II SA/Go 858/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi V Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Dnia [...] lipca 2012r. na drodze krajowej nr [...] funkcjonariusze celni zatrzymali do kontroli zespół pojazdów, składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]. Kontrolowanym środkiem transportu, którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, kierował M.W., realizując przewóz drogowy na rzecz V Sp. z o.o., przewożąc towar z Niemiec do Polski. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR, opisany wydruk z karty kierowcy z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz kartę kierowcy z tachografu cyfrowego. Funkcjonariusze skontrolowali okres pracy kierowcy od [...] czerwca 2012 r. do [...] lipca 2012 r. stwierdzili następujące naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców: 1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu [...] czerwca 2012 r. o 4 godziny i 32 minuty, 2) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu [...] czerwca 2012 r. o 1 godzinę i 32 minuty, 3) przekroczenie w dniu [...] czerwca 2012 r. od godz. 7.00 do 22.29 dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 27 minut, 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 29 minut w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, trwającym od godz. 7.00 dnia [...] czerwca 2012 r. do godz. 7.00 dnia [...] czerwca 2012 r., 5) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut w okresie rozliczeniowym od dnia [...] czerwca 2012 r. godz. 0.00 do dnia [...] czerwca 2012 r. godz. 23.59, 6) przekroczenie w dniu [...] czerwca 2012 r. od godz. 1.04 do godz. 16.01 dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 59 minut, 7) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy w dniu [...] czerwca 2012 r. o 1 godzinę i 29 minut, 8) przekroczenie w dniu [...] czerwca 2012 r. od godz. 9.09 do godz. 21.00 dziennego czasu prowadzenia pojazdu o 41 minut, 9) skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, trwającym od godz. 9.09 dnia [...] czerwca 2012 r. do godz. 9.09 dnia [...] czerwca 2012 r. Kierowca M.W. przyznał się do zarzucanych mu czynów oraz wyraził zgodę na ukaranie go bez przeprowadzenia rozprawy karą grzywny w wysokości 2000,00 zł. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzonych w dniu [...] lipca 2012 r. naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na V spółka z o.o. karę pieniężną w łącznej kwocie 4100 zł za stwierdzone naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. 2. Od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie art. 92a) ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając m.in. w oparciu o treść art. 87 ust.1, art. 89 ust. 1 oraz art. 92a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265), jak również przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L z 2006 nr 102 s. 1), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podobnie jak organ pierwszej instancji, organ odwoławczy zakwalifikował ujawnione w toku kontroli okoliczności jako naruszenie regulacji zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, ustalających czas pracy oraz odpoczynku kierowców. Jednocześnie zdaniem organu kierowca M.W. nie udokumentował spełnienia wynikających z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przesłanek pozwalających na odstąpienie od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W związku z powyższym zasadnym okazało się nałożenie na Spółkę kary pieniężnej przewidzianej w art. 92a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, że odpowiedzialność administracyjna wynikająca z art. 92a) ust. 1 ustawy dotyczy podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym). Natomiast art. 92a) ust. 7 rozszerza podmiotowy zakres odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego o podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem m.in. spedytora, nadawcę, odbiorcę, załadowcę, organizatora wycieczki, organizatora transportu zbiorowego. Wobec tego, iż strona była podmiotem realizującym kontrolowany przewóz drogowy, odpowiedzialność administracyjna za stwierdzone naruszenia wynika z przepisów prawa powołanych w zaskarżonej decyzji oraz przytoczonych w decyzji. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego nałożenia kary pieniężnej na stronę organ odwoławczy zwrócił uwagę, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia jakich dopuścił się kierowca wynika z art 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 (prowadzący przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim) oraz z art. 92 a ust.1 ustawy o transporcie drogowym (podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej). Odpowiedzialność kierowcy pojazdu samochodowego jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, wynikającej z przepisu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 i art. 92a) ust.1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl których przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów powoduje, że po stronie organu administracji publicznej powstaje obowiązek nałożenia na podmiot wykonujący przewóz drogowy kary pieniężnej, określonej w załączniku do ustawy (art. 92a ust. 1 i ust. 6), chyba że zachodzą okoliczności wyłączające odpowiedzialność tego podmiotu, wymienione w art. 92 b) ust.1 lub 92 c) ust.1 i 2 tej ustawy. W toku postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła jednakże żadnych dokumentów dotyczących planowanych dziennych okresów prowadzenia pojazdów i przerw w prowadzeniu pojazdu, planowanych dziennych i tygodniowych okresów odpoczynku. Nie wskazała również i nie udowodniła, że w jej ocenie zachodzą okoliczności określone w art.92 b i 92 c ustawy o transporcie drogowym, zwalniające podmiot wykonujący przewóz drogowy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Odnosząc się do wysokości wymierzonej kary łącznej organ wskazał, że wykonywanie przez podmiot przewozów drogowych lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie, określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art.92a ust.1 i ust.6 ustawy). Zatem za nieprzestrzeganie przez kierowcę wymaganych przepisami norm prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków, które to naruszenia nie miały charakteru sporadycznego, zasadnym było nałożenie na spółkę kary pieniężnej w łącznej kwocie 4.100 zł. 3. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej V spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym polegające na uznaniu, że skarżąca miała wpływ lub co najmniej godziła się na powstanie naruszeń, które zostały stwierdzone podczas kontroli. Zdaniem spółki nie miała ona żadnego wpływu na powstałe naruszenia, jak również bez żadnej wątpliwości nie godziła się na nie. Stwierdzone naruszenia wynikają tylko i wyłącznie z winy samego kierowcy, który dopuścił się stwierdzonych naruszeń, z sobie tylko znanych powodów naruszając przepisy regulujące czas pracy kierowców. Są one wynikiem jego niedbalstwa i ignorancji. Skarżąca ze stwierdzonych naruszeń nie mogła i nie odniosła jakichkolwiek korzyści jako przewoźnik. W związku z powyższym brak było podstaw do karania spółki za stwierdzone naruszenia jako podmiotu, który miał wpływ lub godził się na powstałe naruszenia. Jedynym ukaranym w tym wypadku powinien być sam kierowca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. 5. Zaskarżone decyzje zostały wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r. Przepisy art. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym wyznaczają jej zakres przedmiotowy ustawy o transporcie drogowym. Obejmują one zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego przewozu drogowego, w tym zasady dotyczące dostępu do zawodu przewoźnika drogowego i dostępu do rynku przewozów drogowych. Dalej przepisy dotyczące ustanowienia i zasad działania Inspekcji Transportu Drogowego jako organu uprawnionego do kontroli przewozów drogowych w rozumieniu przepisów ustawy oraz normy dotyczące nadzoru i kontroli nad podmiotami wykonującymi przewóz drogowy, kierowcami lub innymi podmiotami wykonującymi inne czynności związane z tym przewozem. Ostatnie określają odpowiedzialność czterech grup podmiotów, mianowicie 1) podmiotów wykonujących przewóz drogowy – w tym w szczególności przewoźników drogowych i podmiotów wykonujących przewozy drogowe na potrzeby własne, 2) podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym, 3) osób zarządzających transportem, 4) kierowców - za naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego ujawnione w wyniku kontroli. Zgodnie ze znowelizowanym art. 92a ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych. W ust. 6 tego przepisu wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. 6. Przepisy art. 92a ustawy o transporcie drogowym regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wymierzenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa wart. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika wprost z art. 92a i 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. W sprawach administracyjnych mających za przedmiot wymierzenie administracyjnej kary z tytułu naruszenia przepisów o jakich mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, działania organu nakierowane są na ustalenie, czy istotnie doszło do naruszeń prawa skutkujących sankcją administracyjną. Celowi, który ma - w ramach spoczywającego na nim obowiązku – zrealizować organ w postępowaniu o wymierzenie kary administracyjnej służy przewidziana w art. 73 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy szeroko ujęta możliwość badania dokumentów i innych nośników informacji objętych zakresem kontroli, a także dokonywanie oględzin i zabezpieczanie zebranych dowodów. Do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy kontrola m.in. przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy (art. 50 pkt 1 lit.d ustawy o transporcie drogowym). Skonkretyzowanie tego uprawnienia znajduje swój wyraz w dyspozycji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym w trakcie kontroli drogowej inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego uprawnieni są do kontroli dokumentów, o których mowa wart. 87 tej ustawy, w tym zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Z kolei w myśl art. 15 ust. 7 lit.a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, musi być on w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane w ciągu poprzednich 28 dni, kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymogami rozporządzenia (WE) nr 561/2006. 7. Głównym przedmiotem sporu miedzy stronami pozostaje odpowiedzialność spółki jako przedsiębiorcy za zaniechania lub działania jej kierowcy. Same zaś okoliczności faktyczne stanowiące podstawę stwierdzonych naruszeń – w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności danych z wydruków, wyjaśnień kierowcy oraz stanowiska stron, nie budzą wątpliwości. W tej mierze należy wskazać, że rozważane sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej istotę stanowi natomiast wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzeganie przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych, w tym przypadku – zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. W tej perspektywie stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., II GSK 976/09, dostępny w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA). Przepis art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowiący ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy nie może być natomiast interpretowany w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych w art. 92b. To wypaczałoby bowiem sens wskazanego obowiązku i oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności w każdej sytuacji. Podkreślić natomiast należy, że przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywania transportu drogowego między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. 8. Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca (art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006), niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi, na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania, w ocenie Sądu, uznać należało, że z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby zaistniały jakiekolwiek zdarzenia lub okoliczności, których skarżący, będący przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach prowadzonej działalności, nie mógł przewidzieć, a więc zdarzenia. Skarżący nie przedstawił też żadnych dowodów i nie wskazał na żadne okoliczności, które mogłyby być podstawą do uwolnienia od omawianej odpowiedzialności. Organ trafnie wykazał, że fakt przeniesienia na kierowcę decyzji w sprawie planowania tras przejazdu, dziennych okresów prowadzenia pojazdu i planowania przerw w jeździe oraz brak wiedzy kierowcy na temat sposobu naliczania przerw w jeździe i odbierania odpoczynków dobowych, świadczą o nieprawidłowościach w organizacji pracy w przedsiębiorstwie, w sprawowanej w firmie kontroli czasu pracy kierowców oraz w systemie szkoleń kierowców. Skarżąca nie wykazała zaś wystąpienia okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust.1 ustawy o transporcie drogowym – nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Zaniedbania kierowcy, nawet zawinione i opisane w skardze nie stanowią okoliczności egzoneracyjnych. 9. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd na drodze, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy "okoliczności, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć", bowiem, zgodnie z art. 10 ust.2 i ust.3 rozporządzenia (WE) 561/2006 obowiązkiem pracodawcy jest przeprowadzanie kontroli i organizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń zwłaszcza w zakresie czasu pracy kierowców. Zatem brak było podstaw do zastosowania w sprawie przepisu art. 92c ust.1 ustawy o transporcie drogowym. Celem sankcji określonych w ustawie jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg (poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy). Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek niezaradności lub braku należytego przygotowania do pracy. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. Odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców możliwe jest w szczególnych okolicznościach i przyczyna takiego odstępstwa powinna być zaznaczona odręcznie na wykresówce lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W niniejszej sprawie wymogi te nie zostały spełnione. Organ w sposób dostateczny wyjaśnił, dlaczego wykazane przez stronę okoliczności nie mogą skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności za naruszenie w zakresie skrócenia czasu odpoczynku kierowców, przy czym ocena ta nie nosi cech dowolności. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organu, że przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność transportową, by kierowcy mieli czas – przewidziany w obowiązujących przepisach – na odpoczynek. Z tych względów należy uznać, że organy mając zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowy materiał dowodowy dokonały jego trafnej kwalifikacji materialnoprawnej. Organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich twierdzeń strony, a także szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Skoro przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącego z naruszeniem przepisów prawa, to zaistniały tym samym okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, a jej wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.