października 2009 roku wynika, że aktualna powierzchnia zabudowy wynosi 40, 5 m2. Jednakże w aktach brak jest dokumentów dotyczących przyjęcia do użytkowania przedmiotowego obiektu. W ocenie organu ustalenia w powyższym zakresie mają istotne znaczenie w sprawie, gdyż wykonanie przebudowy obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę obligowałoby organ do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50 i 51 ustawy. Nadto wykluczałoby istnienie przesłanki do umorzenia postępowania ze względu na jego przedmiotowość. Zdaniem organu brak ustaleń, czy w dacie przyjęcia do użytkowania przedmiotowy obiekt posiadał takie same parametry oraz rozmieszczenie otworów okiennych i drzwiowych jak obecnie powoduje, że rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Po zwrocie akt, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął dalsze czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności, w jakim okresie przeprowadzono prace remontowe w spornym budynku i w jakim zakresie. W tym celu zwrócił się między innymi z pismem do Starostwa Powiatowego o przekazanie posiadanej dokumentacji dotyczącej tego budynku. W odpowiedzi na pismo, Starostwo Powiatowe przekazało odpis pisma zatytułowanego zawiadomienie, a noszącego datę [...] października 1989 roku, z którego wynika, że budynek mieszkalny i gospodarczy posadowione na nieruchomości położonej w [...] zostały odebrane i przekazane użytkownikom do użytkowania z dniem [...] grudnia 1970 roku. Nadto z treści tego pisma wynika, że budynek gospodarczy miał powierzchnię 38 m2 i kubaturę 102 m3. Decyzją z dnia [...] października 2010 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie umorzył postępowanie w sprawie prowadzenia robót przy budynku garażowo - gospodarczym zlokalizowanym w [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że po uwzględnieniu zastrzeżeń Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i uwag zgłaszanych przez T.W., brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia wysokości spornego budynku, natomiast z całą pewnością zachowane zostały jego parametry dotyczące długości i szerokości, zmianie uległ tylko stropodach. Obecna wysokość mieści się w parametrach wydanego pozwolenia na budowę, w szczególności od strony nieruchomości stanowiącej własność skarżącego Na powyższą decyzję T.W. wniósł ponownie odwołanie. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2010 roku. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podał, że organ I instancji nie ustalił okresu, w którym została zwiększona długość spornego budynku, w szczególności czy po dokonaniu przekazania budynku do użytkowania. Ustalenia we wskazanym zakresie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wykonanie bowiem przebudowy przedmiotowego obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, obligowałoby organ nadzoru budowlanego I instancji do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie przepisów art. 50 i 51 Prawo budowlane. Nadto organ I instancji nie dokonał ustaleń odnośnie rozmieszczenia okien i drzwi w spornym budynku, czy zmieniono ich usytuowanie i ilość przed oddaniem go do użytkowania i czy było takie same jak obecnie. Tym samym organ I instancji nie dokonał ustaleń dotyczących wykonania określonych prac budowlanych i czy wykonanie ich wymagało uprzedniego uzyskania zezwolenia budowlanego lub ich zgłoszenia. Podzielono nadto zarzut wnoszącego odwołanie w przedmiocie naruszenia art. 10 kpa. Mimo dołączenia do akt nowych dokumentów organ I instancji nie powiadomił o tym strony i nie umożliwił jej wypowiedzenie się, co do ostatecznie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] października 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 104 k.p.a. PINB orzekł, iż w odniesieniu do budynku garażowo - gospodarczego zlokalizowanego w [...] nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora – E.W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót naprawczych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż analiza dokumentów oraz oświadczeń stron doprowadziła do wniosku, że obiekt o obecnej powierzchni zabudowy istnieje od początku, natomiast formalności dotyczące przyjęcia go do użytkowania przeprowadzone zostały niewłaściwie. Odnośnie zmian dotyczących rozmieszczenia i ilości otworów okiennych oraz drzwiowych organ stwierdził, iż roboty te nie wymagają pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nadto umieszczone są w ścianie skierowanej w głąb posesji inwestora. Wprowadzone w tym zakresie zmiany nie naruszają przepisów techniczno -budowlanych. W ocenie organu brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania z powodu braku symptomów złamania prawa. Od powyższej decyzji T.W. wniósł odwołanie. Odwołujący się zarzucił, iż organ nie podjął działań w celu ustalenia okoliczności dotyczących przejęcia budynku do użytkowania. Zdaniem strony wykonane roboty budowlane, polegające na wymianie stolarki okiennej, połączone z ingerencją w obiekt budowlany, stanowią remont bądź przebudowę, które należy odpowiednio zgłosić, lub uzyskać pozwolenie na budowę. W ocenie strony zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że budynek został przebudowany w 2008 r., a jego przebudowa doprowadziła do zmiany kubatury. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku, nr [...] WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że dokumenty zgromadzone w sprawie wskazują, że aktualnie istniejący budynek garażowo - gospodarczy na działce nr [...] wybudowany został w sposób legalny - na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] października 1968 roku Jednakże aktualnie obiekt posiada wymiary: długość - 10,75 m, szerokość - 4,34 m, wysokość mierzona od gruntu do spodu stropodachu - od 2,44 m do 2, 91 m, które to wymiary różnią się od wymiarów w zatwierdzonym projekcie budowlanym, gdzie: długość obiektu wynosiła - 9,00 m, szerokość -4, 50 m, wysokość -2,40m do 3,18 m. Organ zwrócił również uwagę na zmianę w przedmiotowym budynku ilości otworów okiennych w stosunku do projektu budowlanego, który przewidywał trzy otwory okienne (obecnie są dwa otwory okienne). Zdaniem organu powyższe roboty świadczą o przebudowie obiektu budowlanego, która wykonana została poza zakresem udzielonego pozwolenia na budowę, przy czym budynek przyjęty został do użytkowania. Organ wskazał, iż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że budynek mieszkalny i budynek gospodarczy, znajdujące się na działce nr [...], zostały przekazane i odebrane do użytkowania w dniu [...] grudnia 1970 roku. Skoro inwestor skutecznie zawiadomił właściwy organ o zakończeniu budowy, a organ ten przyjął do użytkowania obiekt, to obecny stan prawny nie daje możliwości prowadzenia działań prawnych w kierunku istotnych odstępstw od projektu budowlanego, budowa bowiem została zakończona. Odnośnie robót budowlanych polegających na przebudowie (w zakresie wykonania otworów okiennych i drzwiowych), w ocenie organu nie zachodzi potrzeba nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, albowiem roboty te nie powodują naruszenia przepisów techniczno - budowlanych. Od powyższej decyzji T.W. wniósł skargę zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy, § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Skarżący wskazał, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, czy budynek został przebudowany czy też rozbudowany i nadbudowany po częściowej jego rozbiórce. Skarżący zarzucił, że postępowanie prowadzone było w sposób, który nie budził zaufania do organu administracyjnego. Organ nie wyjaśnił, czy budynek po rozbudowie i nadbudowie spełnia wymagania aktualnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego. W ocenie skarżącego konwalidacja skutków samowoli budowlanej jest sprzeczna z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Go 204/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że organ administracji publicznej ogólnikowo określił przedmiot postępowania naprawczego, które toczy się od 2008 roku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor wykonał szereg prac w spornym budynku, w tym w okresie, gdy toczyło się postępowanie naprawcze. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby na poszczególne roboty budowlane wykonywane już w trakcie legalizacji, inwestor uzyskał wymagane prawem pozwolenia na budowę lub dokonywał zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Organ winien odpowiednio zakwalifikować te roboty stosownie do art. 3 ustawy Prawo budowlane i w tym kierunku prowadzić postępowanie naprawcze, obejmując nim całość wykonywanych samowolnie robót budowlanych. Organ, zdaniem Sądu, winien wskazać jakie konkretnie roboty zostały wykonane, a dokonane w tym kierunku ustalenia winny mieć odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz decyzji rozstrzygającej sprawę. Następnie organ winien dokonać oceny zgodności wykonywanych samowolnie robót z przepisami prawa budowlanego. Dokonując tej oceny organ posiadający niezbędną w tym zakresie wiedzę może poprzestać na własnej ocenie. W razie powstania wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu może na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane nałożyć na osobę, o której mowa w ust. 1 obowiązek dostarczenia odpowiedni ich ocen technicznych lub ekspertyz. Uznając, że z tych względów sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, a zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7,77 i 107 § 3 kpa orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 roku, którą to decyzją organ nadzoru budowlanego stwierdził, że nie zachodzi konieczność nałożenia na E.W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku garażowo – gospodarczego do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w spornym budynku poczynając od 2008 roku wykonano następujące prace budowlane takie jak; – zamurowanie jednego otworu drzwiowego oraz jednego otworu okiennego od strony posesji inwestorki, – montaż stolarki okiennej i drzwiowej od strony posesji własnej, – montaż stolarki okiennej i drzwiowej oraz elektrycznej bramy uchylnej, – wykonanie konstrukcji dachowej oraz połaci dachu wraz z orynnowaniem, – wykonanie wewnętrznej ścianki działowe, – wykonanie robót wykończeniowych ( tynki wewnętrzne i zewnętrzne, posadzki), – wykonanie ocieplenia elewacji budynku na trzech ścianach od strony posesji inwestorki. Powyższe prace wykonane przez E.W. obejmujące częściową odbudowę budynku i rozbudowę z przebudową wraz z częściowym ociepleniem należy zakwalifikować jako przypadek inny niż określony w art. 48 lub 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, które wymagają działań naprawczych w trybie właściwych przepisów art. 50 i 51 tej ustawy. O ile nie zachodzi konieczność, tak jak stwierdził organ I instancji nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w zakresie wykonania otworów okiennych i drzwiowych oraz robót powodujących powiększenie powierzchni budynku, o tyle zachodzi konieczność dokonania oceny zgodności wykonanych samowolnie robót z przepisami budowlanymi, z uwzględnieniem dostarczenia przez osobę zobowiązaną odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dotyczy to w szczególności wykonania nowego pokrycia dachowego. Za powyższym przemawia również fakt, że większość wykonanych prac została już zakończona i obecnie widoczne są tylko elementy wierzchnie wykonanych robót. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu [...] października 2012 roku kolejne oględziny budynku garażowo – gospodarczego posadowionego na posesji stanowiącej własność E.W.. Z czynności tej sporządzono protokół, w którym między innymi opisano aktualny stan spornego budynku garażowo – gospodarczego. Stwierdzono, że nie są aktualnie wykonywane przy nim prace remontowe. Uprzednio wykonane prace zostały zakończone. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 roku, w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane organ nałożył na E.W. obowiązek dostarczenia w terminie do 30 grudnia 2012 roku ekspertyzy technicznej w zakresie jakości i poprawności wykonanych robót oraz ich zgodności z przepisami prawa budowlanego związanych z przebudową budynku garażowo – gospodarczego oraz oceny stanu technicznego tego budynku. W zakreślonym terminie E.W. złożyła ekspertyzę techniczną budynku wraz z oceną stanu technicznego spornego budynku sporządzoną przez mgr inż. J.R. posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie konstrukcji budowlanych. W oparciu o tak uzupełniony materiał dowodowy, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł wobec E.W., iż nie zachodzi konieczność nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót naprawczych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w odniesieniu do budynku garażowo – gospodarczego zlokalizowanego w [...] przy granicy z posesją przy ulicy [...] (w sentencji decyzji wymieniono poszczególne prace budowlane, które były wykonane w tym budynku). Jako podstawę rozstrzygnięcia podano przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że aktualna wysokość budynku jest niższa niż wynika z projektu budowlanego stanowiącego podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przedłożonej przez E.W. ekspertyzy technicznej budynku i z oceny stanu technicznego spornego budynku wynika, że roboty wykonano zgodnie z przepisami oraz sztuką budowlaną. Budynek jest obecnie w dobrym stanie technicznym Odwołanie od powyższej decyzji złożył T.W.. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku Wojewódzki Inspektor uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 roku w części dotyczącej określenia w sentencji numeru posesji przy ulicy [...] w adresie inwestora – E.W. i w tym zakresie orzekł, iż numer posesji brzmi "7", a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że istniejący na posesji stanowiącej własność E.W. budynek garażowo – gospodarczy powstał w sposób legalny – na podstawie pozwolenia na budowę udzieloną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej – Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] października 1968 roku. Wykonane roboty budowlane świadczą o dokonaniu częściowej odbudowy wraz z przebudową omawianego budynku, przy czym w wyniku robót zwiększone zostały parametry metryczne budynku, w stosunku do parametrów określonych w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę tego budynku. Jednakże w wyniku robót nie wykonano żadnych nowych odrębnych pomieszczeń, lecz powiększono parametry (zwiększono długość). Tym samym nie można mówić o "części obiektu budowlanego" w rozumieniu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową, albowiem dokonana rozbudowa istniejącego budynku stanowi integralną część budynku dotychczasowego i połączona jest z nim w sposób trwały, a rozbiórka "dobudowy" nie jest możliwa bez rozbiórki całego lub przynajmniej znacznej jego części. Powyższe stanowi o braku podstawy do zastosowania restrykcyjnego art. 48 ustawy z dnia 17 lipca 1994 roku Prawa budowlanego. Jest to inny przypadek o jakim mowa w art. 50 ust. 1 tejże ustawy. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane wykonanie robót polegających na wykonaniu ocieplenia trzech ścian o wysokości do 12 metrów podlega jedynie zgłoszeniu i nie dotyczy przypadków polegających na budowie obiektu lub jego części. E.W. nie zmieniła lica ściany znajdującej się na granicy obu nieruchomości – na tej ścianie nie ma otworów okiennych jak i drzwiowych. Natomiast wykonanie dwóch nowych otworów okiennych w miejsce trzech istniejących oraz zamurowanie jednego otwory drzwiowego wraz z wymianą stolarki okiennej i drzwiowej oraz wykonanie tynków zewnętrznych i wewnętrznych oraz nowej posadzki w budynku stanowi o jego przebudowie. Nadto organ podkreślił, że odbudowę rozebranego dachu dokonano na podstawie postanowienia z dnia [...] października 2008 roku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym w punkcie II nakazano E.W. zabezpieczenie obiektu poprzez odtworzenie dachu obiektu w dotychczasowym kształcie i wielkości. Powyższe ustalenia, zdaniem organu odwoławczego uzasadniało zastosowanie w niniejszej sprawie działań naprawczych w trybie art. 50 i 51 tej ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy organ II instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawione w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 roku, zgodnie z którą nie zachodzi konieczność nałożenia na obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Wykonane roboty nie powodują bowiem naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, zwłaszcza w zakresie sytuowania ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną. Nie jest zasadny zarzut T.W. odnośnie nieprawidłowej wysokości budynku od strony posesji stanowiącej jego własność. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w trakcie prowadzonego postępowania naprawczego ustalił wysokość budynku od powierzchni gruntu do spodu stropodachu i jest ona mniejsza od 3 metrów. Podkreślono, że regulacja prawna, na którą powołuje się wnoszący odwołanie, tj. § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, została wprowadzona na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 roku zmieniającego w/w rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Unormowanie to nie obowiązywało nie tylko w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w dniu oddania budynku do użytkowania, ale także w dniu zakończenia wykonania prac związanych z wykonaniem nowego dachu. Tym samym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nie podzielono również zarzutów T.W. w kwestii niewystarczających ustaleń zawartych w ekspertyzie technicznej przedłożonej przez inwestora na żądanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ekspertyzie tej poddano ocenie wszystkie roboty budowlane i elementy budynku mające znaczenie dla bezpieczeństwa konstrukcji budowlanej. Zgodnie z tą ekspertyzą roboty wykonano prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną. Stan techniczny budynku nie stanowi zagrożenia dla osób korzystających z tego budynku i dla osób trzecich. Ustosunkowano się również do stanu technicznego dachu oraz stwierdzonego pęknięcia występującego na ścianie zewnętrznej. Podkreślono, że ekspertyza została wydana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji technicznych w budownictwie. Zdaniem organu, brak tzw. metryki akt oraz brak ponumerowanych stron w aktach sprawy administracyjnej nie miały wpływu na możliwość zapoznania się przez T.W. z dowodami – dokumentami zgromadzonymi w trakcie postępowania. Reasumując organ II instancji podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 roku w zakresie orzeczenia, że nie zachodzi konieczność nałożenia na E.W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku garażowo – gospodarczego do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzono jedynie błędne określenie adresu inwestora. Za bezzasadny uznano również zarzut związany z żądaniem wyłączenia pracownika PINB od udziału w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że zarzut ten zgłoszono dopiero na etapie składania odwołania. Skargę na powyższą decyzję złożył T.W. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze podniesiono zarzuty takie jak: a) naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienia miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności: – art. 7 kpa poprzez nie ustalenie przez organ I i II instancji stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności odnośnie wysokości budynku, – art. 7 w zw. z art. 80 kpa poprzez nie przeprowadzenie przez organ pełnej analizy wszystkich wykonanych samowolnie prac i ich oceny pod względem ich zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi oraz dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny i oparcie jej jedynie na ekspertyzie budowlanej złożonej przez inwestora, – art. 153 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie wszystkich wskazań Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego co do dalszego prowadzenia postępowania w zakresie wszystkich samowolnie wykonanych robót budowlanych, – art. 7 kpa w zw. z art. 84 kpa poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i uznanie ekspertyzy przedstawionej przez inwestora jest wystarczająca do oceny stanu technicznego budynku, – art. 8 kpc poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nieprzejrzysty, niejasny, mający na celu sanowanie samowoli budowlanej, art. 11 kpa poprzez nie wyjaśnienie czy nowy dach na budynku spełnia normy techniczne, – art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w części dotyczącej pierwotnych parametrów budynku- wysokości, długości, szerokości i kubatury, – art. 80 kpa poprzez nie ustosunkowanie się do dowodów przedstawionych przez skarżącego, – art. 11 w zw. z art. 107 kpa poprzez nie wskazanie podstawy prawnej podjętego w sentencji decyzji rozstrzygnięcia, a jedynie powołanie przepisów, co do formy aktu administracyjnego, b) naruszenie przepisów prawa materialnego; – art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji , w której nie nałożono na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, – art. 51 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy poprzez nie przeprowadzenie analizy wszystkich samowolnie wykonanych przez inwestora robót budowlanych oraz ich oceny pod względem zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, a w szczególności dachu, – art. 51 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy poprzez nie zobowiązanie inwestora do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem aktualnie obowiązującym, a nie w oparciu o stan prawny istniejący, jaki miał miejsce w przeszłości, – § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sprawie warunków technicznych, poprzez błędne ustalenie wysokości budynku, nie uwzględnienie wysokości stropodachu. W złożonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji w tym ustalenia dotyczące stanu faktycznego i przyjętej kwalifikacji prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim przypadku mogła ona zostać wzruszona przez Sąd. Należy wskazać, że w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kierując się wskazaniami kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zasadności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Natomiast skarga podlega oddaleniu w przypadku uznania przez sąd, że zaskarżona decyzja lub postanowienie pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego, a także nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu nakazującym jej wzruszenie. Należy również mieć w niniejszej sprawie na uwadze, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ma to istotne znaczenie ze względu na treść przepisów art. 153 i 170 p.p.s.a. Pierwszy wskazuje, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Natomiast art. 170 p.p.s.a. stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach wskazanych w ustawie także inne osoby. Powyższe oznacza, że w przypadku ponownego rozpoznawania sprawy przez sąd administracyjny winien on uwzględnić wytyczne i sugestie zawarte w uzasadnieniach wyroków wydanych poprzednio, jeżeli wyroki te nie zostały uprzednio uchylone. Przedmiotem kontroli Sądu w analizowanej sprawie jest decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (t.j. Dz. U z 2013, poz. 267 ze zm.). Na samym wstępie należy zaznaczyć, że przepisy art. od 48 do 51 ustawy Prawo budowlane określają zasady postępowania w przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, czyli dotyczą tzw. postępowania naprawczego. Przepis art. 48 dotyczy samowoli budowlanej i postępowania naprawczego w odniesieniu do obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast przepis art. 49b ustawy dotyczy samowoli budowlanej i postępowania naprawczego obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Definicja pojęcia obiektu budowlanego, o którym mowa zarówno w art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane zawarta jest w art. 3 pkt 1 tejże ustawy. Zgodnie z tą definicją przez obiekt budowlany należy rozumieć: 1) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi: 2) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową warz z instalacjami i urządzeniami: 3) obiekt małej architektury, a które zostały wymienione w art. 3 pkt 4. W niniejszej sprawie, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w trakcie całego postępowania administracyjnego, sporny budynek garażowo – gospodarczy jako obiekt budowlany został wybudowany po uprzednim uzyskaniu przez ówczesnego inwestora pozwolenia na budowę, które zostało wydane w formie decyzji administracyjnej noszącej datę [...] października 1968 roku, a oddany do użytkowania użytkownikom z dniem [...] grudnia 1970 roku. Tym samym do prac budowlanych wykonanych w budynku garażowo – gospodarczym, usytuowanego na nieruchomości stanowiącej własność E.W., winny mieć zastosowanie przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, które to przepisy dotyczą samowoli budowlanej innej niż przypadki określone w cytowanych art. 48 i 49b. Sporny obiekt budowlany został bowiem wybudowany po uprzednim wydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i został oddany użytkownikom do użytkowania również w oparciu o wydanie stosownej decyzji. W trakcie jego budowy uprawnione organy nie zgłaszały sprzeciwu. W tym miejscu należy zauważyć, że jeden z zarzutów zgłaszanych przez skarżącego dotyczy zmiany wymiarów budynku, a w szczególności jego długości i wysokości, w tym ściany stojącej na granicy obu nieruchomości (winno być zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę odnośnie długości 9 m a jest 10,75 m, a wysokość określono na 3,19 m). Należy jednak zauważyć, że w wyniku robót polegających na zwiększeniu długości budynku nie wykonano żadnych nowych odrębnych pomieszczeń, lecz powiększono parametry wynikające z pozwolenia na budowę. Użyte w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane sformułowanie "część obiektu budowlanego" należy rozumieć przede wszystkim jako element tego obiektu, który jest samodzielny funkcjonalnie i niezależny od pozostałej części wybudowanej zgodnie z prawem. Element taki może być rozebrany, bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego. Natomiast w przypadku rozbudowy istniejącego budynku w ten sposób, że stanowi ona integralną część budynku dotychczasowego i połączona jest z nim na trwałe, a rozbiórka dobudowy nie jest możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej jego znacznej części, brak jest podstaw do zastosowania restrykcyjnej normy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jest to inny przypadek, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 umożliwiający zastosowanie trybu postępowania określonego w art. 51 wskazanej ustawy. Pogląd taki został utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych i jest podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1927/2006, Lex Polonica nr 1961999, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Go 913/10, Lex nr 784063). Ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności z protokołów oględzin oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej, w tym ze zdjęć wykonanych i złożonych przez skarżącego, w sposób jednoznaczny wynika, że w wyniku tych prac nie wykonano żadnych nowych odrębnych pomieszczeń w budynku, lecz powiększono jego parametry istniejące. W związku z tym część budynku, która powstała w wyniku takiej rozbudowy, stała się integralną częścią budynku dotychczasowego i połączona jest z nim na trwałe. Rozbiórka takiej dobudowy nie jest możliwa bez rozbiórki znacznej części budynku. Rozebranie budynku na odcinku 1,75 m, mając na uwadze jego konstrukcję, nie jest możliwa bez rozbiórki znacznej jego części łącznie z częścią dachu i wieńca, na którym położono dach. Zachodziłaby konieczność wykonania nowej jednej ściany zewnętrznej i jej połączenie z istniejącymi, a tym samym częściowe ich rozebranie i postawienie od nowa. Tym samym organy administracji publicznej zasadnie stwierdziły, że jest to przypadek, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, umożliwiający uruchomienie trybu postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 tej ustawy. Pozostałe prace budowlane wykonane po dokonaniu zgłoszenia przez skarżącego samowoli budowlanej, tj. po 27 lutym 2008 roku również nie stanowią robót budowlanych, o których mowa w art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane. Po tej dacie wykonano następujące prace: – zamurowanie jednego otworu drzwiowego oraz jednego otworu okiennego od strony posesji inwestora, – montaż stolarki okiennej i drzwiowej od strony posesji własnej, – montaż stolarki okiennej i drzwiowej oraz elektrycznej bramy uchylnej, – wykonanie konstrukcji dachowej oraz połaci dachu wraz z orynnowaniem, – wykonanie wewnętrznej ścianki działowe, – wykonanie robót wykończeniowych (tynki wewnętrzne i zewnętrzne, posadzki), – wykonanie ocieplenia elewacji budynku na trzech ścianach od strony posesji inwestora. Fakt wykonania tych prac po tej dacie wynika przede wszystkim z protokołów oględzin i dołączonego przez skarżącego zdjęcia, przedstawiającego stan tego obiektu tuż po wykonaniu nowego pokrycia dachowego, które to zdjęcie, jak stwierdził wykonał sam. Zdjęcie to skarżący przekazał organowi administracji publicznej w trakcie oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2011 roku. Na powyższym zdjęciu wyraźnie widać, że na spornym budynku jest już wykonane nowe pokrycie dachowe, które wykonano na przełomie października/ listopada 2008 roku, a brak śladów wykonania pozostałych prac wyżej wymienionych. Tym samym należy przyjąć, że ustalenia organu administracji publicznej, w tym zakresie znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Żadna z tych prac oceniana odrębnie jak i wszystkie te prace traktowane jako całość realizowanego przez E.W. zamierzenia inwestycyjnego nie mogą być zaliczone do budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a tym samym nie ma do nich zastosowanie przepis art. 48 § 1 ani art. 49b ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego odbudowę (tj. odtworzenie istniejącego pierwotnie obiektu budowlanego w tym samym miejscu z zachowaniem pierwotnych wymiarów i układu funkcjonalnego), rozbudowę (roboty prowadzące do zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego), nadbudowa (tj. powiększenie istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości związane z powstaniem nowej kondygnacji). Wskazane prace należy zaliczyć przede wszystkim do robót budowlanych, określanych jako przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. W szczególności tak należy zakwalifikować prace związane z wykonaniem pokrycia dachowego na spornym budynku. Prace te bowiem polegały na modyfikacji konstrukcji dachu, które jednak nie spowodowały zmiany kierunku jego spadku (przed wymianą dachu spadek był w kierunku działki inwestora, podobnie jak po jego wymianie). Roboty budowlane wykonane przy wymianie dachu nie spowodowały zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, w tym jego wysokości, długości, szerokości. W takiej sytuacji brak jest możliwości zakwalifikowania takich robót jako odbudowy, przebudowy lub nadbudowy, czyli do prac polegających na budowie w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Pozostałe prace polegające na wykonaniu nowych tynków wewnętrznych, wymianie stolarki okiennej i drzwiowej wraz z bramą wjazdową do garażu należy zaliczyć do prac remontowych zmierzających do odtworzenia stanu pierwotnego, przy wykonaniu których dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego). Prace związane z ociepleniem ścian budynku, które wykonano na trzech ścianach od strony działki inwestora, a których wysokość nie przekraczała 12 metrów, zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wymagały zgłoszenia. W konsekwencji zakres robót budowlanych wykonanych przez E.W. w budynku garażowo – gospodarczym obejmujących przebudowę, remont tego budynku wraz z jego ociepleniem, należy zakwalifikować, tak jak wyżej wskazano jako inny przypadek, niż określony w art. 48 ust. 1 i art. 49b ustawy Prawo budowlane, który wymagał podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań naprawczych w trybie przepisów art. 50 i 51 tej ustawy. W tym postępowaniu naprawczym dotyczącym samowolnego wykonania robót budowlanych, organ może wydać decyzję na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, tj. nakazuje zaniechania dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, co ma miejsce w sytuacji braku możliwości naprawy – nie dającej się usunąć niezgodności z przepisami prawa budowlanego. Natomiast w przypadku, gdy do przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego wystarczy wykonanie określonych czynności lub robót organ, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w drodze decyzji nakłada na inwestora obowiązek wykonania takich czynności lub robót. Gdy nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ wydaje decyzję stwierdzającą brak konieczności nałożenia na inwestora określonych obowiązków z uwagi na fakt, iż rozpatrywane roboty budowlane spełniają wszystkie wymogi stawiane przez prawo budowlane. Celem postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa Budowlanego jest bowiem ustalenie poprawności wykonanych robót pod względem techniczno- budowlanym. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postepowania administracyjnego należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż nie zachodzi konieczność nałożenia na E.W. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Wykonane przez nią roboty budowlane nie naruszają bowiem przepisów techniczno – budowlanych. Na ścianie posadowionej na granicy działek stanowiących własność inwestora i skarżącego nadal nie ma otworów okiennych i drzwiowych. Inwestor zmniejszył ilość otworów okiennych i drzwiowych na ścianie posadowionej na jego działce i nie jest ona zwrócona w kierunku działki skarżącego. Tym samym nie został naruszony przepis § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ściana, na której usytuowane są otwory okienne i drzwiowe nie jest bowiem zwrócona w stronę działki T.W.. Nie jest również zasadny zarzut skarżącego odnośnie nieprawidłowej wysokości budynku garażowo-gospodarczego od strony jego posesji. Budynek został bowiem postawiony w latach 1968-1970. W pozwoleniu na budowę tego budynku, wydanym w 1966 roku, wysokość tę ustalono od strony działki sąsiada na 319 centymetrów, a obecnie, jak podaje skarżący, wynosi ona 309 centymetrów, a więc budynek jest niższy. Nadto należy podkreślić, że powołany w skardze § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, został wprowadzony w życie na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 roku zmieniającego w/w rozporządzenie, a więc już po wybudowaniu spornego obiektu na podstawie pozwolenia budowlanego z 1966 roku, a następnie przyjętego do użytkowania w 1970 roku. Również prace związane z wykonaniem nowego pokrycia dachowego wykonano przed wprowadzeniem w życie tego przepisu. Powyższy przepis nie może mieć zastosowania do sytuacji mających miejsce przed jego wejściem w życie. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż zmianą rozmieszczenia okiem i otworów drzwiowych należy uznać za jako budowę, a nie jak to uczynił organ jako przebudowę. Zmniejszenie bowiem liczby okien i otworów drzwiowych nie powoduje zmiany charakterystycznych parametrów budynku jak kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości bądź liczby kondygnacji (art. 3 pkt 6 i 7a ustawy Prawo budowlane). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie nie podzielił również stanowiska skarżącego w kwestii niewystarczających ustaleń zawartych w ekspertyzie technicznej, przedstawionej przez inwestora na żądanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w której poddano ocenie roboty budowlane i elementy budynku mające znaczenie dla bezpieczeństwa. Autor ekspertyzy stwierdził, że roboty zostały wykonane prawidłowo zgodnie ze sztuką budowlaną. Dach nie wykazuje ugięć, a obliczeniowe parametry nośne są powyższej zakresu minimalnego. Dokonano również oceny pęknięcia na ścianie usytuowanej na granicy działek, stwierdzając, że powstało ono przed wieloma laty i nie jest wynikiem wykonanych prac budowlanych związanych z odbudową dachu. Zdaniem eksperta wykonany wieniec na murach budynku spowodował scalenie konstrukcyjne tych elementów budynku. Nie stwierdzono również, aby pęknięcie występowało na ścianie od wewnątrz budynku, co jest dowodem na zlikwidowanie ewentualnego zagrożenia dla budynku i ewentualnego jego osiadania. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu pozwalającego podważyć powyższą ocenę. Mając na uwadze fakt, że ekspertyza została wykonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, posiadającą stosowne wykształcenie i doświadczenie zawodowe brak jest podstaw do podważenia ustaleń w niej zawartych. Tym samym nie zachodziła konieczność przeprowadzenia innych dowodów pozwalających zweryfikować ustalenia zawarte w tej ekspertyzie. Należy jednocześnie stwierdzić, że organ zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, dokonał jego prawidłowej oceny, a swoje ustalenia w tym zakresie przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 107 kpa. Nadto organ ponownie rozpatrując sprawę wykonał wszystkie wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Go 204/12. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.