II SA/Go 826/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] Wojewoda umorzył postepowanie odwoławcze wywołane odwołaniem D.Ż. i W.Ż. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu ,,P" R.R., S.R., W.G. sp. j. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła D.Ż. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W treści skargi skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, wskazując, iż w chwili obecnej budowa jest realizowana i brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych. W nadesłanej przez organ II instancji odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, nie odnosząc się do złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zasadniczo zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie § 2 cyt. art. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie, organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które wniesiona została skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy zaznaczyć, iż zdanie trzecie w/w § 3 wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając w przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w pierwszej kolejności podnieść należy, że przedmiotem skargi, a zatem i oceny dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, jest tylko i wyłącznie decyzja organu odwoławczego umarzająca postępowanie odwoławcze, nie może zaś nim być ocena zasadności decyzji objętej odwołaniem. Zaskarżona decyzja jest decyzją formalną, gdyż umarzając postępowanie odwoławcze, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania, stąd decyzja organu pierwszej instancji, poprzedzająca zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze, nie mieści się w granicach sprawy określonych w art. 135 p.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 października 2004 r., sygn. II SA/Ka 2352/02 (Lex nr 229505) wraz z glosą aprobującą Z. Kmieciaka, OSP 2007 nr 3, poz. 25). Regułą jest, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie podlega wykonaniu w powyższym rozumieniu, gdyż zawiera rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja ta ma charakter procesowy w tym sensie, że kończy postępowanie administracyjne bez merytorycznego rozpoznania odwołania. Stwierdza się w niej, iż podmiot, który wniósł odwołanie nie ma interesu prawnego do występowania w sprawie w charakterze strony. Nie może być zatem mowy o wykonalności tego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji o jego wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja ta nie wywołuje bowiem żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialno-prawnych. Stąd przy rozpoznawaniu wniosku w niniejszej sprawie, o treści rozstrzygnięcia zadecydował charakter zaskarżonej decyzji i fakt, iż nie podlega ona wykonaniu, a w konsekwencji nie można zastosować wobec niej wstrzymania jej wykonania. Dodać należy, iż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na względzie, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, nie wykazała w sposób dostateczny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (t.j.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), przemawiających za udzieleniem tymczasowej ochrony. Z uwagi na powyższe zgodnie z treścią art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.