II SA/Go 873/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o czasowym odebraniu zwierząt odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 23 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga K. B., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018 r. w sprawie czasowego odebrania zwierząt. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podał, iż zaniechanie wstrzymania wykonania wadliwej decyzji pociągnie za sobą obowiązek organu I instancji do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia kosztów transportu, utrzymania i leczenia zwierząt i obciążenia nimi skarżącego, co spowoduje konieczność zapłacenia przez skarżącego kilkudziesięciu tysięcy złotych, a skarżący nie posiada takich środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, www.nsa.gov.pl). Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż strona skarżąca zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Natomiast obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny wskazanych przez stronę skarżącą okoliczności. Zatem ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa zawsze na wnioskodawcy, ogólny wywód strony nie jest w tym względzie wystarczający. Wnioskodawca obowiązany jest wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik jedynie wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, związane potencjalnym obciążeniem skarżącego kosztami transportu, utrzymania i leczenia zwierząt, które sięgnąć mogą kilkudziesięciu tysięcy złotych, którymi skarżący nie dysponuje. Zdaniem Sądu fakt ewentualnego obciążenia skarżącego kosztami transportu, utrzymania i leczenia zwierząt nie oznacza automatycznie powstania u skarżącego znacznej szkoda lub trudne do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, iż niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej możliwe jest dopiero w sytuacji dokonania oceny sytuacji finansowej skarżącego. Tymczasem skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - składając wniosek o wstrzymanie nie załączył żadnych dokumentów wskazujących na jego stan rodzinny i majątkowy. Powyższe uniemożliwiło dokonanie rzetelnej oceny rzeczywistych możliwości płatniczych i i sytuacji finansowej skarżącego, wpływając na ocenę zasadności wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o jego twierdzenia. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkową okoliczność uzasadniającą oddalenie przedmiotowego wniosku stanowi fakt, iż zaskarżona decyzja została już zrealizowana. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez Sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie strony skarżącej ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja dotycząca czasowego odebrania zwierząt została wykonana. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż wszystkie 10 psów zostało odebranych w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2017 r. poz. 1840) w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2017 r. na posesji skarżącego przez Biuro Ochrony Zwierząt Inspektorat i umieszczonych w różnych placówkach (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OZ 1617/17). Natomiast odnosząc się przekonania strony o wadliwości decyzji Sąd zwraca uwagę, iż nie stanowi to przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta będzie podlegać ocenie w toku merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.