II SA/Go 842/08

PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2009-02-03

Skład orzekający: Michał Ruszyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na uchwałę rady gminy jest dopuszczalna, jeśli nie została poprzedzona pisemnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, a skarżący nie wykazali spełnienia tego warunku pomimo wezwania sądu?
Ratio decidendi
Skarga na uchwałę rady gminy jest niedopuszczalna, jeśli nie została poprzedzona pisemnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd bada dopuszczalność skargi z urzędu, a brak wykazania spełnienia tego warunku przez skarżącego, pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
Skarżący K.B. i F.B. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy dotyczącą zasad sprzedaży nieruchomości. W aktach sprawy brak było dowodu na wcześniejsze wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wezwał skarżących do wykazania, czy takie wezwanie zostało skierowane i do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący nie spełnili żadnego z tych wezwań.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 3 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.B. i F.B. na uchwałę Nr XXXIII/250/98 Rady Gminy z dnia [...] roku w sprawie określenia zasad sprzedaży lokali mieszkalnych, użytkowych domów jednorodzinnych na rzecz najemców i dzierżawców, gruntów niezbędnych do racjonalnego korzystania z tych lokali i domów jednorodzinnych oraz wydzierżawienia i najmu nieruchomości stanowiących własność Gminy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. K.B. i F.B. wnieśli skargę na uchwałę Nr XXXIII/250/98 Rady Gminy z dnia [...] marca 1998 r. w sprawie określenia zasad sprzedaży lokali mieszkalnych, użytkowych domów jednorodzinnych na rzecz najemców i dzierżawców, gruntów niezbędnych do racjonalnego korzystania z tych lokali i domów jednorodzinnych oraz wydzierżawienia i najmu nieruchomości stanowiących własność Gminy. W nadesłanych aktach sprawy brak było wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, które zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) winno poprzedzać wniesienie skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2008 r. skarżący zostali wezwani do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skierowali do rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a także do nadesłania ewentualnej odpowiedzi organu na przedmiotowe wezwanie, pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie to nie zostało przez skarżących skierowane. Dnia 30 grudnia 2008 r. skarżący zostali również wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwania oraz odpisy zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostały doręczone skarżącym dnia 8 stycznia 2009 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu oraz nie uiścili należnego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, która z podstaw odrzucenia skargi znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie – przepis przewidujący odrzucenie skargi z powodu niedopuszczalności, czy też art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym odrzuceniu podlega skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie pierwsza z wymienionych podstaw. W pierwszej kolejności należy bowiem zbadać istnienie przesłanek dopuszczalności skargi, tzn. czy w danej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki, od których spełnienia uzależnione jest skuteczne wniesienie skargi, a dopiero potem należy rozpatrywać kwestię uiszczenia należnej opłaty. Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, stwierdzając w uzasadnieniu tego orzeczenia, iż sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 p.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się – stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. – uiszczenie wpisu od skargi. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wprowadza zasadę, w myśl której wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia na etapie postępowania przed organami administracji publicznej, jeżeli ustawa przewiduje takie środki w sprawie będącej przedmiotem skargi. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na dany akt administracyjny i nie stanowi inaczej, wniesienie skargi jest dopuszczalne po uprzednim (przed wniesieniem skargi) pisemnym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy winna być poprzedzona uprzednim wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący zostali wezwani do wykazania, iż przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] marca 1998 r. wystąpili do organu z tego rodzaju wezwaniem. Zostali również poinformowani, iż niewskazanie tej okoliczności skutkować będzie przyjęciem, że wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie zostało skierowane. Pismo Sądu zostało doręczone skarżącym dnia 8 stycznia 2009 r. (k. 34, 35 akt), termin do wykonania wezwania upłynął w dniu 15 stycznia 2009 r. Przed upływem tego terminu skarżący nie wykazali spełnienia omówionej wyżej przesłanki skutecznego wniesienia skargi. W świetle powyższych okoliczności, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należy uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tego względu należało orzec jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło