II SA/Go 802/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] S.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] listopada 2011 r. w [...] funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o nr rej. [...], kierowanego przez J.W., pod kątem przestrzegania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, póz. 874, ze zm.). Pojazd należał do P S.A.. W toku kontroli funkcjonariusze stwierdzili przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2010r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na j karę pieniężną w wysokości 950 złotych z uwagi na opisane naruszenia. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. P wniosło odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, aby organ ten przesłuchał w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu p. J.W.. Nadto podniósł, aby organ odniósł się w decyzji do regulacji art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2007 r, Nr 125, póz. 874, ze zm. ) nałożył na P karę pieniężną w wysokości 950 zł za następujące naruszenia przepisów ustawy: przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, wskazując jako podstawę prawną wymierzenia kary pieniężnej - przepis art. 92 ust. 1 pkt 8, art.92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, oraz Ip. 10.3 lit. a załącznika do wymienionej ustawy; skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny - przepisy ustawy o transporcie drogowym wymienione wcześniej oraz Ip. 10.2 lit. a załącznika; skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - wskazując te same przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz Ip. 10.2 lit. b załącznika. Od powyższej decyzji P wniosło odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucając naruszenie art. 7, art., 77 i 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, oraz naruszenie art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niezastosowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona odwołująca podniosła, iż nie miała wpływu na naruszenie, których dopuścił się kierowca. P S.A. nie ma wpływu na zachowanie kierowców w trakcie wykonywanych przez nich przewozów. Dlatego też w ocenie P w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż strona nie miała wpływu na powstałe naruszenia. Kierowca został przeszkolony w zakresie norm czasu pracy. Organ nie wyjaśnił zaś, z jakich przyczyn odmówił zastosowania w niniejszej sprawie art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył i omówił znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561 parlamentu Europejskiego i rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Odnośnie naruszenia Ip. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, iż przeprowadzona analiza danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli wykazała, że w dniach [...] października oraz [...] października 2010 r. kierowca skrócił wymagany 11 godzinny dzienny czas odpoczynku kolejno o 2 godziny i 23 minuty oraz 1 godzinę i 53 minuty. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy potwierdził wystąpienie opisanych powyżej naruszeń w postaci skrócenia dziennego okresu odpoczynku. Skrócenie wymaganego regularnego dziennego czasu odpoczynku w obu przypadkach spowodowane zostało zbyt późnym rozpoczęciem jego odbioru przez kierowcę. Z tego też względu zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 800 złotych z tytułu naruszenia Ip. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym jako słusznej oraz zgodnej z prawem. Odnośnie naruszenia Ip. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ stwierdził, iż przeprowadzona analiza danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli wykazała, że dnia [...] października 2010 r. kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 21 minut. Tym samym kierowca przekroczył dopuszczalny 10 godzinny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 21 minut. Ponadto nie okazał wydruku z cyfrowego urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego odnotowanoby przyczynę przekroczenia maksymalnego dziennego czasu odpoczynku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy potwierdził wystąpienie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu jazdy. Kierowca nie sporządził przy tym wydruku z urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego zawarł by wyjaśnienia złożone dopiero w toku przesłuchania w charakterze świadka. Z tego też względu zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 150 złotych z tytułu naruszenia Ip. 10.4 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym jako zasadnej oraz zgodnej z prawem. Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Co więcej, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału 11 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) nr 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Nadto organ szeroko przedstawił okoliczności, z powodu których nie zastosował w sprawie przepisów art. 92a ust. 4 i 5 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Strona jako podmiot świadczący usługi transportowe powinna dochować należytej staranności w zakresie przestrzegania przepisów regulujących czas pracy kierowców. W jej interesie leży zapoznanie się z przepisami regulującymi wykonywanie transportu drogowego. Wyposażenie kierowcy w stosowną wiedzę niezbędną do prawidłowego wykonywania usług transportowych leży nie tylko w interesie podmiotu wykonującego transport drogowy, ale ma na celu w szczególności zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom dróg. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 § l k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego P wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie art.7, 8, 11, 77 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego, tzn. nie wyjaśnienie w sposób wszechstronny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji poprzez: * uznanie, że podmiot wykonujący przewóz miał wpływ na powstanie naruszenia oraz poprzez ustalenie, że podmiot wykonujący przewozy mógł przewidzieć naruszenia kierowcy, bez rozpatrzenia i ustosunkowania się do zarzutów skarżącej oraz dowodów przez nią powołanych, * przyjęcie, że strona nie przedłożyła dowodów na okoliczności, że nie miała wpływu lub nie mogła przewidzieć naruszeń kierowcy przepisów o czasie pracy, * nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy przedsiębiorca stosuje rozwiązania organizacyjne, które dyscyplinują kierowców 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tzn. art. 92a ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie w przypadku, gdy okoliczności sprawy wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszeń, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego tzn. art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w przypadku, gdy okoliczności sprawy wskazują, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Skarżące P wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, przytaczając argumentację prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja administracyjna oraz poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne, mocą której to na przedsiębiorcę - P S.A. nałożono administracyjną karę pieniężną w wysokości 950 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu, skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Stosownie do treści art. art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w wersji obowiązującej w okresie objętym kontrolą organu, (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 póz. 874 ze zm.) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: 1. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 2. o czasie pracy kierowców, 3. o odpadach, 4. o ochronie zwierząt, 5. o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8. wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. W myśl ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 1. 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej; 2. 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie. W załączniku do ustawy określony został wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (o czym stanowi ust. 4). Rozporządzenie (WE) NR 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U.E.L. 06.102.1), w art. od 6 do 9 zawiera przepisy dotyczące maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych okresów wypoczynku przysługującego kierowcy w trakcie wykonywania transportu drogowego. Rozporządzenie nakłada na kierowcę wykonującego transport drogowy, obowiązek skorzystania z dziennego okresu wypoczynku (liczonego w ciągu 24 godzin), który ma trwać co najmniej 11 godzin (odpoczynek regularny) lub co najmniej 9 godzin (odpoczynek skrócony), tygodniowego okresu wypoczynku (6x 24 godziny), który trwać ma co najmniej 45 godzin (odpoczynek regularny) lub co najmniej 24 godziny (odpoczynek skrócony). Przepisy rozporządzenia wprowadzają maksymalne okresy prowadzenia pojazdu, po upływie których kierowca ma obowiązek skorzystać z przerwy. Po 4, 5 godzinie wykonywania transportu kierowca winien skorzystać z min. 45 minutowej przerwy w prowadzeniu pojazdu, dzienny czas prowadzenia pojazdu może wynosić maksimum 9 godzin lub maksimum 10 godzin dwa razy w tygodniu, w okresie dwutygodniowym kierowca nie może wykonywać transportu drogowego dłużej niż 90 godzin. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że w związku z prowadzeniem przez stronę skarżącą transportu drogowego poddanym kontroli w dniu [...] listopada 2010r. pojazdem doszło do zarzucanych jej naruszeń przepisów o wymaganych okresach wypoczynku oraz okresach prowadzenia pojazdu. Strona skarżąca nie kwestionowała samego faktu zaistnienia poszczególnych naruszeń, wskazując jedynie, iż przyczyną ich powstania były okoliczności od niej niezależne. Przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie transportu drogowego, zatrudniający kierowców nie ma bowiem wpływu na zachowania swoich pracowników-kierowców na drodze podczas przewozu. Dopełniając staranności może jedynie prawidłowo szkolić kierowców oraz monitorować sposób wykonywania przez nich poszczególnych przewozów oraz pouczać ich w przypadku naruszeń. Strona skarżąca dopełniła wszelkich tych starań. Kierowca posiadał niezbędne kwalifikacje do zatrudnienia go na stanowisku kierowcy konwojenta, co zostało potwierdzone stosownymi dokumentami. Ponadto został on zobowiązany do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, co wynika z podpisanego przez niego zakresu czynności. W ocenie skarżącego Przedsiębiorstwa okoliczności odnoszące się do opisywanych zdarzeń są takiego rodzaju, iż skarżący nie mógł ich przewidzieć, a zatem w sprawie winien znaleźć zastosowanie przepis art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 93. ust. 1 uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl ust. 1a) decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. Zgodnie z ust. 2 w przypadku gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałożona kara, o której mowa w ust. 1, przeprowadzający kontrolę uprawnieni są do uniemożliwienia kontrolowanemu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl ust. 3, decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Stosownie do treści ust. 7 art. 93 przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio. Skarżący winien zatem przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych przepisów, a mianowicie że nie miała wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub nie mogła przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 989/08, Lex 563516). Zdaniem Sądu dokonana w tym zakresie ocena argumentacji strony oraz pozostałego materiału dowodowego, nie narusza przepisu prawa materialnego oraz art. 80 k.p.a. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Odpowiedzialność przedsiębiorcy prowadzącego usługi w zakresie transportu drogowego za czyny osób wykonujących transport drogowy w jego imieniu nie jest odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny. Istnieje możliwość zwolnienia przedsiębiorstwa z odpowiedzialności za działania osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności, jeżeli zostaną wykazane okoliczności wymienione w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10) Rozpatrując sprawę nie można tracić z pola widzenia znaczenia przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku kierowców. Ratio legis powyższych regulacji prawnych jest zapewnienie, bądź chociażby zwiększenie, stopnia bezpieczeństwa na drogach publicznych. Istotne jest, iż przepisy te dotyczą przecież kierowców pokonujących trasy o znacznych odległościach. Wprowadzone ograniczenia mają zatem zapobiec nadmiernemu przeciążeniu kierowców, a przez to zabezpieczyć wszystkich użytkowników dróg, w tym też kierowców wykonujących transport drogowy, przed sytuacjami niepożądanymi, z punktu widzenia bezpieczeństwa na drodze. Tak pojmowane znaczenie przepisów nie pozwala na rozszerzającą wykładnię odstępstw od wymogów zachowania czasu pracy i odpoczynku kierowców. Dlatego też przepis art. 93 ust. 7, który pozwala na odstąpienie od wymierzenia kary, powinien być interpretowany zawężające. Nie bez znaczenia dla sprawy jest również i ta okoliczność, że stwierdzone naruszenia miały charakter kilkakrotny. Wobec powtarzających się naruszeń tego samego rodzaju, których podłożem były zbliżone okoliczności faktyczne, trudno było zakwalifikować je jako sytuacje trudne do przewidzenia przez przedsiębiorcę. Pod pewnymi warunkami istnieje możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na podstawie art. 12 wymienionego powyżej Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Jednak z uwagi na to, że kierowca w toku kontroli nie okazał wydruków z cyfrowego urządzenia rejestrującego, na odwrocie którego odnotowanoby przyczynę skrócenia dziennego czasu odpoczynku czy przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, brak było podstaw do skorzystania z tej możliwości przez stronę skarżącą. Analiza zebranego przez organy administracyjne materiału dowodowego dowodzi, że postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem norm wynikających z przepisów art. 7 art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.