II SA/Go 834/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XLVII/278/2017 Rady Miejskiej z dnia 23 maja 2017 r. w sprawie dopłat do taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oddala skargę. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] czerwca 2017 r. nr [...], Wojewoda wskazując jako podstawę prawną art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm. - w skrócie: "u.s.g.") stwierdził nieważność uchwały Nr XLVII/278/2017 Rady Miejskiej z 23 maja 2017 r. w sprawie dopłat do taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynikało, co następuje. Dnia 27 stycznia 2017 r. przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne - Miejskie Zakłady Komunalne Spółka z o.o. złożyło w Urzędzie Miasta i Gminy wniosek o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy na okres od [...] kwietnia 2017 roku do [...] kwietnia 2018 roku. Dnia [...] lutego 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy (dalej określany jako: Burmistrz) do weryfikacji taryf upoważnił Kierownika Wydziału Inwestycji w Urzędzie Miasta i Gminy, który wydał dokument z informacją, iż nie stwierdzono przesłanek do odmowy weryfikacji projektu taryf. Burmistrz nie przygotował i nie przedłożył Radzie Miejskiej projektu uchwały w sprawie zatwierdzenie taryf, zaś sama weryfikacja wniosku została przesłana Przewodniczącej Rady korespondencją elektroniczną na jej prywatny adres poczty elektronicznej dopiero 13 marca 2017 r. o godz. 16.35, a więc 45-go dnia od złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf, tj. w ostatnim dniu, w którym Rada Miejska była władna podjąć uchwałę w sprawie zatwierdzenia taryf albo odmowy ich zatwierdzenia. Dnia 23 maja 2017 r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr XLVII/278/2017 w sprawie dopłat do taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Akt został doręczony Wojewodzie jako organowi nadzoru 30 maja 2017 r. W jej podstawie prawnej powołała się na art. 24 ust. 6 u.z.z.w. Jej wydanie - zdaniem Wojewody - nastąpiło przy założeniu, że taryfy weszły w życie na podstawie art. 24 ust. 8 u.z.z.w. z upływem 70 dni od ich przedstawienia do zatwierdzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne z powodu niewydania przez radę gminy uchwały w przedmiocie weryfikacji taryf. Wojewoda zwrócił bowiem uwagę, iż rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. stwierdził nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy, bez wskazanej daty, w sprawie weryfikacji wniosku o zatwierdzenie taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy na okres od [...] kwietnia 2017 roku do [...] kwietnia 2018 roku, wydanego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Nr [...] z [...] lutego 2017 przez Kierownika Wydziału Inwestycji w Urzędzie Miasta i Gminy. Wskazał jednocześnie, iż zarządzenie to zostało doręczone Burmistrzowi 27 kwietnia 2017 r. Wojewoda wyjaśnił dalej, iż sankcja nieważności o której mowa w art. 91 u.s.g. oznacza, że czynność nią dotknięta nie może powodować żadnych uznanych przez prawo skutków, traktowana jest jako niebyła i nikogo niewiążąca z mocy samego prawa. Tym niemniej pomimo wadliwości, akt obarczony wadami pozostaje w obrocie i funkcjonuje, jednakże tylko do czasu, gdy zostanie unieważniony na mocy aktu wskazującego na taki właśnie skutek prawny, wydanego przez właściwy organ. Skutkiem stwierdzenia nieważności zarządzenia był - zdaniem organu nadzoru - brak wejścia w życie taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków wynikających z wniosku taryfowego z dnia [...] stycznia 2017 r. Zaznaczył jednocześnie, iż stan wstrzymania wykonania zarządzenia, zgodnie z art. 92 ust. 1 u.s.g. trwa aż do czasu uprawomocnienia się zapadłego rozstrzygnięcia nadzorczego bądź jego wzruszenia przez sąd administracyjny. Wstrzymanie wykonania zarządzenia Burmistrza nastąpiło z dniem doręczenia do Urzędu Miasta i Gminy ww. rozstrzygnięcia nadzorczego, tj. [...] kwietnia 2017 r. Wstrzymanie wykonania zarządzenia nastąpiło ex lege (z mocy prawa) i doprowadziło do czasowego pozbawienia skuteczności zakwestionowanego aktu. Zatem pomimo braku prawomocności rozstrzygnięcia nadzorczego, przedmiotowe zarządzenie Burmistrza w sprawie weryfikacji taryf nie rodziło jakichkolwiek skutków prawnych. Wstrzymanie jego wykonania trwa pomimo złożenia przez Gminę skargi na przedmiotowe rozstrzygnięcie nadzorcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Oznaczało to - zdaniem Wojewody - że zarządzenie Burmistrza nie wywołało skutków prawnych aż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym nie było dopuszczalne ustalenie przez Radę Miejską dopłat do taryf, które faktycznie nie obowiązują. W konsekwencji Wojewoda uznał, że w Gminie nie obowiązują obecnie żadne taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków. Wskazał również, że sytuacja taka rozpoczęła się już wcześniej, gdyż rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Wojewoda stwierdził nieważność Uchwały Nr XXXVII/225/2016 Rady Miejskiej z 11 listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. wpłynęło do Miejskiego Zakładu Komunalnego Sp. z o.o. w dniu 16 grudnia 2016 r. Mając na względzie treść art. 24 ust. 5a u.z.z.w., obowiązywanie dotychczasowej taryfy uległo przedłużeniu do dnia 17 marca 2017 r. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.z.z.w., przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie (w realiach rozpatrywanej sprawy przed dniem następującym po 90-tym dniu przedłużonego obowiązywania taryf dotychczasowych) przedstawia wójtowi wniosek o ich zatwierdzenie. Oznacza to, że uwzględniając 90-dniowe okresy przedłużenia obowiązywania taryf dotychczasowych, spółka winna była każdorazowo przedkładać Burmistrzowi do weryfikacji taryfy, wraz z wnioskiem o ich zatwierdzenie w takich terminach, aby zapobiec powstaniu sytuacji, w której w Gminie nie obowiązywałaby żadna taryfa, tj. aby zachować ciągłość obowiązywania taryf w Gminie. Mając na względzie fakt obowiązywania taryfy dotychczasowej do dnia 17 marca 2017 r., aby zachować ciągłość obowiązywania w Gminie taryf poprzez przyjęcie nowych taryf obowiązujących od dnia 18 marca 2017 r., przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne powinno było przekazać Burmistrzowi wniosek o zatwierdzenie taryf w terminie do dnia 6 stycznia 2017 r. Złożenie przedmiotowego wniosku nastąpiło jednak dopiero z dniem 27 stycznia 2017 r. W tym stanie rzeczy w Gminie po 17 marca br. nie obowiązują żadne taryfy. Ostatecznie Wojewoda skonkludował, że uchwała Nr XLVII/278/2017 została podjęta z istotnym naruszeniem art. 24 ust. 6 w zw. z. z art. 24 ust. 1 u.z.z.w. co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności. Pismem z [...] lipca 2017 r. Gmina wniosła do tutejszego Sądu skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze z [...] czerwca 2017 r. nr [...] zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1. art. 24 ust. 4 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że czynność weryfikacji wniosku taryfowego, dokonywana przez organ wykonawczy gminy ma formę zarządzenia, oraz że zarządzenie to posiada walor wykonalności, która może być wstrzymana mocą art. 92 ust. 1 u.s.g.; 2. art. 24 ust. 8 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że taryfy mogą wejść w życie z mocy tego przepisu wyłącznie w przypadku, gdy rada gminy miała faktyczną możliwość zajęcia się sprawą taryf, po zweryfikowaniu wniosku taryfowego przez wójta; 3. art.24 ust. 8 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skutek prawny tego przepisu może zostać zniweczony przez skutek prawny normy z art. 92 ust. 1 u.s.g.; 4. art.24 ust. 6 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że rada gminy jest uprawniona podjąć uchwałę o dopłatach wyłącznie po zrealizowaniu przez Gminę procedury zatwierdzania taryf określonej w art.24 ust. 1 do 5b u.z.z.w.; 5. art.91 ust. 1 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że przedmiotowy akt organu stanowiącego gminy jest sprzeczny z prawem i stąd nieważny. Podnosząc tej treści zarzut Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano stanowisko Wojewody oparte o tezę, iż wskutek wydania i doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. stwierdzającego nieważność aktu weryfikacji przez Burmistrza taryf doszło do wstrzymania wykonalności tego aktu. W ocenie Gminy, pomimo wydania tego rozstrzygnięcia, taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odbioru ścieków weszły w życie na podstawie art. 24 ust. 8 u.z.z.w. po upływie 70 dni od złożenia wniosku o ich zatwierdzenie przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne. Argumentowano również, iż Wojewoda wadliwie zakwalifikował akt weryfikacji przez Burmistrza jako zarządzenie podlegające kontroli przez organ nadzoru, co zdaniem Gminy potwierdza orzecznictwo sadów administracyjnych. Nadto stwierdzono, iż przepisy u.z.z.w. skonstruowano w sposób zapewniający gwarancję nieprzerwanych dostaw wody. Zdaniem Gminy czynność weryfikacji taryf przez burmistrza nie jest aktem o charakterze władczym, lecz stanowi wyłącznie potwierdzenie prawidłowości wniosku taryfowego i nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a skutek ten następuje na skutek automatycznego wejścia taryf w życie na podstawie art. 24 ust. 8 u.z.z.w., w związku z czym nie można mówić o wstrzymaniu wykonalności takiego aktu na podstawie art. 92 ust. 1 u.s.g. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał przy tym argumenty zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Dodatkowo podniósł, iż tut. WSA wyrokiem z 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 454/17 oddalił skargę Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze z 26 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, która jest sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygniecie nadzorcze, obowiązkiem Sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu wydanego przez organ jednostki samorządu terytorialnego, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność (por. J. Zimmermann: Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, Państwo i Prawo 1991, nr 10, s. 48). Z kolei podkreślić należy, że z istoty kontroli wynika, iż przy ocenie legalności uchwały, należy wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej podejmowania. Ocena taka doprowadziła Sąd w wniosku, iż objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem uchwała zapadła z istotnym naruszeniem art. 24 ust. 6 w zw. z art. 24 ust. 1 u.z.z.w. oraz art. 92 ust. 1 u.s.g. W uchwale tej, w § 1 w ust. 1 - 10 Rada ustaliła dopłatę do ceny wody oraz do ceny ścieków osobno dla różnych taryfowych grup odbiorców, wskazując jednocześnie, iż następuje to zgodnie z obowiązującą taryfą dla Miejskich Zakładów Komunalnych Sp. z o.o., na okres od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. Stosownie zaś do § 5 kwestionowanej uchwały "Miejskie Zakłady Komunalne Sp. z o.o. pobierają opłaty za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków od odbiorców wody i dostawców ścieków objętych dopłatami w wysokości pomniejszonej o stawkę dopłat". Podstawowe znaczenie dla oceny legalności ww. uchwały ma odpowiedź na pytanie czy w dniu jej wydawania obowiązywała taryfa określająca grupy taryfowe. Jest bowiem oczywiste, co przyznano zresztą również w skardze Gminy, że warunkiem wydania uchwały w sprawie dopłat jest obowiązywanie w danym okresie na terenie gminy taryfy ustalającej taryfowe grupy odbiorców. Brak taryfy powoduje, że nie aktualizuje się kompetencja dla rady gminy do wydania uchwały w przedmiocie dopłat dla wybranych grup taryfowych (art. 24 ust. 6 u.z.z.w.). W sytuacji występującej w niniejszej sprawie za prawidłowe należało uznać stanowisko Wojewody, iż w dacie wydawania spornej uchwały nie obowiązywała taryfa dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odbierania ścieków. Spowodowane było to rozstrzygnięciem nadzorczym. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 2 u.z.z.w przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie przedstawia wniosek o ich zatwierdzenie wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który z kolei jest obowiązany do zweryfikowania taryf i przedstawienia ich radzie gminy, by ta w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o weryfikację mogła wydać uchwałę o zatwierdzeniu taryf (art. 24 ust. 1 i art. 24 ust. 5 u.z.z.w.). Zgodnie z art. 24 ust. 8 u.z.z.w. jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w powyższym terminie, z upływem 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf w życie wchodzą taryfy zweryfikowane przez burmistrza. Stosownie do tego przepisu Miejskie Zakłady Komunalne Sp. z o.o. 27 stycznia 2017 r. złożyły w Urzędzie Miasta i Gminy wniosek o zatwierdzenie taryf na okres od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy do weryfikacji taryf upoważnił Kierownika Wydziału Inwestycji, który informację o "braku podstaw do negatywnej oceny wniosku o zatwierdzenie taryf" przesłał Przewodniczącemu Rady Miejskiej w 45 dniu licząc od daty złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. Wojewoda wszczął w sprawie postępowanie nadzorcze, zakończone rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] kwietnia 2017 r. (nr [...]) stwierdzającym nieważność aktu weryfikacji taryf, który zakwalifikował jako zarządzenie Burmistrza. Rozstrzygnięcie doręczono Burmistrzowi 27 kwietnia 2017 r. Tutejszy Sąd natomiast, wyrokiem z 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 454/17 oddalił skargę Burmistrza na to rozstrzygnięcie. Wyrok ten nie jest prawomocny, a z urzędu wiadome jest, iż Gmina złożyła od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak zasadnie uznał Wojewoda, skutkiem stwierdzenia nieważności zarządzenia Burmistrza było wstrzymanie wykonania tego aktu. Zgodnie bowiem z art. 92 ust. 1 u.s.g. stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Przyjąć należy, iż nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze, w którym organ nadzoru stwierdza nieważność zarządzenia organu gminy, wywołuje tylko takie skutki, jak postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zarządzenia. Stan wstrzymania wykonania zarządzenia trwa do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia nadzorczego, bądź jego uchylenia przez sąd administracyjny. Rozstrzygnięcie nadzorcze wywołuje skutki prawne w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności dopiero po uzyskaniu prawomocności. Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa (zob. np. wyr. 21 marca 1991 r. w SA/Wr 168/91, ONSA 1991 zesz. 1, poz. 2). Wstrzymanie wykonania oznacza jednak, iż nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze objęte jest domniemaniem ważności, które wszakże może zostać wzruszone wyrokiem sądu administracyjnego (zob. A . Matan [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz [red. B. Dolnicki] Warszawa 2016 r., str. 1157). Przyjąć zatem należy, iż takie domniemanie musi cechować każde rozstrzygnięcie nadzorcze, choćby nawet ostatecznie zostało uznane za wadliwe. Skutkiem doręczenia gminie rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. było wstrzymanie wykonania objętego nim zarządzenia. Tym samym, jak również zasadnie przyjął Wojewoda, zawieszony został skutek jakim jest weryfikacja taryf zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy. Wbrew bowiem ocenie wyrażonej w skardze, wstrzymanie wykonania należy rozumieć szeroko, jako tymczasowe pozbawienie akt wynikających z niego bezpośrednio i pośrednio skutków prawnych. Organy gminy od dnia doręczenia gminie rozstrzygnięcia nie mogą traktować aktu objętego tym rozstrzygnięciem jako aktu obowiązującego i jako aktu wywołującego skutki prawne. W ocenie Sądu Rada Miejska nie mogła również przyjąć, iż wobec braku jej uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf ziścił się skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 8 u.z.z.w. Pomijała w ten sposób prawne następstwo wydania rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. stwierdzającego nieważność aktu weryfikacji taryf. Należy jednak uznać, iż poza granicami kognicji Sądu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości przyjętej przez Wojewodę kwalifikacji prawnej aktu weryfikacji taryf i to pomimo, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie był formalnie związany nieprawomocnym wyrokiem z 26 lipca 2017 r. II SA/Go 454/17 (art. 170 p.p.s.a. a contrario). Sąd musiał bowiem uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania uchwały z 23 maja 2017 r. w sprawie dopłat do taryf. Zatem pod uwagę wziąć musiał fakt formalnego obowiązywania rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody z [...] kwietnia 2017 r. wynikający z automatycznego wstrzymania wykonania aktu objętego rozstrzygnięciem nadzorczym. Jak wcześniej wspomniano, rozstrzygnięcie to, niezależnie od jego ostatecznej oceny sądowoadministracyjnej, w dacie wydawania zakwestionowanej uchwały objęte było, wynikającym z art. 92 ust. 1 u.s.g., tymczasowym domniemaniem ważności i legalności. Stwierdzić też należy, iż wobec oddalenia skargi Gminy na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze, skutek w postaci wstrzymania wykonania zarządzenia Burmistrza trwa nadal. Niedopuszczalne jest zatem ani powoływanie się na to zarządzenie, ani też wywodzenie zeń jakichkolwiek skutków prawnych. Tym samym zasadna była konkluzja legła u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, że Rada Miejska nie mogła przyjąć, iż doszło do formalnej weryfikacji taryf przez Burmistrza, w związku z czym taryfy te w dacie wydawania nie mogły być uznawane za obowiązujące. Nie mógł bowiem zostać uznany za spełniony wynikający z art. 24 ust. 8 u.z.z.w. warunek jakim było pozytywne zweryfikowanie taryf przez Burmistrza. Z powyższych przyczyn za niezasadne i wykraczające poza zakres rozpoznawanej sprawy należało uznać zarzuty skargi dotyczące kwalifikacji aktu weryfikacji taryf jako zarządzenia Burmistrza. Sąd uznaje jednocześnie, iż brak prawomocności pierwszego z rozstrzygnięć nadzorczych nie tamował działań nadzorczych ze strony Wojewody w stosunku do uchwały objętej rozstrzygnięciem zaskarżonym w niniejszej sprawie i to pomimo tego, że akty objęte oboma rozstrzygnięciami pozostawały w związku. Po pierwsze: właśnie z powodu wstrzymania na mocy art. 92 ust. 1 u.s.g. wykonalności zarządzenia o weryfikacji taryf, a po drugie dlatego, że zaniechanie interwencji nadzorczej wojewody prowadziłoby do tego, iż w obrocie pozostałaby uchwała bezprzedmiotowa w dacie jej wydawania i w dacie jej wejścia w życie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Rada Miejska przyjmując tę uchwałę 23 maja 2017 r. miała świadomość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. dotyczącego aktu weryfikacji taryf przez Burmistrza, ponieważ rozstrzygnięcie to zostało doręczone Gminie 27 kwietnia 2017 r. Ostatecznie za trafny należało uznać wniosek, iż uchwała Rady Miejskiej nr XLVII/278/2017 z 23 maja 2017 r. zapadła z istotnym naruszeniem art. 24 ust. 8 u.z.z.w. i art. 91 ust. 1 u.s.g. Jednocześnie Sąd uznał, iż Wojewoda nie naruszył przepisów dotyczących postępowania nadzorczego i zachował termin do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia aktu. Z przesłanych przez Wojewodę akt postępowania nadzorczego wynika, iż uchwałę objętą zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym doręczono Wojewodzie 30 maja 2017 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano natomiast [...] czerwca 2017 r. a zatem ustawowy termin został zachowany. Sąd uznał za niezasadne wszystkie zarzuty skargi. Jak wskazano we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, poza granice niniejszej sprawy wykraczała ocena prawidłowości kwalifikacji aktu weryfikacji taryf przez Wójta. Sąd oceniał bowiem stan prawny istniejący w dacie wydawania uchwały, a zatem z uwzględnieniem obowiązywania w tej dacie rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. Stąd zarzut naruszenia art. 24 ust. 4 u.z.z.w. nie mógł zostać uwzględniony. Podobnie z przywołanych już powodów nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 24 ust. 8 u.z.z.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż skutek prawny z tego przepisu może zostać zniweczony przez skutek prawny wynikający z art. 92 ust. 1 u.s.g. Należy bowiem przyjąć, iż wstrzymanie wykonania zarządzenia o weryfikacji taryf na podstawie art. 92 ust. 1 u.s.g. powodowało, że organ stanowiący gminy nie mógł wywodzić z tego aktu jakichkolwiek skutków prawnych, w tym również skutku polegającego na wejściu w życie taryf. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty zawarte w pkt. 2 i 4 skargi, ponieważ zasadniczą przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały z 23 maja 2017 r. nie było uznanie niedopuszczalności jej wydania z powodu braku uchwały o zatwierdzeniu taryf na podstawie art. 24 ust. 5 u.z.z.w., lecz skutek rozstrzygnięcia nadzorczego z [...] kwietnia 2017 r. jakim było wstrzymania aktu weryfikacji taryf na podstawie art. 92 ust. 1 u.s.g. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.