II SA/Go 819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.C. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. z dnia 19 listopada 2009 r, sygn. akt II SA/Go 819/09 oddalającego skargę T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r, nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie postanawia odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Go 819/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] uchylającą decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Burmistrza Miasta i Gminy o odmowie T.C. przyznania zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. T.C. zwrócił się do tutejszego Sądu z wnioskiem o wykładnię wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. Skarżący podał, iż wobec stwierdzenia Sądu zawartego w uzasadnieniu w/w wyroku, iż "T.C. nie pracuje i nadal nie jest zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie pracy", chciałby uzyskać odpowiedź na jakiej podstawie faktycznej Sąd stwierdził, że skarżący nie jest zarejestrowany w urzędzie pracy. Skarżący podkreślił, iż w dniu [...] października 2009 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy miasta [...] jako osoba poszukująca pracy. Skarżący wskazał także, iż Sąd w uzasadnieniu cyt. wyroku zawarł stwierdzenie: "SKO słusznie przyjęło, że pomoc w formie zasiłku na ekonomiczne usamodzielnienie może być przyznana osobie, która posiada status bezrobotnego w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy", w związku z czym skarżący zwrócił się o podanie na jakiej podstawie prawnej Sąd stwierdził, że osoba poszukująca pracy, zarejestrowana w urzędzie pracy, nie posiada statusu bezrobotnego w rozumieniu w/w ustawy. Dodatkowo skarżący zwrócił się do Sądu o ustosunkowanie się do pisma procesowego skarżącego z dnia 2 listopada 2009 r. stanowiącego uzupełnienie uzasadnienia złożonej przez niego skargi, a w którym skarżący wskazał, że przyznanie mu zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie jest korzystne pod względem ekonomicznym dla Urzędu Miasta. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wyrok objęty wnioskiem skarżącego wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., a więc Sąd ten jest właściwy do rozpoznania wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści. Sąd podkreśla, iż konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. Ponadto należy zaznaczyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który zakłada, iż wykładnia wyroku może zmierzać jedynie do usunięcia istniejących wątpliwości, nie może natomiast prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia (por. Lex nr 8137, NSA w postanowieniu z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., NSA w postanowieniu z dnia 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04 niepubl.). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd uznał, iż będący przedmiotem rozpoznania wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i tym samym zasadna jest odmowa rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. W ocenie Sądu wyrok, którego dotyczy przedmiotowy wniosek nie budzi wątpliwości, w tym także w zakresie wskazanym przez skarżącego we wniosku. Zdaniem Sądu dokonując analizy uzasadnienia przedmiotowego wyroku, odpowiedzi na wątpliwości skarżącego wskazane w złożonym przez niego wniosku, wprost wynikają z treści uzasadnienia. Zatem nie ma podstaw do dokonywania jego wykładni. Należy zauważyć, iż uzasadnienie do wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. jest obszerne, zawiera opisany szczegółowo stan faktyczny w sprawie oraz wskazanie podstawy prawnej, która uzasadnia wydane rozstrzygnięcie. Ponadto Sąd w w/w uzasadnieniu szczegółowo opisał przyczyny z powodu, których skarga T.C. została oddalona i dodatkowo ustosunkował się do zarzutów skarżącego zawartych w treści skargi. Sąd zwraca uwagę, iż wydany wyrok zapadł z uwzględnieniem treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd wydając powołany wyrok nie ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów skargi, lecz skontrolował, czy przy wydawaniu decyzji nie doszło do innych, nie wskazanych w skardze, naruszeń prawa. Na marginesie zauważyć należy, iż wyrok z 19 listopada 2009 r. wydany został też zgodnie z zasadą wynikająca z treści art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Zasada ta oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności) zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Wobec powyższego w oparciu o treść art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.