II SA/Go 888/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi A. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego W dniu [...] października 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A. M .reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] o zwolnieniu A. M. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2018 r. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wykazania, że wykonanie przedmiotowego rozkazu personalnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. (wpływ do tut. Sądu 31 stycznia 2019 r.) wskazał, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego spowoduje wyrządzenie znacznej szkody z uwagi na fakt, iż skarżąca pozostawała w uzasadnionym okolicznościami przeświadczeniu, iż zostanie przywrócona do służby. Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca wielokrotnie zgłaszała gotowość podjęcia służby. Ponadto wskazał, że skarżąca pozostaje bez pracy od stycznia 2017 r. oraz z uwagi na okoliczności zwolnienia ze służby nie przysługuje jej prawo do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które do tego wykonania się nadają. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi, jak również wniosku o wstrzymanie wykonania jest rozkaz personalny w sprawie zwolnienia ze służby, który podlega wykonaniu, a zatem może być przedmiotem ochrony przewidzianej we wspomnianym na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pozostawanie bez zatrudnienia i nieotrzymywanie wynagrodzenia nie przesądza bowiem o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 22/07 oraz z dnia 16 kwietnia 2004 r. sygn. akt OZ 17/04). Jak już wskazano, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W świetle zaś art. 42 ust. 4 i 5 powołanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Stwierdzić więc należy, że wykonanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma charakter odwracalny, gdyż w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, skarżący będzie mógł powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Zasadnicze znaczenie dla oceny Sądu przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku miał fakt, iż orzeczone zaskarżonym aktem zwolnienie ze służby zostało zrealizowane. W/w zwolnienie skarżącej ze służby nastąpiło bowiem z dniem określonym w rozstrzygnięciu organu tj. [...] kwietnia 2017 r. Potwierdzeniem tego faktu jest m.in. świadectwo służby z dnia [...] kwietnia 2017 r. W takiej sytuacji skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącą decyzji już nastąpił, w związku z czym brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego. Przesłanką bowiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest groźba wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania decyzji. W takiej sytuacji wstrzymanie wykonania orzeczenia staje się bezprzedmiotowe. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 59/08, z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 , z dnia 27 lipca 2017 r., I OZ 1113/17. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.