II SA/Go 840/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 0,767 MWp wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie Stacji Uzdatniania Wody "S", na działkach nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Organ, powołując się na art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust.1 pkt 4 oraz art 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 353 – dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej k.p.a.), wskazał, że inwestycja obejmująca budowę farmy fotowoltaicznej mieści się w zakresie inwestycji, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) obejmującym zabudowę przemysłową w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha rozumianej jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia, co kwalifikuje to przedsięwzięcie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, realizacja których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 2 ustawy o ochronie środowiska, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosownie do treści art. 59 ust.1 pkt 2 tej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis ten określa uwarunkowania, jakie należy wziąć pod uwagę w procesie badania potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. 1.1. Organ wskazał, że działając na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wystąpił o opinię w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, pismem z dnia [...] marca 2016 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., mając na uwadze rodzaj, skalę i lokalizację przedmiotowej inwestycji oraz możliwe oddziaływanie na środowisko również nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W swojej opinii Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uwzględnił informacje zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (w szczególności dotyczące rodzaju, skali, lokalizacji oraz możliwych oddziaływań na środowisko) oraz kryteria i uwarunkowania do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wymienione w art. 63 ust. 1 do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. 1.2. Prezydent podkreślił, że analizując informacje o planowanym przedsięwzięciu przedstawione w załączonej do wniosku karcie informacyjnej, uwzględniając wskazane tam uwarunkowania, organ podzielił stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w sprawie skali potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ stwierdził, że pod planowane przedsięwzięcie przeznaczona zostanie powierzchnia około 1,6453 ha, stanowiąca obecnie tereny zielone. Realizacja przedsięwzięcia obejmować będzie: - montaż: około 3070 szt. modułów fotowoltaicznych o Pmax = 250 Wp, Vmp = 30,9 V, Imp = 8,1 A, sprawności 12-15 %, z powłoką antyrefleksyjną w układzie jednorzędowym, na stalowych lub aluminiowych konstrukcjach montażowych, nachylonych pod kątem 23-35 stopni, o wysokości do 3 m n.p.t, w odległości od 0,3 do 0,5 m od poziomu terenu, z zachowaniem szerokości ścieżek technologicznych nie mniejszej niż 1,2 m; - instalację falowników (inwerterów); - połączenie poszczególnych modułów z falownikami za pomocą kabli instalacji stałoprądowych, ułożonych w korytach kablowych zainstalowanych na konstrukcji wsporczej modułów fotowoltaicznych; - połączenie falowników z działek [...] linią kablową ułożoną w ziemi na głębokości min. 0,7 mt z rozdzielnią n.n., zlokalizowaną w budynku Głównej Stacji Energetycznej SUW "S"; - połączenie falowników z działki [...] istniejącą estakadą kablową prowadzącą do budynku Głównej Stacji Energetycznej SUW "S"; - instalację w istniejącej rozdzielni n.n. Głównej Stacji Energetycznej zabezpieczeń nadprądowych np. typu S314, zabezpieczeń przeciwprzepięciowych np. typu DG M TNS 275 FM, styczników mocy, analizatorów napięcia, wyłącznika głównego np. typu TS400N ATU wraz z nastawialnym wyzwalaczem zwarciowym i termicznym. 1.3. Organ wskazał, że rodzaj planowanego przedsięwzięcia jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta uchwalonego Uchwałą Rady Miasta Nr XVII/174/2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego [...], z dnia 30 września 2015 r. (Dz. Urz. Województwa z dnia 7 października 2015 r., poz. 1714), który dla terenu lokalizacji przedsięwzięcia przewiduje przeznaczenie na tereny infrastruktury wodociągowej, tereny produkcji energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. W otoczeniu występują tereny rolne, tereny zieleni urządzonej, tereny wód powierzchniowych śródlądowych, tereny urządzeń melioracji wodnych. Po stronie zachodniej teren przedsięwzięcia graniczy z terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenem zabudowy zagrodowej. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami objętymi ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód, poza obszarami wymagającymi specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, w tym obszarami sieci Natura 2000, poza obszarami wodno-błotnymi oraz innymi obszarami o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarami wybrzeży, poza obszarami górskimi i leśnymi, poza obszarami o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Teren ten nie stanowi obszaru przylegającego do jezior, obszaru górskiego, leśnego, ani ochrony uzdrowiskowej. Najbliżej położone od planowanego przedsięwzięcia formy ochrony przyrody to obszar o znaczeniu Wspólnotowym Natura 2000 [...] oraz obszar specjalnej ochrony ptaków [...], zlokalizowane w odległości ok. 40 m na północ i północny wschód, a także Obszar Chronionego Krajobrazu [...] pokrywający się z w/w obszarami. Zarówno etap realizacji jak i późniejsza eksploatacja nie będą miały negatywnego wpływu na obszary Natura 2000 i cele ochrony, dla których zostały one wyznaczone, nie będą oddziaływać na gatunki i siedliska tam chronione, nie wpłyną na integralność oraz spójność tych obszarów oraz pozostałych form ochrony przyrody. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza obszarami, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. Obszar przedsięwzięcia położony jest w zlewni Kanału [...], który zgodnie z Planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] stanowi Jednolitą Część Wód Powierzchniowych o nazwie Kanał [...], o europejskim kodzie [...], położoną w regionie wodnym [...], w ekoregionie Równiny Centralne. Zgodnie z Planem, celem środowiskowym dla Kanału [...] jest osiągnięcie co najmniej dobrego potencjału ekologicznego i co najmniej dobrego stanu chemicznego. Ponadto jest to teren Jednolitych Części Wód Podziemnych o nazwie [...] i europejskim kodzie [...], w regionie wodnym [...], w ekoregionie [...]. Celem środowiskowym jest zapobieganie dopływowi lub ograniczenia dopływu zanieczyszczeń do wód podziemnych, zapobieganie pogarszaniu się stanu wszystkich części wód podziemnych oraz poprawa ich stanu, zapewnienie równowagi pomiędzy poborem, a zasilaniem wód podziemnych, wdrożenie działań niezbędnych dla odwrócenia znaczącego i utrzymującego się rosnącego trendu stężenia każdego zanieczyszczenia powstałego w skutek działalności człowieka, osiągnięcie co najmniej wartości progowych, określonych dla klasy 111 jakości wód podziemnych. 1.4. Organ wskazał, że oddziaływanie przedsięwzięcia w fazie jego realizacji, związane będzie z: prowadzeniem na zewnątrz prac montażowych, instalacyjnych i ziemnych, przy wykonywaniu konstrukcji wsporczych wbijanych w ziemię na słupkach, montażu modułów fotowoltaicznych, falowników i układaniu sieci kablowych; instalacją elementów zabezpieczających i wykonawczych w istniejącej rozdzielni. Zakres tych prac będzie niewielki i wiązać się będzie z wykorzystaniem sprzętu budowlanego typu: mikrokoparka, pojazdy transportowe, wózek widłowy. Na etapie tym może wystąpić: wytwarzanie niewielkiej ilości odpadów złomu, kabli, opakowań, które gromadzone będą w kontenerach i pojemnikach, ustawionych w wydzielonych miejscach, a następnie przekazywane do odzysku lub unieszkodliwiania podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju działalności; emisja hałasu, którego skala oddziaływania ze względu na nieduży zakres przewidywanych prac będzie niewielka, nie powinna wpływać negatywnie na tereny sąsiednie. Prace z wykorzystaniem sprzętu budowlanego prowadzone będą w porze dziennej, zaplecze budowy zlokalizowane będzie w oddaleniu od zabudowy mieszkaniowej; niewielka emisja zanieczyszczeń do powietrza w wyniku spalania paliw w silnikach pojazdów; zanieczyszczenie powierzchni ziemi, które minimalizowane będzie poprzez zapewnienie właściwego stanu technicznego maszyn i urządzeń, magazynowanie materiałów budowlanych w kontenerach lub na podłożu betonowym. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie wymagała wycinki drzew ani krzewów. Sposób montażu modułów fotowoltaicznych nie będzie powodować znaczącego przekształcenia podłoża gruntowego. Prace ziemne związane będą jedynie z wykonaniem niewielkiego zakresu wykopów dla ułożenia w ziemi linii kablowych, na głębokości ca 0,7 m, bez niwelacji terenu, czy przemieszczania mas ziemnych. Z kolei potencjalne oddziaływanie przedsięwzięcia na etapie eksploatacji może być związane z: odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych z powierzchni modułów fotowoltaicznych bezpośrednio do ziemi, które nie będą powodować zanieczyszczenia odbiornika - ziemi; wytwarzaniem niewielkiej ilości odpadów z prac konserwacyjnych urządzeń instalacji, które na bieżąco przekazywane będą przez wykonawcę tych prac do odzysku lub unieszkodliwiania podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie tego rodzaju działalności; emisją hałasu powodowaną pracą falowników o mocy akustycznej ok. 56-80 dB. Przy zachowaniu planowanego sposobu ich montażu od wewnętrznej strony poszczególnych rzędów modułów, czyli w najdalszym możliwym położeniu od granicy zakładu (min. 33,04 m), poziom emitowanego hałasu nie powinien przekraczać dopuszczalnych norm dla terenów chronionych akustycznie. Eksploatacja instalacji nie będzie wymagała przekształcenia terenu biologicznie czynnego, poboru wody i odprowadzania ścieków technologicznych, nie będzie powodować emisji zanieczyszczeń do atmosfery. Praca modułów fotowoltaicznych nie będzie powodować przekraczania poziomów norm pola elektromagnetycznego, nie będzie negatywnie wpływać na otaczające środowisko. Przedsięwzięcie, zarówno w fazie realizacji jak i eksploatacji nie będzie wpływało na zmiany klimatu w rejonie inwestycji, a także nie zmienią się warunki klimatu lokalnego i warunki bioklimatyczne w zakresie skutków krótko-, średnio- czy długoterminowych. Planowane przedsięwzięcie przy przyjętych rozwiązaniach jego realizacji, nie będzie powodować zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...], określonych dla jednolitej części wód powierzchniowych i podziemnych gdyż eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wymagać poboru wód, ani powodować wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych i podziemnych. 1.5. Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do zakładów wymienionych w art. 248 ustawy Prawo ochrony środowiska, stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych, w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych znajdujących się w zakładzie, określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 138). Przewidywane oddziaływanie analizowanego przedsięwzięcia ma charakter lokalny, nie będzie powodować powstawania ponadnormatywnych zanieczyszczeń środowiska, mogących się przemieszczać na dalekie odległości, w związku z czym nie wystąpi możliwość określona w art. 104 ust.1 pkt 1 lit a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko, pochodzącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie poza obszarami wymagającymi specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, zwierząt i ich siedlisk, a eksploatacja instalacji nie będzie źródłem ponadnormatywnych emisji substancji i energii do środowiska, oddziaływanie przedsięwzięcia nie będzie wywierać istotnej presji na środowisko przyrodnicze, nie spowoduje negatywnego oddziaływania na ludzi, nie pogorszy krajobrazu i klimatu wobec czego stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. 2. Odwołanie od decyzji wniosła M.K., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, zarzucając jej naruszenie: - art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy z analizy przesłanek wyrażonych w tym przepisie jednoznacznie wynika, że w sprawie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji; - art. 84 o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania środowiskowego, podczas gdy organ był obowiązany ocenę przeprowadzić; - art. 11 k.p.a., bowiem organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający podstawy dla przyjęcia, iż nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; - art. 10 k.p.a. Mając powyższe na uwadze odwołująca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 2.1. W uzasadnieniu odwołania podkreśliła, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia wykonawczego z dnia 9 listopada 2010 r. Podkreśliła, że analiza przedsięwzięcia przeprowadzona w niniejszej sprawie nie została dokonana w sposób właściwy, po szczegółowym rozpatrzeniu wszelkich okoliczności sprawy. Stwierdziła, że ocenę jakoby inwestycja nie oddziaływała znacząco na środowisko i nie stanowiła żadnego potencjalnego zagrożenia uznać należy za błędną. Już sama bowiem budowa przyczyni się do wzrostu zanieczyszczeń na jej terenie i tym samym na terenach pobliskich. Ponieważ na terenach sąsiednich znajdują się zabudowania mieszkalne, hałas i emisje spalin z maszyn i pojazdów budowlanych może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi przebywających w okolicy. Wskazała, że planowany sposób montażu paneli słonecznych nie powinien powodować przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, co stanowi jedynie przypuszczenie. Podkreśliła także negatywny wpływ budowy na tereny rolne i tereny zieleni, a także potencjalne zagrożenie awarią w postaci np. pożaru przewodów elektrycznych, a także na marginesie zwróciła uwagę na spadek wartości nieruchomości sąsiednich. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. Po przytoczeniu przebiegu postępowania i treści decyzji organu I instancji oraz odwołania, Kolegium, omawiając treść art. 63 ust, 1, art. 84 ust. 1 oraz 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stwierdziło, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał na opinie wyrażone w sprawie. Podkreślił, iż zgodnie z uchwałą Rady Miasta z dnia 30 września 2015 r. Nr XVII/174/2015 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla obszaru położonego [...] przedmiotowy teren został oznaczony na rysunku planu symbolem 328 W.P. Zgodnie z § 160 w związku z § 3 ust. 1 pkt 29 planu dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 328 W.P. ustala się przeznaczenie: infrastruktura wodociągowa - stacja uzdatniania wody, produkcja energii elektrycznej z ogniw fotowoltaicznych. W § 5 ust. 1 planu zastrzeżono, że w przypadku lokalizacji systemów fotowoltaicznych na terenie o symbolu 328 W.P. granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu muszą zawierać się w granicach obszaru realizacji inwestycji. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 3.2. Oddziaływanie planowanej inwestycji w fazie eksploatacji mieścić będzie się w granicach planowanej inwestycji i nie będzie oddziaływać zarówno na nieruchomości sąsiednie, jak i na inne obszary, w szczególności objęte ochroną prawną. Założone emisje związane z działalnością przedmiotowej farmy nie przekraczają dopuszczalnych wartości określonych przepisami prawa. Inwestycja nie będzie także powiązana z innymi inwestycjami, przedsięwzięciami, ani nie niesie za sobą ryzyka awarii. Także oddziaływania i emisje w fazie realizacji przedsięwzięcia nie odbiegają od działań podejmowanych w zakresie powstawania jakiejkolwiek innej inwestycji, przy czym inwestor według informacji zawartych w karcie informacyjnej zaplanował przyjęcie rozwiązań minimalizujących ewentualne niedogodności. Zaplanowanych działań w fazie realizacji, z uwagi na jej przejściowy charakter oraz przyjęte środki działania, nie sposób uznać tak, jak podnosi strona skarżącą, za czynniki stanowiące źródło emisji zanieczyszczeń, które w sposób wyraźny wpłynąć mogą na jakość powietrza, jak też, że emisja spalin oraz hałas maszyn może mieć negatywny wpływ na zdrowie przebywających w okolicy ludzi. 3.3. Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania wskazało, że również hałas w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia przyjęty został na poziomie dopuszczonym przez przepisy prawa, tj. rozporządzenie ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), zgodnie z którym dopuszczalny poziom hałasu dla zabudowy zagrodowej wynosi 55 dB. Wskazać należy, że co prawda przyjęto, że poziom mocy akustycznej falowników, stanowiących element konstrukcji farmy i będących w dzień jedynym źródłem emisji hałasu przekraczać będzie poziom 55 dB, to jednak biorąc pod uwagę odległość od źródła emisji hałasu odczuwalny poziom dźwięku będzie istotnie niższy od przyjętej wartości 55 dB. Z dokonanych obliczeń wynika, że nawet gdyby przyjąć, że najwyższe źródła emisji będą osiągane na granicy terenu objętego planowaną inwestycją, tj. w odległości 8.46, w której położony jest najbliższy budynek od granic terenu planowanej inwestycji, a nie 41,5 m liczonych od źródła emisji, to poziom dźwięku, przyjmując najwyższą moc akustyczną urządzeń będących źródłem emisji, nie będzie przekraczał dopuszczalnej przez prawo wartości 55 dB. Z przyjętych obliczeń wynika jednak, że będzie on znacząco niższy. 3.4. Kolegium zwróciło uwagę również na bardzo ogólnych charakter podniesionych w odwołaniu zarzutów. Podkreśliło, że celem postępowania w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest właśnie analiza zagrożeń konkretnej inwestycji i przyjętych w jej zakresie technologii realizacji i eksploatacji, w kontekście określonego zbioru elementów przedmiotowych i podmiotowych środowiska objętych ochroną prawną, na który może ona wywrzeć negatywny skutek. Jeżeli ryzyko tego rodzaju negatywne skutki nie zostaną zidentyfikowane i nie ma groźby naruszenia obowiązujących przepisów prawa, to brak jest potrzeby przeprowadzania stosownej oceny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. 3.5. Organ wskazał również, że kwestia obniżenia wartości gruntów sąsiednich w związku z realizacją zaplanowanej inwestycji nie stanowi, w świetle art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku okoliczności, jaką należy wziąć pod uwagę przy ocenie potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Niemniej wskazał, iż w jego ocenie argument ten nie znajduje potwierdzenia zważywszy na fakt, że realizacja inwestycji jest zgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 4. M.K., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając organowi naruszenie: - art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez wydanie postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania środowiskowego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltanicznej wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie Stacji Uzdatniania Wody "S", podczas gdy z analizy przesłanek wyrażonych w art. 63 wskazanej ustawy jednoznacznie wynika, iż istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji; - art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania środowiskowego, podczas gdy organ był obowiązany ocenę przeprowadzić; - art. 11 k.p.a. gdyż zdaniem skarżącej organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający podstawy dla przyjęcia, że nie istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; - art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie Skarżącej udziału w postępowaniu i uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zabranego materiału dowodowego. 4.1. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreśliła brak związania organu opinią wyrażoną przez włąściwe organy. W pozostałym zakresie ponowiła argumentacje, którą wcześniej podnosiła w odwołaniu. 5. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. 6. Swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. przedstawił także uczestnik postępowania – Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. (inwestor/wnioskodawca) wnosząc o oddalenie skargi, a także o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) dowodu z dokumentów w postaci czterech zdjęć ilustrujących zagospodarowanie działki skarżącej na okoliczność bezzasadności zarzutów skargi. W odpowiedzi na skargę uczestnik podkreślił, że skarga stanowi wyłącznie wyraz obaw i przypuszczeń skarżącej, nie zawiera natomiast merytorycznego stanowiska uzasadniającego, że zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Wskazał, że wszystkie kwestie istotne zostały szeroko w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i stanowiącej podstawę oceny organu w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ administracji wydając decyzję w przedmiocie braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji uwzględnił zawarte w KIP oraz opiniach Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postępował więc zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronę środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności z art. 63, który określa aspekty, które winien zbadać organ przy ocenie - czy dane przedsięwzięcie wymaga wydania przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Uczestnik podkreślił, że oddziaływania i emisje w fazie realizacji budowy farmy fotowoltaicznej nie obiegają od działań podejmowanych w czasie powstawania jakiejkolwiek innej inwestycji. Przyjęte rozwiązania na etapie realizacji minimalizują lub wręcz wykluczają niedogodności związane z budową. Systemy fotowoltaiczne są wysoce bezpieczne i niezawodne, nie generują hałasu i zanieczyszczeń oraz ulegają recyklingowi. Urządzenia, które pozwalają na pozyskiwanie najczystszej formy energii jaką daje nam słońce, powodują że przyczyniamy się do ograniczania emisji szkodliwych substancji do środowiska i jednocześnie redukcji wydatków na tradycyjne nośniki energii, ponieważ powstanie farmy daje możliwość Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. częściowego uniezależnienia się od dostaw energii elektrycznej z sieci operatora oraz zasilić powstałą energią urządzenia np. pompy ciepła produkujące ciepła wodę użytkową i centralnego ogrzewania w SUW S. Montaż pomp ciepła pozwoli też na likwidację konwencjonalnej kotłowni opalanej węglem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 7. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teks jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. 8. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe wynika z tego, iż plan realizacji inwestycji przewiduje m.in. budowę obiektu określonego w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Zamierzając ubiegać się o uzyskanie pozwoleń administracyjnych na realizację planowanego przedsięwzięcia - przewidzianego na terenach nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - inwestor obowiązany był do wystąpienia do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku obliguje organ, w myśl art. 64 ust. 1, do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje on na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku organ I instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art. 63 ust. 2). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). 8.1. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadzone zostało w sposób zgodny z przepisami, a stanowiąca przedmiot sporu prawidłowość odstąpienia od dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie budzi wątpliwości Sądu. Jak wynika z akt sprawy, przed powzięciem postanowienia organ I instancji zwrócił się do PPIS i RDOŚ o zaopiniowanie przedmiotowej inwestycji w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskał opinie pozytywne. Oczywiście stanowisko podmiotów opiniujących w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy ostateczna ocena, jednak treść decyzji pierwszoinstancyjnej potwierdza, że organ wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia samodzielnej analizy z uwzględnieniem uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i scharakteryzował zamierzone przedsięwzięcie z uwzględnieniem służącej mu infrastruktury, przedstawił charakterystykę terenu inwestycji z uwzględnieniem jego położenia względem najbliższych obszarów Natura 2000 i określił rodzaj i cechy spodziewanego oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów (w tym wniosku, karty informacyjnej) słusznie skonstatował, że wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwe bez przeprowadzenia uprzedniej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. 8.2. W ślad za konstatacją organu II instancji należy zauważyć, że na tle stanu faktycznego sprawy i szczegółowych ustaleń, i analiz dokonanych w postępowaniu, zarzuty skarżącej należy ocenić jako ogólnikowe i przerysowane. W odniesieniu się do argumentów podnoszonych w odwołaniu i powielonych w skardze podkreślić należy, że w sprawie nie zachodzi obligatoryjna podstawa do przeprowadzenia takiej oceny, odstąpienie zaś od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może być utożsamiane z brakiem zbadania jego wpływu na środowisko. Ocena taka została bowiem w sprawie przeprowadzona i wynikało z niej, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Stan sprawy uzasadnia w pełni wniosek, że dalsza potrzeba przeprowadzenia badania oddziaływania inwestycji na środowisko nie zachodzi. Jeśli bowiem już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości, to brak podstaw do nakładania obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązku takiego nie nakłada się bowiem "zapobiegawczo" i musi ono mieć oparcie w dowodach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r., II SA/Gd 312/11, LEX nr 898190; K. Gruszecki, Udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz, SIP LEX, tezy do art. 63). 8.3. Podkreślić należy, że uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2016 r., II SA/Bk 96/16). 8.4. Dowody i opinie zgromadzone w sprawie wykazują jednoznacznie, że przedsięwzięcie nie wiąże się z oddziaływaniem przekraczającym granice działki, w tym zatem z transgranicznym oddziaływaniem. Wskazano także, że oddziaływanie występować będzie jedynie na etapie realizacji inwestycji, krótkotrwale. Nie zachodzi tu również przypadek, o którym mowa w art. 63 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, zakładający konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, co obligowałoby do dokonania oceny oddziaływania. Organy wydając decyzje w przedmiocie braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji uwzględniły opinie Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. W decyzji zostało szczegółowo wykazane, że oddziaływania i emisje w fazie realizacji budowy farmy fotowoltaicznej nie odbiegają od działań podejmowanych w czasie powstawania jakiejkolwiek innej inwestycji. Wykazano również, że przyjęte rozwiązania na etapie realizacji minimalizują negatywne oddziaływania związane z budową. Realizacja poszczególnych robót oraz czynności związanych z pracami ziemnymi i montażowymi nie wpłynie na pogorszenie stanu gleb, wód powierzchniowych i poziemnych w powierzchniowej warstwie gleby. Emisja zanieczyszczeń w czasie budowy będzie miała charakter czasowy i lokalny. Z akt sprawy i z zaskarżonych decyzji wynika, że projektowane przedsięwzięcie nie wykazuje powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów naturalnych, ani emisją i występowaniem innych uciążliwości, brakiem ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Ponadto przedsięwzięcie nie wykazuje negatywnego oddziaływania i możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniające, w tym z uwzględnieniem szczególnej charakterystyki obszaru. Treść uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, potwierdza, że organy dokonały dokładnej analizy wpływu inwestycji na środowisko (jego poszczególnych elementów). Podkreślić należy, że przedmiotem inwestycji jest stacja składająca się z ogniw fotowoltaicznych i po zakończeniu prac budowlanych funkcjonowanie stacji będzie stosunkowo mało uciążliwe, bo i sam charakter inwestycji jest proekologiczny, nie stwarza żadnego zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego i nie emituje żadnych zanieczyszczeń do atmosfery. Z tych względów organy trafnie uznały, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny co zostało szczegółowo wykazane i dokładnie uzasadnione w decyzjach organów obu instancji. Wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia art. 63 i 84 ustawy o dostępie do informacji o środowisku należało uznać za niezasadne. 9. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia zasad postępowania, to jest art. 10 i 11 k.p.a. są one bezzasadne. Jak wynika z akt sprawy skarżąca otrzymała w dniu 11 kwietnia 2016 r. zarówno postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. jak i zawiadomienie z art. 10 k.p.a. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wcześniej 25 lutego 2016 r. otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lutego 2016 r. (wraz z odpisami pism kierowanych do organów opiniujących). Jedynie organ II instancji nie skierował do stron, w tym do skarżącej zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Organ odwoławczy nie przeprowadzał jednak postępowania dowodowego i szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania wobec czego uchybienie to nie miało charakteru istotnego i pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 11 k.p.a., gdyż decyzje obu instancji zawierają pełne wyjaśnienie zarówno zastosowanych w sprawie przepisów, jak i przyczyn faktycznych, które zdecydowały o rozstrzygnięciu sprawy oraz odniesienie do zarzutów skarżącej. Wskazać bowiem należy, że naruszenie zasady przekonywania ma miejsce tylko wtedy, gdy organ nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się jednak od organu osiągnięcia rezultatu, to znaczy przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. To, że argumenty organów nie przekonują skarżącej wynika z jej własnej subiektywnej oceny, która nie znajduje oparcia w zobiektywizowanym stanie faktycznym sprawy oraz przepisach prawa znajdujących w niej zastosowanie. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.