II SA/Go 821/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o uznaniu A.R. z dniem [...] czerwca 2010 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: A.R. figuruje w rejestrze osób bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej zwanej w skrócie PUP) od dnia [...] października 2008 r. W dniu [...] lipca 2009 r. został skierowany do odbycia stażu, który przerwał z własnej winy w dniu [...] lipca 2009 r. W związku z powyższym na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej zwanej ustawą) decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Starosta Powiatu pozbawił A.R. z dniem [...] lipca 2009 r. statusu osoby bezrobotnej wskazując, iż odzyskanie w/w statusu może nastąpić po upływie co najmniej 120 dni w wyniku ponownej rejestracji. W wyniku uchylenia w/w decyzji przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. organ I instancji ponownie orzekł o utracie przez A.R. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r. z powodu przerwania stażu z własnej winy. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2010 r., a skarga na nią złożona przez A.R. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 czerwca 2010 r. , sygn. akt II SA/Go 400/10 (wyrok prawomocny z dniem 20 sierpnia 2010 r.). Dnia [...] czerwca 2010 r. A.R. zgłosił się do PUP celem zarejestrowania. Decyzją z tego samego dnia Starosta uznał skarżącego za osobę bezrobotną jednocześnie odmawiając mu prawa do zasiłku z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie wnosząc o jej uchylenie związku z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem odwołującego decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzja organu II instancji z [...] marca 2010 r., jak i wyrok WSA z dnia 30 czerwca 2010 r. są nieprawomocne i niewykonalne wobec czego na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] października 2008 r. jest on ciągle zarejestrowany jako bezrobotny. Ponieważ w jednym urzędzie pracy można być zarejestrowanym jako bezrobotny tylko raz, zdaniem odwołującego organ nie miał podstaw do jego ponownego zarejestrowania z dniem [...] czerwca 2010 r. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. odwołujący zwrócił się do organu odwoławczego o wyjaśnienie znaczenia dla zaskarżonej decyzji notatki służbowej pracownika PUP zawartej w aktach administracyjnych sprawy, w której stwierdzono, iż w dniu [...] czerwca 2010 r. stawił się A.R. przedkładając do rejestracji tylko dowód osobisty, wobec czego na polecenie dyrektora PUP pracownik zarejestrował wnioskodawcę tylko na podstawie dowodu osobistego. Jednocześnie pracownik podał w notatce, iż strona odmówiła podpisania informacji dla osób rejestrujących się w PUP oraz odmówił podpisania okresów zaliczanych zatrudnienia. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda wskazał, iż wykonanie decyzji wskazanych przez stronę w odwołaniu nie zostało wstrzymane na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.). Jednocześnie Wojewoda podał, iż zapadł wyrok oddalający skargę, więc nie znalazł zastosowania art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, iż utrata statusu bezrobotnego jest czasowa a bieg tego terminu (okresu utraty praw i statusu bezrobotnego) nie jest wstrzymywany przez ewentualne postępowanie administracyjne lub sądowo-administracyjne. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, iż można było zarejestrować A.R. jako osobę bezrobotną po upływie okresów wskazanych w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Rejestracja ta była dobrowolna i nastąpiła na jego wniosek. Nadto Wojewoda wskazał, iż zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy rejestracja następuje w dniu przedłożenia przez rejestrującego dokumentów. Pomimo braku przedłożenia przez A.R. kompletu dokumentów wymaganych do rejestracji, został on zarejestrowany z uwagi na zgodę na dokonanie takiej rejestracji wyrażoną przez działającego z upoważnienia Starosty Dyrektora PUP, co umożliwia treść § 3 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Organ wskazał, iż strona poświadczyła prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej własnoręcznym podpisem. Ustosunkowując się zaś do pisma odwołującego z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ wyjaśnił, iż podstawą sporządzenia notatki służbowej przez pracownika PUP był art. 72 Kodeksu postępowania administracyjnego. Notatka ta jak podał organ jest pomocna w przy rozstrzygnięciu sprawy jednakże nie obejmuje ustaleń, od których zależy rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Ponadto Wojewoda dodał, iż nie widzi konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem Dyrektora PUP oraz pracownika dokonującego rejestracji, gdyż nie miałoby to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. A.R. złożył od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o jej unieważnienie i uznanie za wydaną z naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącego po upływie ustawowo określonego terminu 120 dni od dnia pozbawienia go statusu bezrobotnego, co nastąpiło z dniem [...] lipca 2009 r., w dniu [...] listopada 2009 r. odzyskał on status bezrobotnego, gdyż jak podał status ten wrócił mu samoistnie. Wobec powyższego skarżący nie zgodził się z faktem zarejestrowania go przez organ jako bezrobotnego od dnia [...] czerwca 2010 r., gdyż w jego ocenie status taki przysługuje mu od [...] listopada 2009 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2010 r. skarżący podał, iż jego zdaniem Wojewoda wskazał w zaskarżonej decyzji błędnie kolejność zdarzeń w sprawie, gdyż skarżący zarejestrował się w PUP w dniu [...] czerwca 2010 r. o godz. 14.00, a zatem nastąpiło to przed wydaniem w dniu 30 czerwca 2010 r. wyroku przez WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Go 400/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Przedmiot kontroli na gruncie rozpoznawanej sprawy stanowiła decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i odmowy przyznania mu zasiłku dla osoby bezrobotnej. Przed dokonaniem analizy niniejszej sprawy według w/w kryteriów wpierw Sąd za zasadne uznał wyjaśnienie, iż pomimo powiązania merytorycznego rozpoznawanej sprawy z będącą uprzednio przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd sprawą ze skargi A.R. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego (zakończoną wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 400/10 oddalającym skargę), w rozpoznawanej sprawie (dotyczącej w istocie odmiennego przedmiotu tj. uznania za osobę bezrobotną), nie znajduje zastosowania art. 153 p.p.s.a. Zgodnie jego treścią ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy skarga strony została przez Sąd uwzględniona, co wiąże się z koniecznością ponownego rozpoznania sprawy. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Sąd natomiast rozpoznając przedmiotową skargę stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. jest niewątpliwie związany prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 400/10. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane wcześniej przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej zwanej ustawą) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze do ustawy w tym rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262 poz. 2607 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem. Zagadnienie rejestracji bezrobotnych (stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji) uregulowane zostało w rozdziale 9 ustawy. Zgodnie z treścią zawartego w nim art. 33 ust. 2 ustawy rejestracja bezrobotnych (...) następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Natomiast szczegółowe zasady rejestracji bezrobotnych i prowadzenia rejestru bezrobotnych określone zostały w treści rozporządzenia wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 33 ust. 5 ustawy. Proces rejestracji osoby bezrobotnej w świetle przepisów cyt. rozporządzenia przebiega w sposób następujący. Bezrobotny zgłasza się w celu dokonania rejestracji do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego (...) - § 2 rozporządzenia. Osoba rejestrująca się stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia obowiązana jest przedłożyć do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji następujące dokumenty: 1) dowód osobisty lub inny dokument tożsamości, 2) dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia, 3) świadectwa pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień, 4) dokument stwierdzający przeciwwskazania do wykonywania określonych prac jeżeli taki dokument posiada. Dodatkowo osoba niepełnosprawna obowiązana jest przedłożyć dokument potwierdzający stopień jej niepełnosprawności (ust. 2). Nie dokonuje się rejestracji w przypadku nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą (ust. 4 § 3 rozporzadzenia). Wyjątek od wskazanej powyżej reguły przewiduje ust. 5 cyt. paragrafu, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów. Rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa była powyżej, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej (§ 4 ust. 1). W przypadku gdy bezrobotny był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących (ust. 2). Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy uznać należy, iż organ prawidłowo zarejestrował skarżącego jako osobę bezrobotną w dniu [...] czerwca 2010 r. W tym dniu bowiem skarżący zgłosił się do właściwego ze względu na jego miejsce stałego pobytu Powiatowego Urzędu Pracy zgłaszając zamiar zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Z wymaganych przepisami rozporządzenia dokumentów skarżący przedstawił pracownikowi PUP jedynie dowód osobisty (co potwierdza notatka służbowa pracownika obsługującego rejestrującego się z dnia [...] czerwca 2010 r.). Jednakże na taką rejestrację bez przedstawienia wszystkich wymaganych przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia dokumentów wyraził zgodę działający z upoważnienia Starosty Dyrektor PUP, stosując się do treści ust. 4 § 3 rozporządzenia (fakt ten potwierdza wskazana powyżej notatka służbowa z dnia 30 czerwca 2010 r.). Ponadto skarżący rejestrując się w dniu [...] czerwca 2010 r., stosownie do wskazanych wcześniej wymogów rozporządzenia, podpisał własnoręcznie kartę rejestracyjną potwierdzając zawarte w niej dane i oświadczenia. Skarżący rejestrując się odmówił jedynie podpisania informacji przeznaczonej dla osób rejestrujących się, powyższe jednak w świetle przytoczonych uprzednio przepisów prawa pozostaje bez wpływu na kwestię rejestracji zgłaszającego się. Uznać zatem należało, iż w świetle przytoczonych powyżej przepisów prawa skarżący spełnił wszystkie wymagane prawem warunki uzasadniające jego zarejestrowanie z dniem [...] czerwca 2010 r. jako osoby bezrobotnej. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy niewątpliwie uwzględnić fakt, iż skarżący był zarejestrowany jako osoba bezrobotna w PUP od [...] października 2008 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymaną w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...] marca 2010 r. A.R. został jednak pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r. z uwagi na przerwanie przez niego z własnej winy stażu, na który został skierowany. Zgodność z prawem powyższych decyzji stwierdzona została wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 400/10 oddalającym skargę A.R. na w/w decyzje. Przesłanki i zasady pozbawienia statusu bezrobotnego określa treść art. 33 ust. 4 ustawy. Skarżący w decyzji z dnia 23 grudnia 2009 r. pozbawiony został w/w statusu na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy. W treści tego przepisu przewidziany został przez ustawodawcę okres czasu na jaki następuje pozbawienie statusu bezrobotnego tj. 120 dni od dnia odmowy w przypadku pierwszej odmowy, po upływie którego istnieje możliwość ponownego nabycia statusu osoby bezrobotnej. O powyższej możliwości skarżący został pouczony w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Ponieważ skarżący dokonał odmowy pierwszy raz okres czasu na jaki został pozbawiony statusu bezrobotnego wynosił 120 dni. Okres ten liczyć należało od dnia [...] lipca 2009 r. ([...] lipca skarżący odmówił odbycia stażu i z tym też dniem pozbawiony został statusu osoby bezrobotnej), a zatem ustawowy okres 120 dni minął dla skarżącego w dniu [...] listopada 2009 r. Wobec powyższego z dniem [...] listopada 2009 r. skarżący był uprawniony do ponownej rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna. Zatem rejestrując się w dniu [...] czerwca 2010 r. organ dokonał rejestracji po upływie wymaganych 120 dni od dnia zgłoszenia przez stronę odmowy. Istotne znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma przede wszystkim treść art. 33 ust. 4 c ustawy, w myśl którego w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego na wskazany okres (w tej sytuacji 120 dni) ponowne nabycie statusu bezrobotnego może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po upływie tego okresu przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia. Zatem do ponownego nabycia uprawnienia osoby bezrobotnej konieczne jest zarejestrowanie się według zasad ogólnych. W świetle zacytowanego powyżej przepisu prawa za nieuzasadnione uznać należy zatem zarzuty skarżącego dotyczące niezgodnego z prawem zarejestrowania go przez PUP jako osobę bezrobotną od dnia [...] czerwca 2010 r. Zdaniem skarżącego po upływie 120 dni tj. od dnia [...] listopada 2009 r. ponownie nabył on status osoby bezrobotnej niejako automatycznie, bez podejmowania dodatkowych czynności i mając status bezrobotnego, niezgodnym z prawem było dokonanie jego ponownej rejestracji jako osoby bezrobotnej. Powyższe twierdzenia stoją w całkowitej sprzeczności z jasno sprecyzowanym przepisem art. 33 ust. 4 c ustawy, który wyraźnie wskazuje, iż do ponownej rejestracji niezbędne jest stawienie się rejestrującego wedle ogólnych reguł z wnioskiem o zarejestrowanie w PUP i od reguły tej ustawodawca nie przewidział żądnych odstępstw. Mając na uwadze powyższe rozważania uznać należało, iż w rozpoznawanej sprawie nie było możliwie zarejestrowanie skarżącego jako osoby bezrobotnej wcześniej niż w dniu v czerwca 2010 r., gdyż w tym dniu, po upływie ustawowego okresu 120 dni stawił się on z wnioskiem o zarejestrowanie, spełniając przepisane prawem wymogi do nabycia uprawnień jako osoba bezrobotna. Przyznając A.R. zaskarżoną decyzją status bezrobotnego organ jednocześnie orzekł o braku prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Choć orzeczenie co do odmowy przyznania zasiłku nie było kwestionowane przez skarżącego w treści skargi i odwołaniu od decyzji organu I instancji, to jednak w sytuacji zaskarżenia decyzji w całości również ten element decyzji podlegał ocenie Sądu co do zgodności z prawem. Zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji w tymże zakresie nie narusza przepisów prawa. Zagadnienie świadczeń dla bezrobotnych w tym zasiłku reguluje art. 71 ustawy. Prawo do niego przysługuje bezrobotnemu w sytuacji spełnienia przez niego następujących warunków: 1) jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był on zatrudniony lub wykonywał innego rodzaju pracę lub czynności szczegółowo wymienione w podpunktach oznaczonych literami od a do i. Z treści karty rejestracyjnej, w której określone zostały okresy zatrudnienia skarżącego wynika niewątpliwie, iż ustawowe warunki wskazane powyżej nie zostały przez skarżącego spełnione uniemożliwiając mu nabycie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Organy administracji publicznej prawidłowo zatem ustaliły, iż skarżący nie posiada wystarczającego okresu zatrudnienia uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Zdaniem Sądu zasadnie także organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, a odnoszących się do kwestii posiadanego w ocenie skarżącego statusu bezrobotnego z uwagi na nieprawomocność i niewykonalność decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i [...] marca 2010 r. Słusznie organ odwoławczy wskazał, iż decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt II SA/Go 400/10 nie została wstrzymana w zakresie jej wykonalności, a zatem wywoływała skutki prawne w niej określone. Zatem bez znaczenia pozostaje także fakt, iż skarżący zarejestrował się w PUP w tym samym dniu co wydany został wyrok w sprawie decyzji z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie pozbawienia go statusu bezrobotnego, gdyż w istocie zaskarżona decyzja wykonalna była z dniem jej wydania przez organ II Instancji tj. [...] marca 2010 r. Z kolei stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. w wyroku wydanym przez Sąd w dniu 30 czerwca 2010 r. jako oddalający skargę Sąd nie orzekł w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż obowiązek taki dotyczy tylko sytuacji, gdy zaskarżona decyzja zostaje przez Sąd uchylona. Reasumując uznać należało w rozpoznawanej sprawie, iż organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje orzekły zgodnie zarówno z przepisami prawa materialnego jaki i z zachowaniem wymogów określonych przepisami postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.