II SA/Bk 96/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. J. Ś. i T. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Wnioskiem z dnia 13 lipca 2015 r. (doprecyzowanym w piśmie z dnia 15 lipca 2015 r.), P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B., zwrócił się do Burmistrza N. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...], wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą techniczną na odcinku Ł. – N. z obejściem m. S. Decyzją z dnia [...] października 2015 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., powoływanej dalej jako "u.o.o.ś."), § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm., powoływane dalej jako dalej rozporządzenie), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia (pkt 1) i rozstrzygnięciu temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 2). W motywach decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedsięwzięcie polegające na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] zostało wymienione w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, jako przedsięwzięcie, dla którego może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Dla oceny, czy w tym przypadku taka potrzeba zachodzi organ pierwszej instancji, zgodnie z wymogami art. 64 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 78 ust. 1 pkt. 2 u.o.o.ś., zwrócił się przed wydaniem decyzji o opinie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej RDOŚ) i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. (dalej PPIS). Uzyskane opinie: - PPIS w Ł. z dnia [...] sierpnia 2015 r.; - RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2015 r., wskazały że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższą ocenę podzielił organ pierwszej instancji, który po przeanalizowaniu kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., w dniu [...] września 2015 r. wydał postanowienie nr [...] stwierdzające, że dla przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie od tej decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2015 r. wnieśli B. J. i T. Ś. i zarzucili naruszenie: 1. przepisów postępowania: - art. 108 § 1 K.p.a., poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach art. 108 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania; - art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem 7- dniowego terminu na zgłoszenie uwag do zgromadzonego materiału dowodowego; - 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez: oparcie rozstrzygnięcia jedynie na karcie informacyjnej i twierdzeniach PZDW w B. przedstawionych w kolejnych pismach, gdy tymczasem wnioskodawca nie dołączył do wniosku i karty informacyjnej pism, z których wynikał sprzeciw przeciwko budowie obejścia S., nie uwzględnienie wniosku odwołujących o sporządzenie projektu lub projektów obejścia miejscowości S. za ulicą K. i przedstawienie ich do oceny środowiskowej, nie rozpoznanie przed wydaniem zaskarżonej decyzji pisma odwołujących dotyczącego uwag do materiału dowodowego odnośnie przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii niezależnych biegłych, a oparcie rozstrzygnięcia na nierzetelnej karcie informacyjnej wnioskodawcy i jego twierdzeniach wyrażanych w kolejnych pismach, co doprowadziło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. 2. przepisów prawa materialnego: - art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej, która nie zawiera powierzchni zajmowanych nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną; - art. 6 (zasada przezorności) oraz art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. oraz art. 3 i art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011192/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE 2012 L 26/1 ze zm.), poprzez: stwierdzenie, że w chwili obecnej w sąsiedztwie przedmiotowych działek nie jest realizowane żadne przedsięwzięcie, którego oddziaływanie kumulowałoby się z oddziaływaniem niniejszego przedsięwzięcia, nieuwzględnienie, że wnioskodawca nie przeprowadził rzetelnego zbadania flory i fauny zajmowanych terenów, oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej, w której zmarginalizowano i zbagatelizowano okoliczność, że projektowane obejście miejscowości S. ma przechodzić zupełnie nowym szlakiem oraz nie odniesiono się do okoliczności, że na działkach nr [...], [...], [...], [...] w S., znajduje się niezinwentaryzowane źródło, brak odniesienia do propozycji odwołujących, aby w miejsce rowu ściekowego wybudować podziemny rurociąg zrzutowy ścieków; - art. 72 ust. 3 u.o.o.ś., poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy tymczasem przepis ten wskazuje, że organ architektoniczno-budowlany może oprzeć decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji jedynie na ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazując na powyższe naruszenia odwołujący wnieśli o uchylenie postanowienia PPIS w Ł. z [...] sierpnia 2015 r., postanowienia RDOŚ w B. z [...] sierpnia 2015 r., postanowienia Burmistrza N. z [...] września 2015 r., uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Burmistrza N. z [...] października 2015 r.; zmianę pkt 1 zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Burmistrza N. z [...] października 2015 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Nadto wnieśli o przeprowadzanie z urzędu dowodu z opinii biegłych lub instytutu z zakresu projektowania i budowy dróg na okoliczność możliwych wariantów przebiegu drogi wojewódzkiej Nr [...] z uwzględnieniem jej przebiegu w obrębie miejscowości K., w tym z uwzględnieniem jej przebiegu proponowanego przez odwołujących w piśmie do PZDW w B. z [...] stycznia 2015 r.; z opinii biegłych lub instytutu z zakresu ochrony przyrody i środowiska na okoliczność zbadania stanu przyrody i oceny oddziaływania na środowisko wariantów ustalonych przez biegłych w związku z pkt I; dołączenie do sprawy niniejszej akt sprawy o numerze [...], która była prowadzona przez Burmistrza N., które to postępowanie z wniosku PZDW w B. dotyczyło wydania decyzji środowiskowej dla obszaru objętego postępowaniem niniejszym, w tym ich działki o nr [...], a w którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wydał decyzję o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko kierując się zasadą przezorności; zobowiązanie PZDW w B. do załączenia do akt sprawy pism, z których wynikał sprzeciw przeciwko budowie obejścia miejscowości K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że wniesione odwołanie dotyczące uchylenia w zaskarżonej decyzji pkt 2 - nadającego przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności - zasługuje na uwzględnienie, natomiast żądania dotyczące: zmiany pkt 1 zaskarżonej decyzji, poprzez orzeczenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, uchylenia w całości postanowień: PPIS w Ł. z [...] sierpnia 2015 r., RDOŚ Regionalnego w B. z [...] sierpnia 2015 r. i Burmistrza N. z [...] września 2015 r. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jak i powyższe postanowienia nie naruszają prawa (decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]). Organ odwoławczy w pierwszej kolejności uzasadnił swoje stanowisko dotyczące rygoru natychmiastowej wykonalności i podał, że przepis art. 108 § 1 K.p.a., wbrew twierdzeniom odwołujących, nie zawiera żadnych wyłączeń przedmiotowych, co oznacza, że w jego zakresie mieści się również decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Kolegium wywiodło, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jest wyjątkiem od zasady, iż decyzja podlega wykonaniu po nabraniu waloru ostateczności i powinno być należycie uzasadnione. Tymczasem decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera żadnego uzasadnienia w powyższym zakresie. W jej uzasadnieniu ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny polegający na poprawie warunków komunikacyjnych drogi wojewódzkiej Nr [...] oraz ze względu na ważny interes strony, która stara się o dofinansowanie inwestycji ze środków unijnych. W ocenie Kolegium powyższa lakoniczna argumentacja nie stanowi o szczególnie ważnym interesie społecznym, jak i ważnym interesie strony, przemawiającym za zastosowaniem ww. instytucji. Kolegium podniosło, że wątpliwy jest wyjątkowo ważny interes strony, która wnioskiem z dnia 28 października 2014 r. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą techniczną na odcinku N. – Ł. z obejściem m. S.; następnie w dniu 28 stycznia 2015 r. cofnęła ten wniosek a w dniu 4 lutego 2015 r. umorzono postępowanie wywołane tym wnioskiem. Uzasadniając merytoryczną część rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż inwestor składając wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia, wypełnił wymagania wynikające z art. 73 ust. 1 i 74 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.o.ś. Organ podniósł, że odwołujący wnieśli zarzuty co do zawartości karty informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji podnosząc, że w dokumencie tym nie została przedstawiona charakterystyka każdej z zajmowanych nieruchomości, jej dotychczasowego wykorzystania oraz pokrycia szatą roślinną. Zdaniem Kolegium, informacje przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia - stanowiącej podstawowy dowód w sprawie -zawierały wystarczające dane wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. Dołączona do wniosku 91 - stronicowa karta informacyjna jest dokumentem bardzo rozbudowanym, a stopień złożoności i zakres zawartych w niej analiz zbliża ją do raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Nadto dołączono do niej obszerną inwentaryzację ornitologiczną. W ocenie Kolegium przedłożona przez wnioskodawcę karta informacyjna, zawiera informacje wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. w zakresie wystarczającym do oceny omawianego przedsięwzięcia pod kątem jego oddziaływania na środowisko tym obszaru Natura 2000, w szczególności do rozważenia zasadności przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. W omawianej karcie wskazano, że z dokonanych obliczeń wynika, iż eksploatacja obiektu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości powietrza, tzn.: nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych stężeń godzinowych ani średnich emitowanych substancji; działalność drogi nie spowoduje przekroczenia norm jakości powietrza w otoczeniu analizowanej inwestycji. Nie wystąpią również przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu 65 dBA w porze dnia oraz 56 dBA w porze nocy dla najbliższych terenów o normowanym poziomie hałasu (zabudowa mieszkalna, zaś ewentualne uciążliwości spowodowane eksploatacją drogi będą się mieściły w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny). Punkt 2 karty (strona 14) zawiera charakterystykę powierzchni zajmowanej przez obiekt wraz z opisem jej dotychczasowego sposobu wykorzystywania. W punkcie tym wskazano, że powierzchnia terenu objętego przedsięwzięciem wynosi około 10 ha, długość całego odcinka - około 10,2 km, zaś numery działek przez które przebiega inwestycja przedstawione są w załączniku (mapa 1:5000). Wskazano w niej, że aktualny stan zieleni niskiej znajdującej się na terenie przeznaczonym pod planowaną inwestycję nie przedstawia szczególnych walorów przyrodniczych, zatem przekształcenie jej nie będzie istotnym oddziaływaniem na środowisko. Nadto akta sprawy zawierają wypisy z rejestru gruntów poszczególnych działek, obrazujących ich powierzchnię i rodzaje użytków. Wobec tego Kolegium zarzuty odwołujących dotyczące karty uznało za gołosłowne. Podniesiono, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów, które pozwalałyby sformułować jakiekolwiek wątpliwości co do oceny danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia, tj. stanowi drogę o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32, zlokalizowaną poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Kwalifikacja ta nie oznacza automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Prawidłowo również uznał, że przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie. Przed wydaniem decyzji zwrócił się do wyspecjalizowanych organów współdziałających -RDOŚ i PPIS - o wydanie opinii w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organy te uznały, że ocena ta nie jest konieczna. Z uzasadnienia wynika, że RDOŚ przeanalizował kartę informacyjną przedsięwzięcia i odniósł się do ustawowych uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. stwierdzając, że nie przewiduje się szkodliwego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze. Ostatecznie RDOŚ stwierdził, że z uwagi na lokalizację, charakter i zakres oddziaływania inwestycji na środowisko - niemal identyczny jak przed jej realizacją - oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk i siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium wywiodło, że wbrew zarzutom odwołania RDOŚ wydając opinię, stosownie do treści art. 64 ust. 3 u.o.o.ś., nie był zobligowany do rozpatrywania jakichkolwiek wniosków odwołujących. W tym zakresie organ opiniujący opierał się na przedłożonych, stosownie do treści art. 64 ust. 2 pkt 1-3 u.o.o.ś.: wniosku o wydanie decyzji środowiskowej i karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Nadto winien opierać się na wypisie i wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyby plan ten był uchwalony - co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Także PPIS wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Stwierdził, że realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia zgodnie z opracowaną kartą informacyjną oraz nowoczesnymi rozwiązaniami technologicznymi nie pogorszy środowiska przyrodniczego i nie będzie oddziaływać negatywnie na zdrowie człowieka. Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji nie był związany tymi opiniami i do niego należała ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Jednocześnie Kolegium podniosło iż uznaje się, że nieracjonalne byłoby nieuwzględnienie, przy orzekaniu w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania, opinii wyspecjalizowanych organów, które zajmują się kwestią oddziaływania na środowisko i posiadają w tym zakresie szeroką wiedzę i doświadczenie, bez wykazania merytorycznych przesłanek ku temu. Burmistrz podzielił powyższe opinie i postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Skoro postępowanie, w którym stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma charakter uproszczony i nie analizuje się i nie ocenia w jego ramach wpływu przedsięwzięcia na środowisko w zakresie określonym w art. 62 ust. 1 u.o.o.ś., to Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie był obowiązany prowadzić szerokiego postępowania wyjaśniającego, ani dowodowego. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy, a w szczególności: karta informacyjna przedsięwzięcia, wyjaśnienia inwestora przedkładane na etapie prowadzonego postępowania oraz opinie organów współdziałających, stanowiły wystarczającą podstawę do odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia oceny i wydania postanowienia w trybie art. 63 ust. 2 u.o.o.ś., a w konsekwencji - do wydania zaskarżonej decyzji, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniającej uwarunkowania przewidziane w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., a także ustalenia organów opiniujących. W ocenie Kolegium analiza dokumentacji wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie ze względu na rodzaj i charakterystykę, w tym skalę przedsięwzięcia oraz emisje i występowanie innych uciążliwości, a także usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania nie stwarza zagrożenia dla środowiska w stopniu uzasadniającym konieczność przeprowadzenia jego oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiotowy odcinek drogi, jaki zostanie poddany przebudowie leży na terenie w słabym stopniu zurbanizowanym. Wieś S. liczy 693 mieszkańców. Większą część obszarów zlokalizowanych wokół omawianego odcinka zajmują pola uprawne, łąki oraz lasy. W fazie prac ziemnych z terenu inwestycji zostanie zebrana warstwa ziemi wraz z porastającą ją trawą. Ponieważ aktualny stan zieleni niskiej znajdującej się na terenie przeznaczonym pod planowaną inwestycję nie przedstawia szczególnych walorów przyrodniczych, przekształcenie stanu zieleni niskiej nie będzie istotnym oddziaływaniem na środowisko. Realizacja i eksploatacja obiektu nie będzie wiązała się z likwidowaniem, zasypywaniem lub przekształcaniem naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych. Z uwagi na oddalenie przedsięwzięcia około 116 km od wschodniej granicy Państwa i około 127 km od północnej granicy Państwa oddziaływanie przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze nie będzie miało transgranicznego charakteru. Kolegium uznało też, że organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, w tym obszar Natura 2000. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji i organów opiniujących oraz bazując na karcie informacyjnej przedsięwzięcia stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wiązało się z przekroczeniem dopuszczalnym norm poziomów hałasu oraz z przekroczeniem poziomu zanieczyszczenia powietrza. Nie spowoduje też negatywnych skutków w zakresie gospodarki wodnej. Kolegium podkreśliło, że zarówno organy opiniujące, jak i Burmistrz - organ rozpoznający sprawę, są związane przedmiotem wskazanym przez inwestora, nie mogą wbrew treści wniosku rozszerzać zakresu planowanego przedsięwzięcia - jak sugerują odwołujący- poprzez uwzględnienie ich wniosku o sporządzenie projektu lub projektów obejścia miejscowości S. za ulicą K. oraz aby w miejsce rowu ściekowego, wybudować podziemny rurociąg zrzutowy ścieków i przedstawienie ich do oceny środowiskowej. To inwestor określa we wniosku charakterystykę przedsięwzięcia, a przez to pośrednio decyduje o zakresie prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji. Kolegium podniosło, że karta informacyjna przedsięwzięcia nie musi zawierać - jako obligatoryjnego elementu - alternatywnych rozwiązań, bowiem art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d u.o.o.ś mówi jedynie o ewentualnych wariantach przedsięwzięcia. Tymczasem inwestor w karcie przedstawił i szczegółowo omówił aż pięć wariantów przebiegu drogi, dotyczących głównie obejścia miejscowości S. Uznał, z czym zgodziły się organy opiniujące, organ pierwszej instancji i z czym zgadza się Kolegium, że najbardziej optymalnym wariantem jest wariant V, wg którego obejście miejscowości S. jest poprowadzone w większej odległości od zabudowań niż w pozostałych wariantach. Zejście z obecnego przebiegu drogi wojewódzkiej następuje bezpośrednio za zabudowaniami miejscowości N. Następnie trasa drogi wojewódzkiej przebiega poza zabudowaniami wsi S. wzdłuż istniejącej drogi gruntowej a następnie wraca na stary przebieg w rejonie granicy administracyjnej Ł. Zaletami tego wariantu są stosunkowo małe zapotrzebowanie na pozyskanie terenu pod pas drogowy oraz ominięcie przez drogę całości zabudowy wsi S., oraz brak konieczności wyburzeń istniejących budynków mieszkalnych bądź gospodarczych. Nadto przebieg trasy w wariancie V został dostosowany do projektowanego wg innego opracowania przebiegu drogi S 61 i związanej z tym przebiegiem lokalizacji dwupoziomowego węzła, który ma zostać zrealizowany na odcinku pomiędzy miejscowościami S. i N. Na przebieg planowanej drogi S [...] została wydana odrębna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji (decyzja ta została wydana na rzecz GDDKiA Oddział w B.) oraz planowanego zagospodarowania działek przyległych do projektowanego pasa drogowego i decyzjami o warunkach zabudowy, które zostały na te działki wydane. W ocenie Kolegium polemika odwołujących z oceną dokonaną przez RDOŚ, PPIS i Burmistrza, nie poparta żadnymi dowodami, nie może być uznana za wystarczającą dla stwierdzenia ich wadliwości. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podano, że żaden przepis u.o.o.ś. nie obliguje organu wydającego decyzję środowiskową do powołania biegłego. Ustawodawca nawet w przypadku inwestycji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zrezygnował z konieczności powołania biegłego do sporządzenia tego raportu. Organ odwoławczy wywiódł, że niewątpliwie w sprawach w których wydawane są decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach mogą pojawić się zagadnienia, do których zrozumienia i pełnej oceny konieczne są wiadomości specjalne. To, że zagadnienia te mogą nie być w pełni zrozumiałe dla stron postępowania nie oznacza by zaistniały podstawy do zakwestionowania wydanej decyzji. W zakresie takich wątpliwości wypowiedział się RDOŚ, jako organ wyspecjalizowany w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Odwołujący nie przedstawili jakiegokolwiek opracowania w postaci opinii prywatnej, która mogłaby podważyć w przedmiotowym zakresie, wnioski zawarte w karcie informacyjnej, a zaakceptowane przez RDOŚ. Natomiast zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że istnieją wątpliwości co do wpływu przedsięwzięcia na warunki środowiskowe. O braku istnienia tych wątpliwości świadczy treść postanowienia RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2015 r., załączona przez wnioskodawcę karta informacyjna przedsięwzięcia oraz brak jakichkolwiek innych danych, które byłyby sprzeczne z treścią tych dokumentów. Realizacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem w ocenie Kolegium nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jako, że obowiązek przeprowadzenia takiej oceny nie został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (zob. art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś.), to zaś oznacza, że organ pierwszej instancji w dalszym postępowaniu nie był obowiązany określać, analizować ani oceniać kwestii wskazanych w art. 62 ust. 1 u.o.o.ś., tj. m.in. wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a także możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji nie był także obowiązany na mocy art. 77 ust. 1 u.o.o.ś. do uzyskiwania dalszych uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium nie podzieliło także poglądu odwołujących się, że w sprawie należało badać skumulowane oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z oddziaływaniami generowanymi przez planowaną budowę drogi "[...]", a także tego, że po zrealizowaniu niniejszego przedsięwzięcia, oddziaływanie obwodnicy w S. będzie się kumulować z oddziaływaniem obecnego przebiegu drogi wojewódzkiej Nr [...]przez S., który ma się stać drogą gminną. Organ podał, że skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami bada się jedynie przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 62 ust. 21 u.o.o.ś.). Stosownie do uregulowań zawartych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.o.ś organ pierwszej instancji winien uwzględnić kumulowanie się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Na obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie ma innych przedsięwzięć. Również art. 66 ust. 1 pkt 81 u.o.o.ś. (dotyczący raportu) - nie mający zastosowania w przedmiotowej sprawie - posługuje się pojęciem skumulowanych oddziaływań jedynie w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia, a nie do innych przedsięwzięć, o ile nie są z nim powiązane. W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw, aby w raporcie o oddziaływaniu inwestycji drogowej na środowisko uwzględnić ewentualne, oddziaływanie innych inwestycji dopiero planowanych. Oddziaływania niezależnych od wnioskodawcy podmiotów nie mogą wpływać na ocenę oddziaływania planowanej przez niego inwestycji. Budowa i rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] nie będzie generowała większego oddziaływania niż dotychczasowe. Także kolejny zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem 7-dniowego terminu na zgłoszenie uwag do zgromadzonego materiału dowodowego, Kolegium uznało za niezasadny. Wskazano, że stosownie do treści art. 49 K.p.a. strony postępowania mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Jak wynika z akt sprawy z uwagi na fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na terenie gminy N. oraz gminy Ł. w trakcie prowadzonego postępowania Burmistrz przesłał w dniu [...] września 2015 r. Wójtowi Gminy Ł. obwieszczenie nr [...] z dnia [...] września 2015 r. o wydaniu postanowienia i zebrania materiału dowodowego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z prośbą o podanie go do publicznej wiadomości. W odpowiedzi (pismo z dnia [...] października 2015 r.) Wójt Gminy Ł. poinformował, że ogłoszenie wywieszono : na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy Ł. w dniu [...] września 2015 r.; na tablicach w poszczególnych miejscowości w dniach 22 – 24 września 2015 r., w tym w dniu 23 września 2015 r. w S. -miejscu zamieszkania odwołujących i lokalizacji ich działki siedliskowej nr [...] oraz umieszczono w dniu 7 października 2015 r. na stronie B1P urzędu. Skoro ostatnia data publicznego ogłoszenia obwieszczenia w gm. Ł. przypadała na dzień 7 października 2015 r. to skutek jego doręczenia nastąpił w dniu 21 października 2015 r., tj. po upływie 14 dni, o których mowa w art. 49 K.p.a. Zatem od dnia 21 października 2015 r. należało liczyć 7-dniowy termin na zgłoszenie uwag do materiału dowodowego, który upływał 28 października 2015 r. A zatem pismo odwołującej z datą stempla pocztowego 29 października 2015 r. wpłynęło poza wyznaczonym terminem na składanie uwag. W ocenie Kolegium udział odwołujących w przedmiotowym postępowaniu, na każdym jego etapie, polegał na tym, że w sposób czynny odnosili się do pojawiającego się materiału dowodowego, określali swoje żądania i zgłaszali zastrzeżenia; a organ pierwszej instancji - poprzez wnioskodawcę - do żądań i zastrzeżeń odnosił się w ten sposób, że wyrażał swoje stanowiska, szczegółowo je uzasadniając, co potwierdza poniższe zestawienie: - na pismo odwołujących z dnia 7 sierpnia 2015 r. dotyczące przesunięcia lokalizacji planowanej obwodnicy m. S. jak najdalej w stronę łąk, przeprowadzenia badań hałasu oraz wykonania nawierzchni asfaltowej, w dniu 14 sierpnia 2015 r. udzielono odpowiedzi, z której wynika, że m.in. odsunięto projektowaną jezdnię od stajni o ok. 34,2; - na pismo odwołujących z dnia 28 sierpnia 2015 r. dotyczące sporządzenia projektów obwodnicy S. ulicą Ł. w kierunku ulicy K. a dalej przez pola za budynkami na ulicy K. i przedstawienie ich do oceny środowiskowej w dniu 9 września 2015 r. udzielono odpowiedzi, z której wynika, że ze względu na indywidualne i zbiorowe protesty mieszkańców wariant przebiegu obwodnicy po pasie drogowym ul. K. nie został wzięty pod uwagę; - odwołujący w dniu 6 października 2015 r. po raz kolejny wystąpili z pismem dotyczącym rozbudowy drogi wojewódzkiej Nr [...] na odcinku N. – Ł. z obejściem miejscowości K. W odpowiedzi (pismo z dnia 23 października 2015 r.) inwestor wyjaśnił, że rozwiązanie proponowane przez odwołujących byłoby zaprzeczeniem idei realizacji obejścia miejscowości w celu ograniczenia uciążliwości pochodzących od ruchu drogowego. Twierdzenie zatem odwołujących, że nie wyjaśniono w sprawie stanu faktycznego i nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego, jest w ocenie Kolegium, nietrafne. Dlatego też zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 K.p.a. uznać należało za niezasadny. Kolegium za chybiony uznało zarzut niezastosowania się przez organy do zasady przezorności ekologicznej. Podano, że istota tej zasady, określonej w art. 6 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, sprowadza się do nieudzielania zgody na realizację przedsięwzięcia w przypadku nieuzyskania pewności, że nie istnieje ryzyko jego znaczącego oddziaływania na środowisko (w tym także na obszary Natura 2000). Zasada przezorności odnosi się więc do działalności podejmowanej w sytuacji, gdy skutki takiej działalności nie są jeszcze w pełni rozpoznane. W przedmiotowej sprawie skutki planowanej inwestycji zostały szczegółowo przedstawione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i poddane analizie RDOŚ oraz w charakterystyce planowanego przedsięwzięcia, sporządzonej zgodnie z art. 84 ust. 2 u.o.o.ś., będącej załącznikiem nr 1 do decyzji z dnia [...] października 2015 r. Zarzuty podniesione w odwołaniu, polegając w głównej mierze na wyrażeniu obaw co do wpływu objętej wnioskiem inwestycji na zdrowie klaczy ciężarnych i źrebiąt nie zostały w żaden sposób nawet uprawdopodobnione ekspertyzami opracowanymi na zlecenie odwołujących bądź choćby materiałami powszechnie dostępnymi. Z dokonanych badań, zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że uciążliwości ruchu samochodowego na stan aerosanitarny środowiska nie będzie wykraczać poza granice terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, tj. poza granice pasów jezdni projektowanych dróg. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, sprawy związane z ewentualnym pogorszeniem stanu środowiska na nieruchomości odwołujących należą do materii prawa cywilnego, a nie administracyjnego, gdyż oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko nie jest szkodliwe i mieści się w dopuszczalnych przez prawo normach np. emisji hałasu. Zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 1b u.o.o.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz w terminie 14 dni, od dnia w którym postanowienie stało się ostateczne - wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W związku z powyższym zarzut nie dołączenia do wniosku i karty informacyjnej pism, z których wynikał sprzeciw przeciwko budowie obejścia S. nie ma umocowania prawnego. Podobnie nie ma umocowania prawnego żądanie dołączenie do sprawy niniejszej akt sprawy umorzonej decyzją Burmistrza [...] lutego 2015 r. Skargę od tej decyzji do sądu złożyli B. J. i T. Ś. i zarzucili naruszenie: 1. art. 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., poprzez wskazanie, że informacje przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej są wystarczające, pomimo że karta nie zawiera powierzchni zajmowanych nieruchomości a także obiektu budowlanego oraz sposobu ich dotychczasowego wykorzystywania, pokrycia szata roślinną i pełnych informacji dotyczących stanu fauny, w tym ssaków, gadów, płazów, na terenie planowanego obejścia miejscowości Kupiski Stare; 2. art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu UE, art. 6 ustawy – Prawo ochrony środowiska, art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. oraz art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE 2012 L 26/1 ze zm.) poprzez brak analizy ww. przepisów, a w szczególności poprzez: - stwierdzenie, że z dokonanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia obliczeń wynika, że eksploatacja obiektu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych standardów jakości powietrza oraz że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, podczas gdy przy dokonywaniu tych obliczeń nie uwzględniono kumulacji oddziaływania mniejszego przedsięwzięcia z oddziaływaniem trasy [...] i obecnego przebiegu drogi wojewódzkiej Nr [...] przez K., który po realizacji obwodnicy K., ma być drogą gminną, po której będzie odbywać się ruch samochodowy; - uznanie, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.; - uznanie, że RDOŚ i PPIS prawidłowo przeanalizowali kartę informacyjną i odnieśli się do ustawowych uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 3 u.o.o.ś.; - uznanie, że mimo, że Burmistrz nie był związany opiniami RDOŚ i PPIS i do niego należała ostateczna ocena, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności, to jednak nieracjonalne byłoby nieuwzględnienie opinii wyspecjalizowanych organów, bez wykazania merytorycznych przesłanek ku temu. Tymczasem, w okolicznościach niniejszej sprawy takie merytoryczne przesłanki istniały, a w szczególności ani RDOŚ, ani PPIS, przy wydawaniu opinii nie uwzględnili łącznie wszystkich uwarunkowań wynikających z art. 63 ust 1 u.o.o.ś.; - nieuwzględnienie, że wnioskodawca nie przeprowadził rzetelnego zbadania flory i fauny zajmowanych terenów, w szczególności terenów przewidzianych do realizacji obejścia miejscowości K., a ograniczył się jedynie do wymienienia gatunków ptaków występujących na badanym terenie i załączenia zbiorczego wykazu drzew oraz zbyt ogólnego wykazu krzaków i zakrzewień (bez podania nazw gatunków krzewów) przeznaczonych do wycinki; - oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej, w której zmarginalizowano i zbagatelizowano okoliczność, że projektowane obejście miejscowości K. ma przechodzić zupełnie nowym szlakiem, a podkreślanie, że prace będą wykonywane na terenie istniejącego pasa drogowego drogi wojewódzkiej, co wskazuje na nierzetelność karty informacyjnej; - oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej, w której zbagatelizowano i nie odniesiono się do okoliczności, że na działkach nr [...], [...], [...], [...] w K., a więc po planowanym przebiegu obejścia K., znajduje się niezinwentaryzowane źródło; - brak uwzględnienia propozycji, aby w miejsce rowu ściekowego wybudować podziemny rurociąg zrzutowy ścieków, ewentualnie aby wykonać rów kryty, co niewątpliwie poprawiłoby stan środowiska w okolicy działki nr [...]; - stwierdzenie, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję przedstawia szczególne walory przyrodnicze, podczas gdy ustalenie stanu środowiska na tym terenie stanowi obowiązek Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, a więc organu obu instancji, a ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym również spoczywa na organie. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony ciężar ten przerzuca na stronę postępowania; - stwierdzenie, że skumulowanie oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami bada się jedynie przy ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 na podstawie art 62 ust. 2 u.o.o.ś., gdy tymczasem brzmienie art. 63 ust. 1 pkt 1b w zw. z pkt 1d u.o.o.ś. i brzmienie załącznika III do art. 4 ust 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. wyraźnie stanowią, że przy stwierdzaniu obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ uwzględnia łącznie z innymi uwarunkowaniami również powiązanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Przepis art 62 ust 2 u.o.o.ś. należy rozpatrywać wyłącznie w odniesieniu do art 61 ust. 4 w zw. z art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 u.o.o.ś.; 3. art. 7, art 8, art 9 oraz art 77 § 1 K.p.a., art. 11 ust 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, art 5, art. 29, art. 30, przepisów - Działu III Rozdziału II u.o.o.ś. poprzez: - stwierdzenie, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów na okoliczność, że teren przeznaczony pod planowaną inwestycję przedstawia szczególne walory przyrodnicze, podczas gdy ustalenie stanu środowiska na rym terenie stanowi obowiązek Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, a więc organów obu instancji, a ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym również spoczywa na organie. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony ciężar ten przerzuca na stronę postępowania; - stwierdzenie, że nie można zarzucić organowi pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania w tym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., gdyż zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu, w którym nie przeprowadza się oceny oddziaływania na środowisko jest ograniczony, podczas gdy organ pierwszej instancji, a także RDOŚ i PPIS w sposób nieprawidłowy zastosowali w szczególności art 63 ust 1 pkt 1b w zw. z pkt 1d, pkt 2, pkt 3c u.o.o.ś, a decyzję organu pierwszej instancji oparto na nierzetelnej karcie informacyjnej i twierdzeniach PZDW w B. przedstawionych w kolejnych pismach. Ponadto, wnioskodawca nie dołączył do wniosku pism, z których wynikał sprzeciw przeciwko budowie obejścia K., a dołączył wybiórczo pisma dla PZDW w B. korzystne, na które w toku postępowania się powoływał na poparcie swojego wniosku, a zatem materiał dowodowy w sprawie jest wybiórczy, co doprowadziło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy; - stwierdzenie, że organ rozpoznający sprawę jest związany wnioskiem wskazanym przez inwestora i nie może wbrew treści wniosku rozszerzać zakresu planowanego przedsięwzięcia, poprzez uwzględnienie wniosku skarżących o sporządzenie projektu lub projektów obejścia miejscowości K. za ulicą K. oraz aby w miejsce rowu ściekowego, wybudować podziemny zrzutowy rurociąg ścieków i przedstawienie ich do oceny środowiskowej, podczas gdy skarżący złożyli wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, a zatem osób o wiedzy specjalistycznej, a nadto niezależnych i to ich opinia bądź opinie jak dowód w sprawie byłyby podstawą do ustalenia optymalnego przebiegu drogi wojewódzkiej Nr [...]. A poza tym, gdy zaistniała sytuacja, gdy organ pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy zastosował w szczególności art 63 ust 1 pkt 1b w zw. z pkt 1d, pkt 2, pkt 3c u.o.o.ś, a jego nieprawidłowe zastosowanie zostało następnie powtórzone przez organ drugiej instancji; - nie uwzględnienie wniosku skarżących o sporządzenie projektu lub projektów obejścia miejscowości K. za ulicą K. i przedstawienie ich do oceny środowiskowej; - stwierdzenie, że żaden przepis u.o.o.ś. nie obliguje organu wydającego decyzję środowiskową do powołania biegłego, podczas gdy procedurę w postępowaniu administracyjnym określają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również procedura ta jest wyznaczona poprzez postanowienia wynikające z art. 7 K.p.a. oraz od art. 75 do art. 86 K.p.a., w tym art. 77 § 1 K.p.a., a u.o.o.ś. nie zawiera wyłączenia zastosowania ww. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - nie mające podstaw twierdzenie, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że istnieją wątpliwości co do wpływu przedsięwzięcia na warunki środowiskowe, podczas gdy karta informacyjna zawiera oczywiste braki, w postępowaniu organy obu instancji w sposób nieprawidłowy zastosowały w szczególności art. 63 ust. 1 pkt 1b w zw. z pkt 1d, pkt 2, pkt 3c u.o.o.ś., a w dwóch postępowaniach a w dwóch postępowaniach znak [...] i znak [...] prowadzonych przed tym samym organem, z wniosku tego samego inwestora, które dotyczyły tej samej inwestycji na tym samym obszarze, zapadły dwa odmienne rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku przeprowadzania oceny na środowisko; - nie uwzględnienie postawionego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzutu naruszenia art 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a.; - uznanie, że nie ma umocowania prawnego żądanie dołączenia do sprawy niniejszej akt sprawy umorzonej decyzją Burmistrza z dnia [...] lutego 2015 r., podczas gdy wniosek taki został zgłoszony dla celów dowodowych. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w celu orzeczenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ewentualnie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz postanowień zaskarżonych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wnieśli o zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, ewentualnie według spisu kosztów przedstawionego na rozprawie a także o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy znak [...] i przeprowadzenie dowodu z wydruków i kopii dokumentu załączonych do skargi (wydruku obwieszczenia z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych dla odcinka 3 dotyczącego budowy [...], wydruku obwieszczenia z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie zatwierdzenia projektu robót geologicznych dla zadania 5 etap II – badania uzupełniające, dotyczącego budowy [...], kopii postanowienia Burmistrza N. z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanego w sprawie o nr [...]; kopii mapy zasadniczej). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Zasadnie, w ocenie Sądu, organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą techniczną na odcinku Ł. – N. z obejściem m. S. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (to następuje na kolejnych etapach: w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz. Urz. UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 2 ust. 1 dyrektywy i art. 72 ust. 1 u.o.o.ś.). Postępowanie to dotyczy – co należy podkreślić – planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (vide: wyrok z 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, oraz wyrok z 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organu wydającego decyzje na dalszym etapie tego procesu (art. 56 ust. 9 w zw. z art. 46 ust. 4a ustawy - Prawo ochrony środowiska). Przedsięwzięcie musi więc być realizowane w sposób określony w decyzji środowiskowej, w oparciu o projekt budowlany, którego warunkiem zatwierdzenia jest jego zgodność z taką decyzją. Również zgłoszenie inwestycji do użytkowania i jej odbiór następuje z uwzględnieniem warunków określonych w decyzji środowiskowej. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Z postanowień tej regulacji wynika, że mówiąc o przedsięwzięciach, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, można je usystematyzować w dwie podstawowe grupy - pierwsza obejmuje przedsięwzięcia, dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa, druga - przedsięwzięcia, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia oceny nałożono w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej grupy należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia, które mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Druga natomiast obejmuje przedsięwzięcia, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ właściwy do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań powinien zobowiązać inwestorów do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Kolegium, co do trafności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w którym stwierdzono brak takiej potrzeby. Zdaniem składu orzekającego, stanowisko Kolegium tak w zakresie ustaleń faktycznych odzwierciedlonych w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy, jak również zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego oraz ich wykładnia nie pozostawiają wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi i niezbędną infrastrukturą techniczną na odcinku Ł. – N. z obejściem m. S. Bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.). W konsekwencji nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Organ dokonując oceny, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi więc uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów – biegłych w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko ochrony przyrody oraz opinii wyspecjalizowanych jednostek: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. Przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy sąsiadów. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, ponieważ zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. W znajdującej się w aktach sprawy karcie informacyjnej bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności opisano lokalizację i skalę planowanego przedsięwzięcia, scharakteryzowano powierzchnię zajmowaną przez obiekt wraz z opisem jej dotychczasowego sposobu wykorzystania, opisano rodzaj technologii planowanej do zastosowania, przedstawiono 5 wariantów projektu przebiegu drogi i uzasadniono wyrób wariantu ze wskazaniem oddziaływania na środowisko, scharakteryzowano rodzaj i przewidywaną ilość wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, stwierdzono, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie ujawni się w postaci negatywnego oddziaływania na środowisko poza granicami RP oraz, że co prawda przebiega w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 "Dolina Dolnej N.", jednak tylko zaledwie na długości około 1 km zbliża się od niego na odległość poniżej 500 m. Podano, że nie bez znaczenia jest to, iż inwestycja nie zmieni poważnie parametrów użytkowania drogi co oznacza, że oddziaływanie inwestycji na obszar Natura 2000 po jej zrealizowaniu będzie niemal identyczna jak przed jej realizacją. W ocenie Sądu w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano zatem oddziaływanie inwestycji pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych wymaganych przepisami dla takiego dokumentu (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś.). Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., jest dokumentem ściśle sformalizowanym, zawierającym najistotniejsze informacje i dane dotyczące inwestycji, Dołączona do wniosku inwestora karta informacyjna spełnia ustawowe wymogi. Dodatkowo należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie wyspecjalizowane organy dokonując oceny przedstawionej karty informacyjnej przedsięwzięcia uznały, iż brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia w znacznej mierze przyczyni się do poprawy stanu czystości środowiska, zmniejszy się poziom hałasu, zapylenie i emisja spalin oraz wpłynie na bezpieczeństwo i jakość życia mieszkańców wsi S. Realizacja i funkcjonowanie przedsięwzięcia zgodnie z opracowanym kartą informacyjną oraz z nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi nie pogorszy środowiska przyrodniczego i nie będzie oddziaływać negatywnie na zdrowie człowieka. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. podał, że inwestycja nie zmieni poważnie parametrów nawierzchni (szerokość o 1 metr) a jedynie podniesie jej jakość. Zmiana nawierzchni układu komunikacyjnego wpłynie na polepszenie warunków jazdy, jak i płynność ruchu pojazdów, a w związku z tym ograniczy wydzielanie spalin do atmosfery i emisję hałasu do otoczenia. W konsekwencji stwierdził, że planowana inwestycja przy zastosowaniu przyjętych rozwiązań chroniących środowisko zawartych w karcie informacyjnej nie będzie miała znaczącego wpływu na stan otaczającego środowiska, a także sąsiadujący częściowo obszar Natura 2000 "Dolina Dolnej N.". W ocenie Sądu karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy określone przepisami prawa. Biorąc pod uwagę opinie uzyskane od wyspecjalizowanych jednostek, a nadto uwzględniając to iż modernizacja drogi wojewódzkiej polepszy warunki jazdy, co w konsekwencji może tylko mieć pozytywny wpływ na stan środowiska, stwierdzić należy, że prawidłowo uznano, iż planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają zarzuty skargi. W świetle powyższych rozważań nie jest zasadny zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych, poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o dane z nierzetelnej karty informacyjnej i nieuwzględnienie wniosku skarżących o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Informacje na temat oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia były bowiem oceniane przez dwa niezależne i wyspecjalizowane podmioty, które uznały, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ uwzględnił w uzasadnieniu decyzji opinie tych podmiotów. Nie można więc zasadnie twierdzić, że jedynie dane z karty informacyjnej i informacje złożone przez wnioskodawcę legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Opinie wydane przez wyspecjalizowane organy czyniły zbędnym powoływanie dowodu z opinii biegłego. Organ nie jest zobligowany do uwzględnienia żądania strony o powołanie biegłego, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. NSA stwierdził (wyrok z 17 marca 1986 r., III SA 1160/85, publ. ONSA 1986, nr 1, poz.19), że "odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już bezspornie wyjaśnionych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji". W sytuacji gdy istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone w oparciu o opinie podmiotów posiadających specjalną wiedzę nie można stawiać organom skutecznie zarzutu braku kontynuacji postępowania wyjaśniającego w celi rozwiania wątpliwości skarżących co do wpływu przedsięwzięcia na warunki środowiskowe. W takiej sytuacji to strona skarżąca musiałaby wykazać, że ustalenia przyjęte w odniesieniu do parametrów przedsięwzięcia opisanego w karcie informacyjnej (zamierzonego przez inwestora) są nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nie można uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (vide: wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II OSK 1944/11, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, zastrzeżenia skarżących dotyczące danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazywałaby m. in. na wady karty informacyjnej przedsięwzięcia. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych, sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora. Skarżący nie przedstawili żadnej opinii specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Istotnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym w sprawie [...] Burmistrz N. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla takiego samego przedsięwzięcia, którego dotyczy sprawa niniejsza i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., z uwagi na cofnięcie wniosku przez inwestora, umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] stycznia 2015 r. nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podyktowane było przede wszystkim treścią opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., który w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdził, że istnieje potrzeba przeprowadzenia takiej oceny i określił zakres raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W szczególności wskazano, że raport powinien zawierać: 1. inwentaryzację zieleni w następującym zakresie: ilości drzew przeznaczonych do usunięcia w ramach inwestycji; podania nazwy gatunkowej drzewa, obwodu pnia, stanu zdrowotnego wraz z opisem; określenia występowania gatunków chronionych grzybów (porostów), roślin i zwierząt w obrębie drzew i krzewów przewidzianych do wycinki; przedstawienia lokalizacji poszczególnych drzew na mapie z zaznaczeniem granic pasa technologicznego inwestycji; 2. przedstawienie wariantu ograniczającego do minimum wycinkę drzew; 3. przeanalizowanie wpływu na występującą w sąsiedztwie przedsięwzięcia awifaunę; 4. ze względu na sąsiedztwo obszarów Natura 2000 uwzględnienie wpływu przedsięwzięcia na łączność ekologiczną pomiędzy obszarami siedlisk dostępnych dla zwierząt. Fakt nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sprawie [...], nie ma znaczenia w sprawie niniejszej, albowiem została ona rozstrzygnięta w oparciu o nową kartę informacyjną przedsięwzięcia. Karta ta zawiera wszystkie dane, o które miała być uzupełniona uprzednia karta, poprzez sporządzenie raportu. Karta informacyjna została między innymi wzbogacona o jeszcze jeden wariant realizacji inwestycji (poprzednia karta informacyjna zawierała 4 warianty, aktualna zawiera 5 wariantów). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oceniając preferowany przez inwestora wariant, tym razem w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ wyrażając swoją opinię dokonał oceny inwestycji zarówno w fazie realizacji jak i użytkowania pod kątem jej wpływu na sąsiedztwo Natura 2000, występowania emisji w postaci hałasu, zanieczyszczeń gazowych i pyłowych, generowania odpadów. Nadto w oparciu o wykonaną inwentaryzację ornitologiczną poddano analizie wpływ inwestycji na gatunki gniazdujące w bezpośrednim jej pobliżu. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, albowiem w chwili obecnej w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nie jest realizowane żadne przedsięwzięcie, którego oddziaływanie kumulowałoby się z oddziaływaniem niniejszego przedsięwzięcia. Inwestycje które wskazują skarżący, tj. droga "[...]" i droga gminna przebiegająca przez Stare Kupiski są inwestycjami dopiero planowanymi. Treść skargi, treść pism skarżących składanych w trakcie postępowania administracyjnego oraz wypowiedź pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu [...] czerwca 2016 r. wskazuje, że ich celem jest zmiana przebiegu inwestycji w ten sposób, aby zrealizowana została ul. Ł. Odnosząc się do powyższego przede wszystkim podać należy, że organ rozstrzygający w trybie u.o.o.ś. nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności, czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu inwestycji decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza przepisy środowiskowe, zobowiązuje organy do ingerencji w wersję przedstawioną przez inwestora. Stanowisko skarżących nie mogło być uwzględnione, albowiem jak podał pełnomocnik organu, zrealizowanie drogi ul. Ł. skutkowałoby tym, że nie byłoby obwodnicy m. K. a jest to jeden z głównych celów tej inwestycji. Nadto nadmienić należy, że z treści pisma inwestora z dnia 14 sierpnia 2015 r. wynika, iż dokonał on zmiany przebiegu drogi na prośbę skarżących, tak aby w jak najmniejszym stopniu inwestycja ingerowała w działkę i gospodarstwo które prowadzą. Podano, że projekt przewiduje odsunięciu projektowanej jezdni od budynku który sianowi stajnię o 34,20 m co pozwoli swobodne korzystanie z obiektu przy założeniu obustronnych drzwi w stajni. Zaprojektowany został zjazd z działki nr [...] w takim miejscu aby umożliwić bezpośredni przejazd na drogę gruntową za rowem. Wyprostowany zostanie rów melioracyjny na długości 140 m tak aby w jak najmniejszym stopniu ingerować w działkę nr [...] Na początku drogi za mostem zaprojektowane zostało rondo w celu prawidłowej komunikacji wszystkich relacji skrętnych na prośbę między innymi skarżących. W ciągu całego przebiegu drogi wojewódzkiej zaprojektowany został ciąg pieszo- rowerowy w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu pieszego i rowerowego. Nowa jezdnia będzie posiadała nawierzchnię bitumiczną co w znacznym stopniu obniży hałas i drgania. W świetle powyższych rozważań za nietrafne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa wspólnotowego. Przepis art. 191 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej formułuje zasadę ostrożności, przezorności. Zasada ta stanowi jedną z podstaw polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska. Jest również podstawową zasadą, jaką organy administracji powinny kierować się przy ocenie możliwych oddziaływań przedsięwzięć planowanych do realizacji. Do polskiego prawa została implementowana w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.): "Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze". Według tego przepisu zezwolenia na przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko lub obszar Natura 2000 muszą uzyskać gwarancję, że nie ma ryzyka ich znaczącego negatywnego oddziaływania. W sprawie niniejszej ustalono, że planowana inwestycja nie ma znaczącego negatywnego wpływu oddziaływania na środowisko. Końcowo podać należy, że w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucają, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w trakcie biegu 7 – dniowego terminu do złożenia uwag. Zdaniem skarżących obwieszczenie o wydaniu postanowienia i zebraniu materiału dowodowego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nastąpiła na stronie BIP Urzędu Miejskiego w N. w dniu 9 października 2015 r., a zatem termin na zgłoszenie uwag do materiału dowodowego upływał 30 października 2015 r. Organ odwoławczy z koli wywodzi, że obwieszczenie na stronie BIP umieszczono w dniu 7 października 2015 r. a zatem termin upływał w dniu 28 października 2015 r. W konsekwencji pismo skarżących z dnia 29 października 2015 zostało złożone po terminie. Sąd sprawdził na stronach BIP-u UM w N. datę publikacji obwieszczenia i data ta jest zbieżna z datą wskazywaną przez skarżących, tj. publikacja obwieszczenia miała miejsce w dniu 9 października 2015 r. Oznacza to, że istotnie decyzja z dnia [...] października 2015 r. została wydana przed upływem 7 – dniowego terminu do złożenia uwag a pismo skarżących z dnia 29 października 2015 r. zostało złożone w terminie. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Uwagi zgłoszone w piśmie z dnia 28 października 2015 r. nie wniosły niczego nowego do sprawy. Skarżący generalnie domagają się w nim powołania biegłych lub instytutu z zakresu ochrony przyrody i środowiska na okoliczność zbadania stanu przyrody i oceny oddziaływania na środowisko. Marginalnie podać należy, że organ udzielił odpowiedzi na to pismo w dniu 16 listopada 2015 r. Biorąc pod uwagę, że skarżący na każdym etapie postępowania w sposób czynny odnosili się do zebranego materiału dowodowego i na każde ich pismo zawierające żądania i zastrzeżenia organ udzielał odpowiedzi, wydanie decyzji przed upływem 7 – dniowego terminu należy uznać za naruszenie, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Końcowo zaznaczyć należy, iż Sąd odraczając rozprawę w dniu [...].04.2016 r., zażądał dodatkowych dokumentów w celu kompleksowego wyjaśnienia sprawy, wskutek wątpliwości przedstawionych przez skarżących. Jeżeli chodzi o toczące się (na etapie odwołania) postępowanie wodnoprawne, zakończone decyzją Starosty Ł. w pierwszej instancji z dnia [...].12.2015 r., to nie ma ono znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej albowiem dotyczy przebudowy i wykonania urządzeń wodnych na poszczególnych odcinkach drogi wojewódzkiej nr [...]. Podobnie, nie znajduje związku z niniejszą sprawą postępowanie w zakresie zmiany decyzji środowiskowej, które zakończyło się umorzeniem wskutek cofnięcia wniosku przez inwestora, a więc brakiem rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast, Sąd poddał analizie kartę informacyjną złożoną do sprawy, zakończonej postanowieniem Burmistrza N. z dnia [...].01.2015 r. nakładającym na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, za sugestią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (postępowanie zakończone umorzeniem wskutek cofnięcia wniosku przez inwestora). Sąd zauważa, że stanowisko RDOŚ w ww. umorzonej sprawie było odmienne niż w sprawie niniejszej z uwagi na treść karty informacyjnej, która w obecnym postępowaniu została rozbudowana o ważne elementy (które omówiono powyżej). Stąd też zarzuty skarżących, co do braku konsekwencji w ocenie RDOŚ w takich samych sprawach, nie mogły się ostać. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).