II SA/Go 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...] r. nr XXXIX/308/10 w sprawie utworzenia przedszkola specjalnego w Specjalnym Ośrodku [...] I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Rada Powiatu podjęła uchwałę Nr XXXIX/308/2010 z dnia [...] sierpnia 2010 roku w sprawie utworzenia przedszkola specjalnego w Specjalnym Ośrodku [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały. W ocenie skarżącego § 1 uchwały, który stanowi o utworzeniu przedszkola specjalnego o nazwie "Przedszkole Specjalne w Specjalnym Ośrodku [...]" narusza przepis § 1 ust. 1 i 3 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz. U. 2001 Nr 61, póz. 624 ze zm.) oraz art. 58 ust. 6 ustawy z dnia 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. 2004 Nr 256, póz. 2572 ze zm.) w związku z załącznikiem Nr 5 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005r. w sprawie ramowych statutów placówek publicznych (Dz. U. 2005 Nr 52, póz. 466). Przyjęta w uchwale nazwa przedszkola nie jest pełna i nie podaje rodzaju niepełnosprawności dzieci, dla których przedszkole zostało utworzone. W skardze podniesiono także zarzut naruszenia w § 2 ust 2 uchwały art. 58 ust. 6 ustawy o systemie oświaty, który nakłada na organ prowadzący publiczne przedszkole, szkołę lub placówkę obowiązek nadania im pierwszego statutu, co oznacza, że każde przedszkole, szkoła lub placówka powinno działać na podstawie własnego statutu. Tymczasem w powołanym przepisie uchwały, że organizację przedszkola specjalnego określa statut specjalnego Ośrodka [...] co istotnie narusza prawo. Podniesiono nadto, że załącznik Nr 5 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie ramowych statutów placówek publicznych, który określa ramowy statut publicznego specjalnego ośrodka szkolno -wychowawczego, nie zakłada, że organizację przedszkola specjalnego, szkoły podstawowej specjalnej, gimnazjum specjalnego lub szkoły ponadgimnazjalnej wchodzącej w skład specjalnego ośrodka szkolno - wychowawczego określa statut ośrodka. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o oddalenie skargi ze względu na wszczęcie jej na błędnej podstawie prawnej. Zdaniem Rady Wojewoda wniósł skargę, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591, ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm.). Tymczasem samorząd powiatowy działa w oparciu o ustawę z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1592, ze zm.), w związku z czym skargę należało wnieść na podstawie odpowiednich przepisów ww. ustawy tj. art. 81 ust. 1. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 1 ust. 1i 3 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół, dotyczących nazwy przedszkola, Rada wskazała na fakt, że opracowany w Ministerstwie Edukacji Narodowej projekt rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2010 roku w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół zmienia przepisy w tym zakresie. Proponowana zmiana przepisu wskazuje, że nazwa przedszkola zawierać będzie tylko określenie "Przedszkole", bez określenia "Specjalne" oraz bez określenia rodzaju niepełnosprawności uczniów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) przywoływana dalej jako "ppsa" nie wprowadza innych kryteriów do kontroli uchwał jednostek samorządu terytorialnego. Również ustawa z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym ( Dz.U. z 2001 roku Nr 142 póz. 1592 ze zm.) nie wprowadza innych kryteriów aniżeli kryterium zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd administracyjny kontroluje zatem uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie na podstawie kryterium zgodności z przepisami prawa. Według art. 147 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przytoczony przepis art. 147 § 1 powołanej ustawy nie określa jednak jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Według art. 79 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie powiatowym " Uchwała lub zarządzenie organu powiatu sprzeczne prawem jest nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Zgodnie zatem z art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym o tym, czy stwierdza się nieważność zaskarżonego aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, czy też ogranicza się do stwierdzenia, że został wydany z naruszeniem prawa, przesądza waga stwierdzonego naruszenia. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że naruszenie prawa przejawia się przez podjęcie uchwały przez niewłaściwy organ, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, błędne zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Powołana ustawa o samorządzie powiatowym wyróżnia więc dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy, a mianowicie istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa, nie określa jednak rodzaju naruszenia prawa, które należy zaliczyć do określonej kategorii wad. Kontrolując zatem zaskarżoną uchwałę Sąd - stosownie do art. 134 § 1 ppsa - nie jest związany sformułowanymi w niej zarzutami i wnioskami skargi, lecz obowiązany jest oprzeć się na konstytucyjnej zasadzie praworządności, która wiąże wszystkie organy władzy publicznej, w tym organy samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie i w granicach prawa to działanie organu, który na podstawie przepisu prawa jest właściwy i działanie oparte jest na przepisie prawa, który daje umocowanie do jego podjęcia. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi art. 94 Konstytucji, zgodnie z którym organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Natomiast zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustrojowa ustawa samorządowa. . Wypada w tym miejscu jedynie przypomnieć, że zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego jako jeden z rodzajów aktów wyróżnia akty prawa miejscowego, o czym mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które charakteryzują się między innymi następującymi cechami, a mianowicie mogą być stanowione wyłącznie przez organy wymienione w ustawie zasadniczej (art. 94 Konstytucji), mogą być stanowione wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie i zakres regulacji aktów prawa miejscowego jest wyznaczony ramami udzielonego upoważnienia. Zatem realizując upoważnienie zawarte w art. 72 ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, organ stanowiący gminy musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek materialny pomiędzy aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Z powyższego wynika, że normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny, co jednocześnie oznacza zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. W tym miejscu warto przytoczyć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia z 28 czerwca 2000 r. K 25/99, (OTK 2000/5/141), w którym Trybunał wyraźnie stwierdził, że przy interpretacji przepisów art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, odnoszących się do źródeł prawa, należy mieć na uwadze takie zasady przyjęte w polskim systemie prawnym jak: zakaz domniemania kompetencji prawodawczych, zakaz wykładni rozszerzającej kompetencje prawodawcze oraz zasadę głoszącą, że wyznaczenie jakiemuś organowi określonych zadań nie jest równoznaczne z udzieleniem mu kompetencji do ustanawiania aktów normatywnych służących realizowaniu tych zadań. Jeżeli organ stanowiący wychodzi poza wytyczne zawarte w upoważnieniu to mamy do czynienia z przekroczeniem kompetencji, a więc z istotnym naruszeniem prawa , co w konsekwencji musi skutkować stwierdzeniem nieważności aktu. W skardze wniesionej przez Wojewodę wobec uchwały Rady Powiatu z dnia [...] sierpnia 2010 roku nr XXXIX/308/10 wyodrębniono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy niepełnej nazwy przedszkola, które zaskarżona uchwała tworzy. Zgodnie z dyspozycją zawartą w § 1 załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 21 maja 2001 roku w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół ( Dz.U z 2001 roku Nr 61 póz. 624 ) wydanego na podstawie art. 60 ust 2 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 roku Nr 256 póz. 2572 ) statut publicznego przedszkola określa nazwę przedszkola. W myśl ust 1 wskazanego przepisu nazwa przedszkola zawiera: 1) określenie "Przedszkole", a w przypadku przedszkola specjalnego, integracyjnego oraz ogólnodostępnego z oddziałami integracyjnymi -odpowiednio określenie "Przedszkole Specjalne", "Przedszkole Integracyjne" oraz "Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi", 2) ustalony przez organ prowadzący numer porządkowy przedszkola, wyrażony cyfrą arabską, jeżeli w danej miejscowości jest więcej niż jedno przedszkole, 3) imię przedszkola, jeżeli imię takie nadano, 4) oznaczenie siedziby przedszkola, 5) ewentualne określenie innego niż polski języka nauczania w przedszkolach dla mniejszości narodowych lub grup etnicznych oraz w przedszkolach dwujęzycznych dla mniejszości narodowych lub grup etnicznych, 6) w przypadku przedszkola specjalnego - określenie rodzaju niepełnosprawności dzieci. Zgodnie z art. 58 ust. 6 ustawy o systemie oświaty organ zakładający szkołę lub placówkę podpisuje akt założycielski oraz nadaje pierwszy statut. W tym zakresie odwołać się należy do przepisu art. 3 pkt 3 ustawy, nakazującym, o ile w ustawie mowa jest o szkole należy przez to rozumieć także przedszkole. Statut zakładanego przedszkola musi zatem pozostawać w zgodzie z aktem założycielskim tego przedszkola. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 58 ust 1 powołanej ustawy szkołę lub placówkę zakłada się na podstawie aktu założycielskiego, który określa jej typ, nazwę i siedzibę. Wymienione elementy należy uznać przeto jako podstawowe elementy szkoły. Takie zapisy ustawy nakazują wprost na obowiązek przeniesienia przez powtórzenie tych podstawowych elementów w statucie zakładanej szkoły. W § 1 ust 3 załącznika do wymienionego wyżej Rozporządzenia nazwa przedszkola wchodzącego w skład zespołu szkół lub specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego składa się z nazwy zespołu lub ośrodka i nazwy tego przedszkola. Kierując się wyżej wskazaną zasadą zgodności statutu z aktem założycielskim, nazwa zespołu lub ośrodka i przedszkola muszą być zgodne z aktem założycielskim. Przepisy ustawy nie określają wprost z jakich elementów powinna składać się nazwa przedszkola albo zespołu lub ośrodka, w skład którego ono wchodzi. Wskazanie takie zawiera cytowany in extenso wyżej § 1 ust. 1 oraz ust. 3 załącznika. Wobec obowiązku zgodności elementów aktu założycielskiego przedszkola ze statutem, przepisy wyznaczające sposób określenia nazwy przedszkola w statucie tym samym stanowią wyznacznik sposobu określenia jego nazwy w akcie założycielskim. W rozpoznawanej sprawie w § 1 zaskarżonej uchwały nazwę przedszkola określono: "Przedszkole Specjalne w Specjalnym Ośrodku [...]". W świetle powołanych wyżej zasad nazwa tego przedszkola nie spełnia wskazań zawartych w powoływanych przepisach. W nazwie przedszkola pominięto bowiem określenia rodzaju niepełnosprawności dzieci, dla których zostało utworzone mocą tej uchwały. Obowiązkowi określenia prawidłowej nazwy przedszkola czyni zadość statut Specjalnego Ośrodka [...]. Mianowicie w § 5A ust. 1 jego statutu zapisano, że Przedszkole Specjalne dla dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu umiarkowanym i znacznym, z autyzmem i sprzężeniami, wchodzi w skład Specjalnego Ośrodka [...]. Przywołana nazwa nie może jednak uzupełniać zapisu uchwały skoro z jej postanowień wynika jednoznacznie, że jest to akt tworzący przedszkole specjalne w Ośrodku, co najwyżej może budzić wątpliwość czy kreowane zaskarżoną uchwałą przedszkole jest w istocie tym o jakim mowa w § 5A statutu czy tez inną jednostką. Identyfikacja obu jednostek nie może budzić żadnych wątpliwości lecz wskazywać na ich tożsamość. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie Rada Powiatu podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła wyżej przedstawione przepisy prawa materialnego. Przede wszystkim należy stwierdzić, że nazwa przedszkola tworzonego mocą tej uchwały nie spełniała wymogów wynikających z powołanych wyżej przepisów. Stosownie do art. 147 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Uchybienie będące przedmiotem powyższych rozważań dotyczy wprost § 1 zaskarżonej uchwały jednakże bez tego przepisu nie może ona samodzielnie funkcjonować skoro tworzy on przedszkole o jakim mowa w dalszej części uchwały. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 5 maja 1998 roku o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku Nr 142, póz. 1592 z późn. zm.). W myśl przepisu art. 79 ust. 1 zd.1 ustawy, uchwała lub zarządzenie organu sprzeczne z prawem są nieważne. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalony jest pogląd, iż tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pojęcie wydania decyzji "bez podstawy prawnej" lub "z istotnym naruszeniem prawa" było szeroko wyjaśniane także literaturze przedmiotu (np. J. Borkowski: Nieważność decyzji administracyjnej Zachodnie Centrum Organizacji Łódź - Zielona Góra 1997 r.) W orzecznictwie sądowym przeważa pogląd o formalnym rozumieniu pojęcia rażącego naruszenia prawa. Sprowadza się ono do stwierdzenia, że istotne naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją (por. wyrok NSA z 28.11.1997 r. III SA 1134/96, wyrok NSA z 16.12.2002 r. III SA 293/02). W rozpoznawanej sprawie istotne naruszenie prawa daje się łatwo stwierdzić w sposób wyraźny, oczywisty skoro istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy powołanymi przepisani i zakwestionowaną treścią uchwały. Mając na uwadze powyższe wnioski Sąd, z powołaniem się na przepis art. 147 § 1 ppsa, stwierdził nieważność całej zaskarżonej uchwały. Drugim zarzutem podniesionym w skardze jest brak nadania założonemu przedszkolu własnego statutu. Jak już wyżej powiedziano przepis art. 58 ust. 6 ustawy O systemie oświaty nakazuje jednostce samorządu terytorialnego zakładającej szkołę lub placówkę podpisanie aktu założycielskiego i nadanie pierwszego statutu. Powołany wyżej przepis art. 58 ust 6 ustawy nie zawiera wskazań co do pochodzenia pierwszego statutu mianowicie czy każde tworzone przedszkole powinno otrzymać odrębny statut czy też taki sam statut może być nadawany wielu takim samym placówkom. Wskazaniem dla omawianej kwestii jest powoływane wyżej rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół. Rozporządzenie zawiera jeden wzór ramowego statutu dla przedszkoli co, zdaniem Sądu, wskazuje na możliwość standaryzacji statutów zatem powielania tego samego statutu dla kilku przedszkoli tego samego typu. Odmienności spowodowane potrzebami i właściwościami każdego z nich mogą stać się podstawą dla późniejszych zmian zgodnie z treścią art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, który kompetencje takie przekazuje radzie szkoły. Obowiązek nadawania każdej zakładanej placówce odmiennego statutu prowadziłoby do zbędnych utrudnień możliwych do zastąpienia późniejszą zmianą. Brak przepisów ograniczających możliwość powielania statutów, wskazuje na dopuszczalność nadawania zakładanym przedszkolom statutów już istniejących. Czyni temu zadość nadanie tworzonemu przedszkolu statutu jednostki, której staję cię częścią i która to jednostka posiada własny statut zawierający część dotyczącą organizacji przedszkola. W rozpoznawanej sprawie w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały postanowiono, że organizację przedszkola specjalnego określa statut Specjalnego Ośrodka [...]. Jak się okazuje, o czym mowa wyżej, w § 5A statutu Ośrodka uregulowano organizację przedszkola specjalnego. W ten sposób uczyniono zadość wymaganiom, zawartym w art. 58 ust 6 ustawy o systemie oświaty, nadania założonemu przedszkolu pierwszego statutu. Sąd nie dostrzegł w omawianym zakresie naruszenia prawa o jakim mowa w art. 147 § 1 ppsa. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu domagała się jej oddalenia podnosząc zarzut powołania w niej błędnej podstawy prawnej. Zarzut ten okazał się zasadny. Wojewoda jako podstawę prawną wniesionej skargi wskazał przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 Nr 142, póz. 1591 ze zm.). Skarga jako przedmiot postępowania wskazała uchwałę Rady Powiatu Nr XXXIX/308/2010 z dnia [...] sierpnia 2010 roku. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę, skoro samorząd powiatowy działa na podstawie ustawy z dnia 5 czerwca1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1592, ze zm.), zatem skargę należało wnieść na podstawie odpowiednich przepisów tej ustawy w tym przypadku art. 81 ust. 1. W doktrynie podnosi się także, że kategoria nieistotnego naruszenia prawa obejmuje naruszenia drobne, mało znaczące, niedotyczące istoty zagadnienia, polegające przykładowo na nieodpowiednim oznaczeniu uchwały, powołaniu niewłaściwej podstawy prawnej (przy założeniu, że istnieje przepis prawa umocowujący do jej podjęcia), czy popełnieniu oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej (por. Z. Kmieciak " W sprawie nieistotnego naruszenia prawa przez uchwałę budżetową", ST 94/3, str. 30-31). W ocenie Sądu wadliwe wskazanie podstawy prawnej wniesienia skargi stanowi takie właśnie nieistotne naruszenie przepisów i przez to nie może stać się podstawą do nieuwzględnienia skargi i w następstwie tego jej oddalenia. Jako chybiony uznał Sąd zarzut podniesiony przez Radę we wniesionym piśmie o opracowaniu przez Ministra Edukacji Narodowej projektu rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2010 roku w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół zmieniający obowiązujące przepisy w zakresie, nazwa przedszkola, która zawierać będzie tylko określenie "Przedszkole", bez określenia "Specjalne" oraz bez określenia rodzaju niepełnosprawności uczniów. Powołany fakt jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym dlatego nie może odnieść spodziewanego przez Radę skutku. Jak powiedziano na wstępie sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sąd zatem stosuje obowiązujące przepisy natomiast projektowane dopiero gdy taki przymiot otrzymają. 10