II SA/Go 856/11

Dnia 29 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B.D. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B.D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PW E B.D., karę pieniężną w kwocie łącznej 6600 zł. Kara ta została wymierzona za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia – 2000 zł, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowanie kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne – 500 zł, a także w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – 500 zł, za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych – 3000 zł oraz za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: oznaczenie czasowe na wykresówce nie było zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji pojazdu – za każdą wykresówkę – 100 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji szczegółowo omówił ustalony w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] marca 2011r. kontroli stan faktyczny i podał, że kontrolowany kierowca nie okazał do kontroli zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Ponadto w toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że w okresie od [...] listopada 2010r. do [...] kwietnia 2011r. przedsiębiorca nie posiadał w ogóle żadnego dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu drogowego i tym samym naruszył postanowienia ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym. Ustalił też, że w dniu kontroli kierowca nie legitymował się ważnymi badaniami lekarskimi. Odwołanie od decyzji WITD złożył B.D. składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Ponadto wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonej decyzji. Uzasadniając odwołanie skarżący wskazał, że przedmiotem transportu było żyto, które mogło ulec zniszczeniu i wobec konieczności niezwłocznego jego przewozu w dniu kontroli nie posiadał wymaganych dokumentów. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] września 2011r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu odwoławczego strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła swego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ podał, że pismem z dnia [...] września 2011r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu poprzez złożenie dodatkowego wyjaśnienia w zakresie choroby, którą strona wskazała jako okoliczność faktyczną uniemożliwiającą jej złożenie odwołania w terminie. W odpowiedzi B.D. przesłał do organu zaświadczenie, z którego wynikało, że nie był w dniach [...] lipca 2011r. obecny w pracy z powodu choroby. Zaświadczenie to strona wystawiła sobie samodzielnie, nie przedłożyła natomiast żadnego dokumentu wystawionego przez lekarza potwierdzającego ten fakt. Podsumowując organ II instancji uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył B.D., wnosząc o jego uchylenie. W skardze skarżący podniósł, że nie odebrał decyzji organu I instancji osobiście, ponieważ w czasie jej doręczenia był chory, w związku z czym decyzję odebrał jego ojciec. Ponadto w jego ocenie, wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy, zaświadczenie lekarskie nie może być jedynym dokumentem stwierdzającym stan choroby. Z uwagi bowiem na utrudniony dostęp do lekarza i kolejki w przychodniach został w domu z powodu choroby i leczył się przez kilka dni lekarstwami, które miał jeszcze z poprzednich recept. Zatem niesłusznie Główny Inspektor Transportu Drogowego formalnie przyjął, że skoro skarżący nie ma zaświadczenia lekarskiego, to znaczy, że nie uprawdopodobnił swojej choroby. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem należało uznać, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa warunkującego uchylenie zaskarżonego orzeczenia bądź stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Postępowanie przed organem odwoławczym obejmuje trzy stadia: postępowanie wstępne, postępowanie rozpoznawcze oraz stadium podjęcia decyzji. We wstępnym stadium postępowania organ odwoławczy bada, czy odwołanie strony jest dopuszczalne oraz czy zostało złożone w ustawowym terminie. Jednym bowiem z wymogów formalnych, pozwalających organowi odwoławczemu na rozpoznanie merytoryczne odwołania od decyzji organu I instancji, jest wniesienie go w przewidzianym przez kpa 14-dniowym terminie, który liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie lub jej ogłoszenia (art. 129 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, stanowi jego uchybienie, a okoliczność uchybienia terminowi jest okolicznością obiektywną i niezależną od uznania organu (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 9/09). Stosownie do art. 58 kpa w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby strona winna dopełnić czynności, dla której określony był termin. Konsekwencją wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, jest zgodnie z art. 134 kpa stwierdzenie przez organ odwoławczy, w drodze postanowienie, uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ administracji publicznej zobligowany jest do przywrócenia terminu, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin. W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 8 lipca 2011r., a więc 14-dniowy termin do złożenia odwołania upływał z dniem 22 lipca 2011r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia skarżący nadał na poczcie w dniu 25 lipca 2011r., czyli trzy dni po terminie. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżący B.D. nie uprawdopodobnił, iż uchybił terminowi do złożenia odwołania bez własnej winy. O braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Bk 655/10, Lex nr 752391). Jedyną okolicznością wskazaną przez skarżącego, która uniemożliwiła jego zdaniem złożenie odwołania w ustawowym terminie, była trzydniowa choroba. Na potwierdzenie tego skarżący dołączył do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczenie o nieobecności w pracy w dniach [...] lipca 2011r. z powodu choroby, które to zaświadczenie podpisał osobiście. Brak potwierdzenia stanu chorobowego, czyniącego niemożliwym wniesienie w tych dniach odwołania, przez uprawnionego do tego lekarza, powoduje, że samo oświadczenie skarżącego jest niewiarygodne, a co za tym idzie niewystarczające do pozytywnego rozpoznania wniosku o przewrócenie terminu. Co więcej, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 4 listopada 1998r. (sygn. akt. III SA 1243/97), "zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem ono możliwości dokonania czynności procesowej przez strony (np. sporządzania odwołania) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika". Zważywszy, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010r., II OSK 22/09, LEX nr 597496) należy uznać, że w niniejszej sprawie one nie wystąpiły. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest zgodne z obowiązującym prawem. W konsekwencji, skarga jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.