II SA/Go 865/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zamurowania otworu okiennego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), nałożył na H.S. obowiązek zamurowania otworu okiennego zgodnie ze sztuką budowlaną w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu okiennego w ścianie usytuowanej przy południowej granicy działki w budynku znajdującym się na działce nr [...] do stanu zgodnego z prawem w terminie do 30 września 2013r. W uzasadnieniu organ podał, że w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalił, iż H.S. samowolnie wykonała w budynku mieszkalnym roboty budowlane polegające na wykuciu otworu okiennego w ścianie usytuowanej w odległości 30 cm od południowej granicy działki. Ustalił też, że H.S. wraz z mężem nabyli posesję wraz z zabudowaniami w ramach postępowania spadkowego postanowieniem sądu z [...] grudnia 1987r. Zgodnie z orzeczeniem "o wykonaniu nadania" z [...] kwietnia 1952r. na przedmiotowej posesji znajdował się już dom mieszkalny, natomiast sprawa spornego okna była już przedmiotem badania stosownych urzędów, o czym świadczą decyzja Urzędu Gminy i decyzja Wojewódzkiego Biura Planowania Przestrzennego, których stroną był Z.S.. Dalej organ podał, że zwrócił się do Urzędu Gminy z prośbą o udzielenie informacji w przedmiotowej sprawie, jednakże otrzymał odpowiedź, iż Urząd Gminy nie posiada w swoim archiwum akt sprawy. Wobec tego, że doszło do rażącego naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, organ I instancji uznał za zasadne doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie okna. Pismem z dnia [...] maja 2013r. H.S. odwołała się od powyższej decyzji. W odwołaniu podniosła, że budynek, który zamieszkuje jest przedwojenny, znajdują się w nim dwa pokoje i kuchnia. W chwili, gdy nabywała budynek okno już było wykonane. Ponadto budynek mieszkalny sąsiada znajduje się około 100 metrów od okna, a dodatkowo sąsiad zastawił okno ogrodzeniem o wysokości około 2 metrów. Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2013r. skarżąca uzupełniła poprzednie odwołanie. zarzuciła w nim błędne ustalenie stanu faktycznego i wniosła o uchylenie w całości decyzji PINB. Wskazała, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, kiedy sporny otwór okienny został wykonany. Tymczasem z dokumentacji, którą skarżąca przedstawiła organowi wynika, że już w 1987 roku otwór ten istniał, co zostało zaznaczone na planie parteru. Zarzuciła też organowi niedopełnienie obowiązku przekazania jej jednego egzemplarza protokołu z przeprowadzonych oględzin. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia jej podstawy prawnej i w tym zakresie określił, że podstawą prawną decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania obowiązku zamurowania przedmiotowego otworu okiennego i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy za niewątpliwe uznał, że ustalony przez PINB zakres robót, polegający na wykonaniu otworu okiennego w ścianie zewnętrznej budynku stanowi w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o jego przebudowie, natomiast roboty budowlane polegające na przebudowie wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Podobne regulacje zawierają przepisy poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. i przepisów wykonawczych do tej ustawy. I tak przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zmianami), określające warunki udzielania pozwoleń na budowę obiektów budowlanych oraz pozwoleń na wykonanie robót budowlanych, nie wymieniają robót budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast wykonywanie robót budowlanych w powyższym zakresie bez wymaganego pozwolenia, niezależnie od daty ich wykonania, stanowi przypadek, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (wykonywanie robót budowlanych, które w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 albo art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia), co z kolei wymaga przeprowadzenia postępowania naprawczego przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i 51 tej ustawy. W ocenie WINB organ I instancji prawidłowo ocenił, iż roboty polegające na wykonaniu otworu okiennego w ścianie usytuowanej przy południowej granicy działki w budynku znajdującym się na działce nr [...] wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zakres robót budowlanych objętych decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] września 2008r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono H.S. pozwolenia na rozbudowę budynku znajdującego się na działce nr [...], dotyczy bowiem rozbudowy budynku o część usytuowaną od jego północnej strony, natomiast okno zlokalizowane w ścianie usytuowanej w odległości 30 cm od granicy działki, znajduje się w pierwotnie istniejącym na działce nr [...] budynku, w jego południowej elewacji. W żadnym więc razie, zdaniem organu, nie można wywodzić, iż w/w pozwolenie na budowę dotyczy wykonania przedmiotowego otworu okiennego. Co więcej z ustaleń PINB wynika, że w sprawie dotyczącej wykonania przedmiotowych robót budowlanych prowadzone już było postępowanie administracyjne przez Urząd Gminy, niemniej nie zostało ono zakończone decyzją administracyjną. Wydana w tej sprawie decyzja z dnia [...] października 1982r. znak: [...] Naczelnika Gminy, nakazująca zamurowanie okna, uchylona została w toku instancyjnym decyzją Wojewody z dnia [...].10.1982r., przy czym z ustaleń organów nadzoru budowlanego obu instancji nie wynika, aby postępowanie to zostało zakończone. Dalej organ podał, że usuwanie skutków samowoli polegającej na wykonywaniu bez pozwolenia lub zgłoszenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, podlega reżimowi z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, z tym że w stosunku do robót już wykonanych art. 50 nie znajduje zastosowania. Postępowanie legalizacyjne prowadzone w oparciu o przepis art. 51 może dotyczyć odmiennych sytuacji faktycznych. W odniesieniu do robót wykonanych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia (sytuacja z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) w postępowaniu legalizacyjnym znajduje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 oraz ust. 3. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy, jeżeli roboty zostały już wykonane, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio. Organ powołując się na piśmiennictwo wskazał, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ma zastosowanie w sytuacji, gdy roboty wykonane zostały niezgodnie z przepisami, w tym w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi, w sposób nie dający możliwości naprawy, to jest nie dający możliwości usunięcia występującej w takim przypadku niezgodności z przepisami. Wówczas organ nakazuje zaniechanie dalszych robót (co w stosunku do prac już wykonanych nie znajduje zastosowania), rozbiórkę obiektu lub doprowadzenie do stanu poprzedniego. W takiej sytuacji wydana decyzja kończy postępowanie legalizacyjne w sposób negatywny. Jeżeli natomiast możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, wówczas postępowanie legalizacyjne ma charakter dwuetapowy. W pierwszej kolejności organ wydaje decyzję w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wydanie takiej decyzji winno już zatem być poprzedzone ustaleniami faktycznymi co do możliwości zalegalizowania samowoli. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 jest podstawą do wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Oczywistym jest przy tym, że zakres ewentualnych robót naprawczych, wykonanie których organ może nałożyć na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, winien ściśle dotyczyć zakresu robót już wykonanych. Przy czym przez roboty naprawcze nie można rozumieć dodatkowych robót, mających na celu dokończenie podjętego w warunkach samowoli zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem WINB istniejąca sytuacja, polegająca na wykonaniu otworu okiennego w ścianie budynku usytuowanej w odległości 30 cm od granicy z sąsiednią działką budowlaną w sposób rażący narusza wymagania określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przepisy tego rozporządzenia znajdują zastosowanie m.in. w sprawach dotyczących przebudowy obiektów budowlanych - co wynika z § 2 ust. 1 tego aktu). Sytuowanie budynków względem granic sąsiedniej działki budowlanej w odległościach mniejszych niż określone w § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia przewidują dalsze ustępy tego paragrafu, jednakże złagodzenie rygorów określonych w ust. 1 dotyczy sytuacji, gdy ściana obiektu zwrócona w stronę granicy działki sąsiedniej nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko PINB, iż jedynym sposobem doprowadzenia istniejącej sytuacji do stanu zgodnego z prawem jest zamurowanie przedmiotowego otworu okiennego. Wykonanie tego obowiązku spowoduje doprowadzenie budynku H.S. do stanu zgodnego z prawem, to jest stanu zgodnego ze wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisami techniczno-budowlanymi. Istniejąca sytuacja narusza bowiem te przepisy w sposób nie dający możliwości naprawy. Niemniej rozstrzygnięcie w tym zakresie mogło znaleźć oparcie w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a nie w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jak określił PINB w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Zamurowanie uprzednio wykonanego otworu okiennego jest bowiem robotą budowlaną mającą na celu doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego, co odpowiada hipotezie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast ust. 7 tego artykułu ma zastosowanie w omawianym przypadku ze względu na fakt, iż roboty budowlane związane z wykonaniem otworu okiennego zostały już wykonane. Dodać przy tym należy, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku. Staje się on wymagalny z chwilą, gdy decyzja jest ostateczna. W ocenie organu odwoławczego korekta rozstrzygnięcia organu I instancji nie powoduje naruszenia art. 139 Kpa. Nie zmieniła się bowiem sytuacja prawna skarżącej w rozpatrywanym przypadku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję WINB złożyła H.S.. Zarzuciła w niej: - naruszenie przepisów prawa budowlanego polegającego na nie zastosowaniu prawa przysługującego na mocy art. 1 ust. 1 i ust. 4 pkt 9 oraz art 70 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U z 1961 r. Nr 7, poz. 46), poprzez nie uwzględnienie faktu, że właściciel nieruchomości posiadał obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie w celu ochrony go przed zniszczeniem między innymi poprzez wykonanie remontu, - naruszenie przepisów prawa budowlanego polegającego na nie zastosowaniu prawa przysługującego na mocy art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), poprzez nie uwzględnienie faktu, że właściciel nieruchomości posiadał obowiązek utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie w celu ochrony go przed zniszczeniem między innymi poprzez wykonanie remontu przypisany przepisami ustawy wcześniejszej, - naruszenie przepisów prawa budowlanego polegającego na błędnym zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), a w szczególności art. 7 ust. 2 pkt 1 w związku z § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nie uwzględnienie faktu, iż sporny otwór okienny nie został wybudowany pod reżimem obowiązywania tej ustawy i tego rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła te same argumenty co w odwołaniu od decyzji I instancji akcentując w szczególności, że sporny otwór okienny istniał od początku, tj. od roku co najmniej 1945r., został wybity przez poprzednich właścicieli i nie naruszał wtedy obowiązujących przepisów prawa. Podkreśliła też, że dzisiejszy stan faktyczny nieruchomości od początkowego okresu ich nabycia może nieco się różnić w związku z wykonywaniem wielu prac remontowych i modernizacyjnych, zawsze zgodnych z prawem budowlanym w danym okresie ich przeprowadzania. W odpowiedzi na skargę WINB podał, że zarzuty podniesione w skardze nie zmieniają oceny przyjętej przez niego i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. W ramach sprawowanej kontroli legalności działań organów administracji publicznej usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Ponadto wymaga podkreślenia, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygniętej nią sprawy administracyjnej. W trakcie przeprowadzonych w niniejszej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] sierpnia 2012r. oględzin budynku mieszkalnego zlokalizowanego w miejscowości [...] na działce nr [...] ustalono, że w ścianie budynku od strony południowej znajduje się jedno okno istniejące jeszcze przed rozbudową budynku (przed zamieszkaniem w nim skarżącej H.S.). W trakcie ponownych oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2013r. dodatkowo organ ustalił, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym od około 40 lat. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, że rozbudowa przedmiotowego budynku miała miejsce po lipcu 1987 roku, na co wskazuje data sporządzenia dokumentacji technicznej dotyczącej "modernizacji budynku gospodarczego na budynek mieszkalny", której inwestorem był Z.S.. W aktach znajduje się również decyzja Naczelnika Gminy z dnia [...] października 1982r. nakazująca Z.S. zamurowanie okna "od strony sąsiada" S.H. oraz uchylająca ją decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1982r., którą jednocześnie przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem dokładnego ustalenia przebiegu granicy pomiędzy sąsiadami. Co prawda PINB nie ustalił jednoznacznie jak przebiegało dalsze postępowanie w powyższej sprawie w 1982 roku, jednakże obie w/w decyzje potwierdzają, że sporne okno w ścianie budynku istniało już w 1982 roku, czego również nie kwestionuje skarżąca. Okoliczność powyższą potwierdzają także zapisy w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 1982r. w obecności Z.S.. Niewątpliwie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego trudno ustalić dokładną datę powstania okna, jednakże mając na względzie przepisy prawne, na które powołał się Naczelnik Gminy w decyzji z 1982 roku oraz następnie Wojewoda, tzn. przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r., można domniemywać, że powstało ono jeszcze pod rządami tej ustawy, która weszła w życie z dniem 1 marca 1975 r. Kwestią wymagającą rozważenia pozostaje legalność okna. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że okno to zostało wykonane zgodnie z obowiązującym ówcześnie Prawem budowlanym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że art. 28 ust. 1 ustawy z 1974r. przewidywał obligatoryjnie uzyskanie pozwolenia na budowę na wykonywanie wszelkich robót budowlanych, a więc w tym również na dokonaniu zmian w ścianie obiektu w postaci wykonania okna. Biorąc pod uwagę zapisy w decyzji Naczelnika Gminy z 1982 roku, mianowicie wskazanie, że ówczesny inwestor "wybił otwór okienny" oraz w decyzji II instancji, w której organ odwoławczy nie kwestionuje, że faktycznie okno zostało wykonane, można wnosić, że inwestor nie posiadał pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W sytuacji, gdy reżim prawny nie przewidywał możliwości umiejscowienia okien w ścianie granicznej, jedynie istnienie decyzji sankcjonującej takie prace może obalić domniemanie wykonania prac w drodze samowoli budowlanej. Nie można jednak wnioskować o wydaniu takiej decyzji z samego faktu istnienia przez wiele lat otworu okiennego w ścianie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 września 2013r., sygn. akt II SA/Łd 289/13). Brak pozwolenia na wykonanie robót budowlanych świadczy o ich wykonaniu w warunkach samowoli budowlanej, do której w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, znajdują zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. Podstawą prawną jej zastosowania jest art. 103 ust. 1, zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Ustęp 2 tego przepisu wyłącza natomiast stosowanie przepisu art. 48 (odnoszącego się do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu lub jego części) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle powyższego nie można uznać za zasadny zarzutu H.S. zawartego w skardze niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy z 1994r. i niezastosowanie przepisów ustawy z 1974 roku, a tym bardziej jeszcze wcześniejszej z 1961 roku (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt II SA/Gd 242/12). Żaden akt prawny obowiązujący na przestrzeni lat nie zezwalał na lokalizowanie okien w ścianie granicznej budynku, nie można więc zgodzić się też z twierdzeniem skarżącej, że sporny otwór okienny nie naruszał poprzednio obowiązujących przepisów prawa (zob. art. 196 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli – Dz. U. z 1928r., nr 23, poz. 202 ze zm., § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki – Dz. U. z 1980r., nr 17, poz. 62 ze zm., § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 140 ze zm., § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Powyższe, zdaniem Sądu, pozwala uznać za prawidłowy tryb postępowania przyjęty przez WINB. Słusznie bowiem uznał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994r. z zastrzeżeniem, że art. 50 zastosowania nie znajdzie z uwagi na fakt, iż roboty budowlane zostały już zakończone, a więc zastosowanie tego przepisu, stanowiącego o wstrzymaniu wykonywanych robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1, w zaistniałych okolicznościach byłoby bezcelowe (art. 50 ust. 7). Zgodnie natomiast z przepisem art. 51 ust. 1 i 2 właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Innymi słowy, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego dotyczy dwóch alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego: 1) samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować, 2) samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji. Weryfikując poprawność zastosowanych przez organy przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że wobec tego, iż przepisy prawa nie dopuszczają (i nie dopuszczały) wykonania otworu okiennego w ścianie budynku usytuowanej w niewielkiej odległości od granicy z inną nieruchomością organ nadzoru budowlanego I instancji nie miał możliwości jego legalizacji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Niezgodność z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obligowała organy do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 (z uwagi na fakt, że roboty zakończono) Prawa budowlanego i wydania nakazu zamurowania otworu okiennego, w związku z czym za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie WINB, który orzekł przyjmując inną podstawę prawną niż PINB. Z powyższych względów skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.