II SA/Go 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Starosta orzekło o udzieleniu P.W. uprawnień diagnosty. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. Starosta wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności w/w decyzji ostatecznej, wskazując na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako kpa). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2015 r. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Od powyższej decyzji P.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Gorzowie Wlkp. Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wniosek adresowany do organu oraz alternatywnie (po przekazaniu skargi) do tutejszego Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego prawa do wykonywania zawodu diagnosty i tym samym wykonywania badań technicznych. Pełnomocnik wskazał na sytuację rodzinną oraz materialną skarżącego, która z wydaniem zaskarżonej decyzji może stać się zagrożona. Skarżący będąc zatrudnionym jako diagnosta uzyskuje dochód w wysokości 1308 zł netto miesięcznie (kopia zaświadczenia o zarobkach z [...].08.2016 r.). Praca ta stanowi jego jedynie źródło utrzymania. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną M.W. i synem M. (wiek 3 lata). Łączny dochód rodziny wynosi miesięcznie 2838 zł miesięcznie, po pozbawieniu uprawnień zawodowych skarżącego ta kwota skurczy się do kwoty 1530 zł. Łączne miesięczne koszty utrzymania mieszkania, syna oraz wydatki związane ze spłatą kredytów (szczegółowo opisane i udokumentowane) oraz świadczeniem na rzecz babki żony wynoszą ponad 1900 zł. Skarżący oświadczył, iż nie posiada żadnego większego nieruchomego jak również ruchomego majątku, który można spieniężyć na bieżące utrzymanie. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazał, iż w przypadku pozbawienia go możliwości zarobkowania, podstawowa egzystencja jego rodziny będzie zagrożona, nawet jeśli zrezygnowano by z pomocy niepełnosprawnej babce M.W.. Dodatkowo skarżący wskazał na trudną sytuację na rynku pracy i możliwość znalezienia innej. Skarżący podał, iż został poinformowany przez pracodawcę, że w przypadku gdy nie otrzyma on wstrzymania decyzji Kolegium będzie zmuszony do rozwiązania z nim umowy o pracę. Skarżący oświadczył, iż bez wynagrodzenia na dotychczasowym poziomie byt i podstawowa egzystencja zarówno diagnosty jak i jego rodziny będzie zagrożona, nie będzie on w stanie na bieżąco pokrywać istniejących wydatków oraz kosztów. Dla skarżącego i jego rodziny będzie to znaczna szkoda, którego skutków nie będzie można już odwrócić. Ponadto zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sądy administracyjne umożliwi czasowy powrót do pracy, a w przypadku ewentualnej przegranej w perspektywie kilku miesięcy na uporządkowanie sytuacji majątkowej rodziny i zapewnienie jej bytu. Do wniosku załączone zostały dokumenty potwierdzające okoliczności przywołane w uzasadnieniu złożonego wniosku w tym: zaświadczenia o zarobkach, ponoszonych kosztach utrzymania oraz oświadczenia małżonki skarżącego i jego pracodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz poinformował o przekazaniu do rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W postanowieniu z dnia 21 października 2014 r. , II GSK 2064/14 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż cofnięcie uprawnień na podstawie których skarżący wykonuje zawód diagnosty i wykonuje badania techniczne pojazdów, a który to zawód jest zasadniczym i stałym źródłem utrzymania wnioskodawcy, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podobne stanowisko też NSA w postanowieniach: z dnia 30 sierpnia 2016 r., II GZ 789/16, z dnia 2 lutego 2016 r., II GSK 1801/15 i z dnia 14 stycznia 2016 r., II GZ 956/15. Mając powyższe na uwadze, Sąd w wyniku przeprowadzonej analizy treści złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie oraz załączonych do niego dokumentów, uznał wniosek skarżącego za uzasadniony. W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji, w której udzielono skarżącemu uprawnienia diagnosty mogłoby spowodować szkodę i trudne do odwrócenia skutki związane z niebezpieczeństwem utraty przez skarżącego zatrudnienia (wykonuje zawód diagnosty) i tym samym stałego źródła utrzymania. Powyższe prowadzić mogłoby do znacznego uszczuplenia, i tak niewielkich, dochodów w gospodarstwie domowym skarżącego, które prowadzi wraz z żoną i małoletnim dzieckiem. Okoliczności wskazane przez skarżącego zostały zdaniem Sądu uprawdopodobnione w związku z załączonymi do wniosku dokumentami dotyczącymi sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego i jego rodziny oraz jego sytuacji zawodowej. Wobec powyższego w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.