II SA/Go 91/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi G.W., K.W., D.W., J.W. i K.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2008r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r., którą na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 81 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.), zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P.A. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] przy ul. [...] oraz wewnętrznej instalacji gazowej, murków oporowych, drogi wewnętrznej, sieci energetycznej z przyłączami, sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z przyłączami, sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy gazowych oraz zjazd z ulicy [...] - dz. Nr [...] na działki [...] i z ulicy [...] - dz. Nr [...] na działki nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek P.A. i załączone do niego dokumenty spełniają wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 4 oraz art. 32 ust. 4 prawa budowlanego. Nadto projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla Budownictwa Jednorodzinnego [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta Nr XXX/228/96 z dnia [...] listopada 1996 r. (Dz. Urz. woj. Nr 1 poz. 14). Projekt budowlany załączony do wniosku został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwego samorządu zawodowego a nadto jest on zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących rozpoczęcia prac budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ stwierdził, że projekt budowlany nie przewiduje nawiezienia ziemi na teren działek objętych inwestycją w ramach jej realizacji. Wobec czego nie można uznać, że inwestor samowolnie rozpoczął budowę przed uzyskaniem stosownej decyzji organu. W ocenie organu niwelacja terenu nie została dokonana w ramach prac przygotowawczych w rozumieniu przepisu art. 41 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego. Znaczna różnica poziomów terenu i występowanie skarpy ziemnej znajduje potwierdzenie na kopii mapy zasadniczej, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu. Oznacza to, że skarpa istniała przed złożeniem wniosku przez inwestora i nie została wykonana w ramach prac przygotowawczych co sugerowali odwołujący się. Projekt budowlany przewiduje odprowadzenie wód opadowych w ramach nieruchomości objętej inwestycją co nie narusza § 29 wskazanego rozporządzenia. Nadto przy granicy z działką nr [...] zaprojektowany został mur oporowy betonowy mający na celu zabezpieczenie istniejącej skarpy przed osuwaniem się ziemi w wyniku działania warunków atmosferycznych. Stanowić on będzie również zabezpieczenie przed ewentualną spływającą wodą opadową z terenu działek inwestora na teren działki odwołujących się. Za kwestię wytrzymałości muru oporowego pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Odnosząc się do kwestii związanych z uniemożliwieniem stronom zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji wyjaśnił, że materiał dowodowy nie uległ zmianie po uchyleniu przez Wojewodę decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 r., bowiem organ lI instancji wówczas wskazał jedynie na konieczność prawidłowego ustalenia podmiotu będącego adresatem decyzji, co też organ l instancji uczynił nie prowadząc żadnych dodatkowych postępowań dowodowych. W wyniku złożonej przez G. i S.W. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., Sąd ten wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Go 642/08 uchylił decyzje organów I i II instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy obu instancji przeprowadziły postępowanie administracyjne z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nie przeprowadzenie niezbędnych dowodów oraz brak żądania od inwestora wymaganych prawem uzgodnień i dokumentów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 4a i art. 41 ust. 1, art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu. Sąd I instancji wskazał, że inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie czekał na jej wydanie i podniósł teren zanim zakończono to postępowanie. Tymczasem ustawa - Prawo budowlane jednoznacznie stwierdza, że za rozpoczęcie budowy uważa się podjęcie prac przygotowawczych na budowie (art. 41 ust. 1). W ust. 2 tego artykułu wymieniono natomiast zamkniętą listę prac uznanych za prace przygotowawcze. To z kolei oznacza, że tylko te prace - w rozumieniu ustawy - można i należy traktować jako prace przygotowawcze, przy czym w ust. 3 zawarte zostało jednoznaczne stwierdzenie, że prace przygotowawcze mogą być prowadzone jedynie na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. W konsekwencji, Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 32 ust. 4a i art. 41 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że wykonywane prace niwelacyjne polegające na nawiezieniu ziemi w dużej ilości i podwyższenie terenu o około 2,5 m, nie wchodziły w zakres procesu budowlanego objętego pozwoleniem na budowę. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wskazano również na naruszenie § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. i potrzebę pozyskania opinii biegłego lub ustaleń właściwych organów prowadzących postępowanie na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Na skutek skargi kasacyjnej złożonej przez Wojewodę i P.A. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., (II OSK 867/09) uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano naruszenie przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. 2. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r., (II SA/Go 264/10), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu orzeczenia odwołano się do związania wyrokiem kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. wskazując, że w kontrolowanej sprawie nie uległ zmianie stan faktyczny lub prawny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego działka stanowiąca własność skarżących i uczestników postępowania znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanego zamierzenia inwestycyjnego jest prawidłowe i znajduje oparcie w materiale dowodowym. Podkreślono, że z materiałów zgromadzonych w rozpatrywanej sprawie wynika, iż zaskarżona decyzja dotyczy budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] przy ul. [...] oraz wewnętrznej instalacji gazowej, murków oporowych, drogi wewnętrznej, sieci energetycznej z przyłączami, sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z przyłączami, sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy gazowych oraz zjazdu. Stąd organy administracji słusznie objęły wydanym pozwoleniem na budowę murek oporowy, stanowiący ziemną konstrukcję zabezpieczającą przed zsunięciem się skarpy ziemnej, umiejscowiony na granicy z sąsiednią działką nr [...]. Dokonując analizy materiału dowodowego sąd I instancji doszedł do przekonania, że kontrola przeprowadzona w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wykazała kompletność projektu i zgodność z warunkami technicznymi. Stwierdzono również, że wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył projekt budowlany (wykonany przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia) z kompletem wymaganych uzgodnień. Nadto podkreślił, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów Prawa o ochronie środowiska przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem uregulowania te nie odnoszą się do ustalonego w niej stanu faktycznego. Sąd podzielił również stanowisko organów, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - organ rozpatrujący tę sprawę nie rozstrzyga kwestii związanych z ukształtowaniem terenu, opierając się w tym względzie na aktualnych podkładach geodezyjnych wynikających z ewidencji gruntów, które jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości (art. 76 k.p.a.). Jednakże w ocenie sądu I instancji organy pominęły okoliczność, że takie domniemanie może być obalone m.in. przez wszczęcie postępowania z art. 29 prawa wodnego. Skoro zaś domniemanie prawdziwości dokumentu ewidencyjnego może zostać podważone w wyniku tego postępowania, to w konsekwencji powinno to prowadzić do zawieszenia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto sąd ten wskazał, że zasadniczą kwestią wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest konieczności postawienia murku oporowego, który ze swojej istoty buduje się, gdy istnieje różnica poziomów gruntu w celu zapobieżenia osuwania się ziemi. Budowa obiektów usytuowanych bezpośrednio przy granicy podlega szczególnej regulacji. Skoro więc organowi I instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. przekazał do rozpoznania sprawę wszczętą na skutek pisma G. i S.W. oraz M. i Z.B. z dnia [...] marca 2008 r., dotyczącą naruszenia przez inwestora stosunków wodno-melioracyjnych, to organ ten niewątpliwie posiadał o tym wiedzę i powinien rozważyć celowość zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie do czasu wyjaśnienia sprawy. Jej zakończenie mogło bowiem doprowadzić do podważenia prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntu. Ponadto rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego – murków oporowych przy granicy z sąsiednią nieruchomością, w związku z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, organ administracji publicznej naruszył konstytucyjny obowiązek równego traktowania wobec prawa oraz przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności. Dalej, że organy orzekające nie rozważyły jaki wpływ ma obiekt budowlany w postaci murku oporowego postawiony na granicy na wykonywanie przez skarżących i uczestników postępowania prawa własności w stosunku do działki nr [...], czy powstaną ograniczenia możliwości jej zabudowy, czy udzielone pozwolenie na budowę murku oporowego nie zmienia ich uprawnień. Nie dokonały jakichkolwiek ustaleń, czy działka znajduje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak jakie są ustalenia planu, czy jest przeznaczona pod zabudowę, czy w aktualnym stanie faktycznym i prawnym jest możliwe zagospodarowanie tej działki poprzez jej zabudowę. W ocenie sądu I instancji zaskarżona decyzja pozwoliła bowiem na usytuowanie wysokiego, dwumetrowego murku oporowego na granicy z nieruchomością skarżących, co wprawdzie nie naruszyło obowiązujących w tym czasie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jednakże nie rozważono tego czy w przyszłości będzie możliwe usytuowanie na niej budynków w odległości określonej przepisami tego rozporządzenia, czy rozmiary ich działki oraz sposób zagospodarowania pozwalają na taką lokalizację murku oporowego bez najmniejszej uciążliwości, czy postawienie murku oporowego przy granicy nie wpłynie na pogorszenie możliwości późniejszego sposobu zagospodarowania działki nr [...], czy istniejąca różnica poziomów pomiędzy działkami nie może wpływać na wysokość budynku realizowanego w przyszłości na działce położonej niżej, niż działki należące do inwestora. 3. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przez uwzględnienie skargi, mimo że postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad w nim wymienionych. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1832/10 Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok z dnia 26 maja 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że sąd I instancji analizując dokumentację złożoną przez inwestora - projekt budowlany wraz z kompletem wymaganych uzgodnień oraz oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane stwierdził kompletność projektu i jego zgodność z warunkami technicznymi. Nadto sąd I instancji potwierdził zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał również, że organy nie dopuściły się naruszenia przepisów Prawa o ochronie środowiska przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem uregulowania te nie odnoszą się do ustalonego w niej stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione przez Sąd I instancji w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, oraz decyzji ją poprzedzającej, dotyczące braków postępowania poprzedzającego ich wydanie, nie są zatem zasadne. Pełniący funkcję konstrukcji oporowej i zabezpieczającej przed osuwaniem się ziemi z terenu wyżej położonego mur usytuowany w ostrej granicy z działką nr [...], pełni funkcję konstrukcji oporowej. Jego usytuowanie, podobnie jak ogrodzenia, nie ingeruje zatem w istniejącą czy też przyszłą zabudowę. Natomiast ograniczenie zabudowy sąsiedniej działki wynika z przepisów techniczno-budowlanych lub przepisów prawa miejscowego regulujących zagospodarowanie terenu. Warunki techniczne dotyczące usytuowania budynków nie odnoszą się jednak do odległości wobec muru oporowego lub ogrodzenia, lecz dotyczą odległości od budynków. Tym samym oceny dokonywanej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, to jest wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich nie można wiązać z usytuowaniem w ostrej granicy działek muru oporowego, lecz z budynkami planowanymi w ramach przedmiotowego pozwolenia na budowę. Również mając na uwadze tylko mur oporowy nie można oceniać go w związku z przyszłą zabudową na działce sąsiedniej, gdyż ten nie może takiej ewentualnej zabudowy uniemożliwić. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że określony przez Sąd I instancji zakres ustaleń obciążający organy, nie znajduje w niniejszej sprawie uzasadnienia i nie można w tym zakresie mówić o naruszeniu wskazanych przez sąd I instancji przepisów. 4. Na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. obecni skarżąca K.W. oraz uczestnik Z.B. podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Nadto uczestnik złożył wnioski dowodowe o przesłuchanie świadka oraz nakazanie wydania osobie trzeciej dokumentacji geotechnicznej dotyczącej przedmiotowej inwestycji. Wnioski te postanowieniem sądu wydanym na tej rozprawie zostały oddalone (k. 479-480 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tym organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi prowadzi do uchylenia zaskarżonego aktu lub czynności ewentualnie stwierdzenia jej nieważności, gdyż wymiar i konstrukcja sądowej kontroli stosowania prawa przez organy administracji wyklucza możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia o przedmiocie sprawy administracyjnej, zatem dokonania zmiany zaskarżonego aktu lub czynności. Specyfiką niniejszego postępowania jest orzekanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w warunkach związania wykładnią prawa i oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2011 r. (sygn. II OSK 1832/10) wydaną w tej sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim przypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia może obejmować zarówno prawa materialne jak i prawo procesowe. W obu tych rodzajach przepisów prawa wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny jest wiążąca dla sądu pierwszej instancji na gruncie rozważanych przepisów p.p.s.a. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego (nie miało to w niniejszej sprawie miejsca). Natomiast kwestia związania sądu pierwszej instancji oceny prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zagadnieniem złożonym. Pojęcie to jest rozumiane szerzej od "wykładni prawa" gdyż obejmuje także odniesienie do konkretnych okoliczności faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., FSK 1567/04, wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2005 r., OSK 1403/04). Niemniej "ocena prawna" nie jest tożsama z "oceną stanu faktycznego" bowiem zawiera zarówno elementy wykładni jak i ustalenia (ocenę ustaleń). Choć o związaniu oceną prawną wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny nie traktuje art. 190 p.p.s.a, jej podstawy prawnej należy doszukiwać się w art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, OSP 2005, nr 2, poz. 18 z aprobująca glosą Z. Kmieciaka, tamże, por. również T. Woś M. [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 622 oraz B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2010, s. 410-411). Należy przy tym podkreślić, że w świetle zasad i celów dwuinstancyjnej kontroli sądowej nie sposób przyjąć, że w ponowionym postępowaniu sąd pierwszej instancji byłby władny dokonać oceny prawnej sprzecznej z wyrażoną w wyroku kasacyjnym, odnosząc się do tego samego stanu faktycznego i prawnego. Godziłby to wprost w procesowe i materialne skutki prawomocnego wyroku kasacyjnego (art. 185 § 1 p.p.s.a oraz art. 170 p.p.s.a.). Zatem w tej sprawie, dokonana przez sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ocena nie zmienionych okoliczności faktycznych i prawnych - choć nadal samodzielna - musi respektować wynik kontroli kasacyjnej, który w ocenie prawnej wyrażał się w stwierdzeniu określonych uchybień sądu pierwszej instancji dotyczących oceny postępowania organów administracyjnych w przedmiotowej sprawie. 6. Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia, gdyż niniejszy sąd, podzielając ocenę wyrażoną w poprzednich orzeczeniach nie stwierdza, że w kontrolowanym postępowaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 28 ust. 1, 35 ust. 1 i art. 41 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 32 ust. 4a i 4 prawa budowlanego oraz § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Jak zostało ustalone przedmiotowe pozwolenie dotyczyło budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] przy ul. [...] oraz wewnętrznej instalacji gazowej, murków oporowych, drogi wewnętrznej, sieci energetycznej z przyłączami, sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z przyłączami, sieci kanalizacji deszczowej, przyłączy gazowych oraz zjazdu. Wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył projekt budowlany z kompletem wymaganych uzgodnień. Inwestor złożył także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Przedłożony projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane należące Izby Architektów i Izby Inżynierów Budownictwa. Ponadto, jak wskazano w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem niniejszego sądu, zbieżnym z oceną wyrażoną w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie, w postępowaniu administracyjnym organy dokonały kontroli zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego: z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno-budowlanymi oraz kontroli kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Sprawdzono również, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem. Zgodnie bowiem z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Zgodnie natomiast z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Analizując akta sprawy stwierdzić należy, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji przeprowadziły stosowną kontrolę złożonych przez inwestorów dokumentów. Kontrola przeprowadzona w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego wykazała kompletność projektu i zgodność z warunkami technicznymi. Kontrola ta, w ocenie sądu prawidłowo przeprowadzona i uzasadniona w zaskarżonej decyzji, wykazała zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Osiedla Budownictwa jednorodzinnego [...]", uchwalonym uchwałą nr XXX/228/96 Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 1996 r. Dalej, że treść projektu budowlanego i dokumentacja do niego dołączona odpowiada zarówno wymogom określonym w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, jak i została sporządzoną przez uprawnioną osobę. W takiej sytuacji odmowa wydania wnioskowanej decyzji godziłaby w wyrażone w art. 4 prawa budowlanego prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej. Wskazać przy tym należy, pamiętając oczywiście o zasadzie niezwiązania sądu administracyjnego zarzutami skargi, że skarżący oraz uczestnicy okoliczności tych nie kwestionowali. Nie w tym też zakresie przebiegał spór w niniejszej sprawie. 7. Jeśli zachodzi o kwestię sporną, to w ślad za oceną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2001 r. należy stwierdzić, że podnoszone przez skarżących oraz uczestników M. i Z.B. zarzuty uwzględnione w poprzednich wyroku kwestie dotyczące muru oporowego, nie są związane z przedmiotowym postępowaniem i nie rzutują na spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Jak wprost stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku mur objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę pełni funkcję konstrukcji oporowej i jako taka nie ingeruje w sąsiednią i przyszłą zabudowę. Znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie warunki techniczne dotyczące usytuowania budynków nie odnoszą się również do kwestii odległości wobec muru oporowego lub ogrodzenia, lecz odległości miedzy budynkami. Z analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że przedmiotowy mur nie uniemożliwia przyszłej zabudowy nieruchomości. Natomiast budynki planowane w ramach przedmiotowego pozwolenia, o czym rozważano wyżej, nie naruszyły przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 35 ust. 1, jak również § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Również za przesądzony należy uznać brak związku niniejszego postępowania, a zatem brak przeszkody do wydania pozytywnej decyzji, ze względu na postępowanie toczone w trybie art. 29 prawa wodnego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny załatwienie sprawy naruszenia stosunków wodnych w trybie wskazanego przepisu nie stanowiło zagadnienia prejudycjalnego dla kwestii zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia ta została zresztą rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2008 r. znak [...], którą nakazano inwestorowi wykonanie wzdłuż granicy z działką nr [...] muru oporowego zgodnie z projektem budowlanym załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę. Tym samym brak było podstaw zawieszenia niniejszego postępowania i stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy niniejszy sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jeśli zaś chodzi o wnioski dowodowe uczestnika nie zostały one uwzględnione z następujących przyczyn. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. zezwala sądowi administracyjnemu tylko w drodze wyjątku na przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu. Oczywiste jest zatem, że pierwszy wniosek jako dotyczący dowodu osobowego (przesłuchania świadka) nie mógł być uwzględniony. Drugi, dotyczący nakazania wydania określonych dokumentów geodezyjnych, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż dokumenty te (co potwierdza również stanowisko uczestnika wyrażone w jego piśmie z dnia 21 marca 2012 r., k. 477 akt sądowych), odnosiły się do spornej kwestii muru oporowego. Ta zaś, z przyczyn rozważonych powyżej, została wiążąco rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy też wskazać, że uwzględnienie wniosku złożonego dopiero na tym etapie postępowania sądowego, dotyczącego zaś okoliczności od początku sporu kwestionowanej, godziłoby w zasady sprawności i efektywności kontroli sądowej, chronione przepisem § 3 art. 106 p.p.s.a. Z tych względów skargę uznano za bezzasadną, co prowadziło do jej oddalenia (art. 151 p.p.s.a.).