II SA/Go 914/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M.W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako WITD) powołując się na art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm., dalej jako u.t.d.) nałożył na M. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą ,,A" karę pieniężną w wysokości 11600 zł. Jak wskazał WITD decyzja wydana została po przeprowadzeniu kontroli w przedsiębiorstwie strony, zainicjowanej [...] kwietnia 2018 r. i obejmującej okres [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2018 r., a zakończonej protokołem z dnia [...] czerwca 2018 r., zawierającym wykaz stwierdzonych nieprawidłowości. WITD wskazał na następujące naruszenia opisane w załączniku nr 3 do u.t.d.: 1) lp. 1.4 - niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art 7a i art. 8, w wymaganym terminie; dane dotyczyły zmiany ilości posiadanych w dyspozycji pojazdów oraz danych dotyczących 5 pojazdów; kwota kary pieniężnej wyniosła: 5x 800 zł= 4000zł; 2) lp. 5.2 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, sankcjonowane karą pieniężną: za przekroczenie o czas powyżej 15 minut do 30 minut w wysokości 150 zł oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł; naruszenie dotyczyło kierowcy S. B., a kwota kary wyniosła 550 zł (1x150 zł i 2x200 zł); 3) lp. 5.3 - skrócenie dziennego czasu odpoczynku, sankcjonowane kara pieniężną: za skrócenie o czas powyżej 15 minut do jednej godziny w wysokości 100 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 200 zł; naruszenie dotyczyło kierowców: K.K., P.K., M.P., R.R.; kwota kary wyniosła 2300 zł (9x100zł i 7x200 zł); 4) lp. 5.4 - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, sankcjonowane karą pieniężną: za skrócenie o czas do jednej godziny w wysokości 50 zł oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w wysokości 100 zł; naruszenie dotyczyło kierowcy, M. P.; kwota kary wyniosła 750 zł (1x50zł i 7x100 zł); 5) lp. 6.3.11- naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdego kierowcę; naruszenie dotyczyło kierowców: S.B., K.K., P.K., M.P., M.W., D.Z. ; kwota kary wyniosła 2500 zł (5x500zł); 6) lp. 6.3.12 - naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł - za każdy pojazd; naruszenie dotyczyło pojazdów: [...] ; kwota kary wyniosła 1000 zł (2x500zł); 7) lp. 6.3.7 - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień; naruszenie dotyczyło pojazdu [...] kwota kary wyniosła 500 zł. Od powyższej decyzji M. W. złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie art. 6,7,77 i 107 § 3 k.p.a. oraz u.t.d. Odnośnie naruszenia z l.p. 1.4. zdaniem odwołującej kara powinna wynosić 800 zł a nie wielokrotność tej kwoty. W zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku przez kierowcę M.P. odwołująca wskazała, iż organ nie wziął pod uwagę faktu ukarania kierowcy karą dyscyplinarną, nie przesłuchując przy tym żadnego świadka. Odwołująca zarzuciła także organowi nieprawidłowe liczenie terminów przy stwierdzonym naruszeniu z l.p. 6.3.11, gdyż nie uwzględniono dni aktywności kierowcy czy też pojazdu. Decyzją z dnia [...] października 2018 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) powołując się na art. 138 § 1 pkt 1, art. 189a, art. 189i k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3, 6, art. 92, art. 92c u.t.d. oraz l.p. 1.4,5.2,5.3,5.4,6.3.11,6.3.12, 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 7, art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 str. 1), art. 23, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, str. 1), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o systemie tachografów cyfrowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 891, dalej jako u.s.t.c.), § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu z 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. poz. 159 poz. 1128), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 1687 z 02.07.2010, s.16), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm., dalej jako u.c.p.k.), art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Następnie organ opisał każe z poszczególnych naruszeń: 1) l.p. 1.4 zał. 3 Organ odwoławczy po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego wskazał, iż: - pojazd o nr rej. [...] zgłoszono do licencji nr [...] i użytkowano w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie [...] kwietnia 2016r. – [...] grudnia 2017r., następnie został oddany w użyczenie, zatem przedsiębiorca od tego dnia nie dysponował pojazdem i nie wykonywał nim przewozów. Przedsiębiorca do 14 maja 2018r. nie zgłosił tej zmiany organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zatem uzasadnione było nałożenie kary w kwocie 800 zł; - pojazd o nr rej. [...] zgłoszono do licencji nr [...] i użytkowano go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie [...] czerwca 2011 r. – [...] września 2017r., następnie został on oddany w użyczenie, zatem przedsiębiorca od tego dnia nie dysponował pojazdem i nie wykonywał nim przewozów; - pojazd o nr rej. [...] zgłoszono do licencji nr [...] i użytkowano go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie [...] września 2016r. – [...] września 2017r., następnie został oddany w użyczenie, zatem przedsiębiorca od tego dnia nie dysponował pojazdem i nie wykonywał nim przewozów; - pojazd o nr rej. [...] zgłoszono do licencji nr [...] i użytkowano go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie [...] czerwca 2011 r. – [...] września 2017r., następnie został oddany w użyczenie, zatem przedsiębiorca od tego dnia nie dysponował pojazdem i nie wykonywał nim przewozów; GITD wyjaśnił, iż w powyższych przypadkach przedsiębiorca do 14 maja 2018r. nie zgłosił tej zmiany organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ale kara dotycząca pojazdów o nr rej. [...] wynosi łącznie 800 zł, ponieważ przedsiębiorca mógł zgłosić jako jedną zmianę; - pojazd o nr rej. [...] zgłoszono do licencji nr [...] i użytkowano go w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w okresie [...] września 2015 r. – [...] kwietnia 2018r., następnie został oddany w użyczenie, zatem przedsiębiorca od tego dnia nie dysponował pojazdem i nie wykonywał nim przewozów. Przedsiębiorca do 14 maja 2018r. nie zgłosił tej zmiany organowi wydającemu licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zatem uzasadnione było nałożenie kary w kwocie 800 zł; Następnie organ odwoławczy wskazał, iż odnoście pojazdu o nr rej. [...] oraz pojazdu o nr rej. [...] przedsiębiorca do dnia 14 maja 2018r. również nie zgłosił zmiany, o której mowa była powyżej organowi wydającemu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, co uzasadniało nałożenie kary po 800 zł od naruszenia. Odnosząc się do zarzutu strony co do braku podstaw do nałożenia wielokrotności kwoty 800 zł zamiast jednej kary GITD wyjaśnił, iż literalna wykładnia przepisu l.p. 1.4. załącznika nr 3 wskazuje, iż karze podlega każde pojedyncze niezgłoszenie zmiany danych, a zatem każde nie wykreślenie nieużytkowanego pojazdu oraz nie zgłoszenie nowego pojazdu podlega oddzielnej karze pieniężnej. 2) l.p. 5.2 załącznika nr 3 Organ na podstawie danych cyfrowych stwierdził, że kierowca S.B. [...] lipca 2017r. prowadził pojazd przez 5 godzin i 57 minut w okresie od godziny 06:08 do godziny 15:03, co oznacza przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 27 minut w stosunku do dopuszczalnego okresu prowadzenia pojazdu wynoszącego 4 godziny i 30 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 550 zł. 3) lp. 5.3 załącznika nr 3 Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy danych cyfrowych z kart kierowców, z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia stwierdził, że: - kierowca K.K. w dniu [...] sierpnia 2017 r. o godzinie 07:41 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 18 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:23 dnia [...] sierpnia 2017r. do godziny 07:41 dnia [...] sierpnia 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 42 minuty. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. - kierowca P.K. w dniu [...] września 2017r. o godzinie 08:33 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek dzielony w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą cześć odpoczynku w wymiarze 8 godzin i 27 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:06 dnia [...] września 2017r. do godziny 08:33 dnia [...] września 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 33 minuty. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] lipca 2017r. o godzinie 08:19 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 53 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:11 dnia [...] lipca 2017r. do godziny 08:04 dnia [...] lipca 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny, czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 300 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] lipca 2017r. o godzinie 06:31 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 28 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:03 dnia [...] lipca 2017r. do godziny 06:31 dnia [...] lipca 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 32 minuty. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] sierpnia 2017r. o godzinie 20:28 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 6 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 05:33 dnia [...] sierpnia 2017r. do godziny 11:38 dnia [...] sierpnia 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 godziny i 55 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 900 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] lipca 2017r. o godzinie 03:45 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek dzielony w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą cześć odpoczynku w wymiarze 7 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:11 dnia [...] lipca 2017r. do godziny 03:45 dnia [...] sierpnia 2017r., co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 26 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 300 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] czerwca 2017r. o godzinie 21:39 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek dzielony w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą cześć odpoczynku w wymiarze 7 godzin i 54 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:45 dnia [...] czerwca 2017r. do godziny 21:39 dnia [...] czerwca 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 6 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 300 zł. - kierowca M.P. w dniu [...] maja 2017r. o godzinie 04:21 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać odpoczynek dzielony w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą cześć odpoczynku w wymiarze 8 godzin i 32 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:49 dnia [...] maja 2017r. do godziny 04:21 dnia [...] maja 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 28 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. - kierowca R.R. w dniu [...] lipca 2017r. o godzinie 00:09 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:08 dnia [...] lipca 2017r. do godziny 00:09 dnia [...] lipca 2017r. co oznacza, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 59 minut. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 100 zł. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż w powyższych przypadkach przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnosząc się do zarzutu odwołującej co do nieuwzględnienia faktu ukarania kierowcy karą dyscyplinarną GITD wskazał, iż kara udzielona kierowcy może pomóc zminimalizować ryzyko związane z działalnością strony w przyszłości i wpłynąć na kierowcę by przestrzegał obowiązujących przepisów, natomiast w odniesieniu do niniejszego postępowania kary zostały udzielone za naruszenia mające miejsce w dniach [...]sierpnia 2017r., [...]czerwca 2017r., a nie za naruszenia z dni [...] oraz [...] lipca 2017r. Odnośnie wniosku strony o przesłuchanie jakiegokolwiek świadka na okoliczność naruszeń czasu pracy kierowców, GITD wskazał, iż działanie takie jest niecelowe, bowiem organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Naruszenia, które zostały stwierdzone i ujawnione w trakcie kontroli znajdują oparcie w danych cyfrowych sczytanych z kart poszczególnych kierowców oraz danych z tachografów pojazdów, nadto zostały one utrwalone w protokole kontroli, są oczywiste i nie budzą wątpliwości. 4) lp. 5.4 załącznika nr 3 Organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownej analizy materiału dowodowego, a w szczególności danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów cyfrowych (uwzględniając błędy lub zdarzenia w postaci braku napięcia) stwierdził, że: - kierowca M.P. po przyjętym okresie rozliczeniowym [...] maja 2017r., godz. 00:00 - [...].06.2017r., godz. 24:00 odebrał jedynie 37 godzin i 38 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:52 dnia [...] maja 2017r. do godziny 03:30 dnia [...] maja 2017r., podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 22 minuty. Przy czym przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 750 zł. 5) lp. 6.3.11 załącznika nr 3 Na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z kart kierowców, po dokonaniu ponownej ich analizy z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia, organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie dochowała wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych z karty kierowcy poniżej wymienionych kierowców: - S.B. - przedsiębiorca okazał plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] czerwca 2017r. a następnie w dniu [...] sierpnia 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 40 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. - K.K. – przedsiębiorca okazał plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] czerwca 2017r. a następnie w dniu [...] sierpnia 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 29 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Przedsiębiorca okazał również plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] sierpnia 2017r. a następnie w dniu [...] października 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 39 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. - P.K. - przedsiębiorca okazał plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] lipca 2017r. a następnie w dniu [...] września 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 34 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Przedsiębiorca okazał również plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] października 2017r. a następnie w dniu [...] listopada 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 29 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. - M.W. - przedsiębiorca okazał plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] maja 2017r. a następnie w dniu [...] czerwca 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 29 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Przedsiębiorca okazał również plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] lipca.2017r. a następnie w dniu [...] września 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 45 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Przedsiębiorca okazał również plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] września 2017r. a następnie w dniu [...] listopada 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 44 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. - D. Z. - przedsiębiorca okazał plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kontrolowanego kierowcy w dniu [...] czerwca 2017r. a następnie w dniu [...] sierpnia 2017r. Pomiędzy odczytami minęło 33 dni zarejestrowanej automatycznie przez tachograf aktywności kierowcy. Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 500 zł. 6) lp. 6.3.12 załącznika nr 3 Na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], po dokonaniu ponownej ich analizy z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia, organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca nie dochował terminu określonego przepisami prawa i nie wczytywał regularnie (co najmniej raz na 90 dni) danych z tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe. Okazane przez przedsiębiorcę pliki z tachografu cyfrowego zamontowanego w ww. pojeździe z okresu objętego kontrolą wczytane zostały w dniu: [...] lipca 2017r., a następnie w dniu [...] grudnia 2017., po upływie 140 dni zarejestrowanej działalności pojazdu. Kara za powyższe wynosi 500 zł. Podobnie w przypadku pojazdu o nr rej. [...] organ odwoławczy stwierdził, że okazane przez przedsiębiorcę pliki z tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe z okresu objętego kontrolą wczytane zostały w dniu: [...] lipca 2017r., a następnie w dniu [...] listopada 2017r., po upływie 126 dni zarejestrowanej działalności pojazdu. Kara za powyższe wynosi 500 zł. Odnosząc się do zarzutu odwołującej co do nieprawidłowego liczenia przez organ terminów, nieuwzględniającego dni nieaktywności kierowcy czy też pojazdu, GITD wyjaśnił, iż organ I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie. Organ odwoławczy podał, iż w przepisach prawa odnoszących się do powyższej kwestii nie został zawarty zapis, iż należy liczyć dni zarejestrowanej działalności z uwzględnieniem na rzecz jakiego podmiotu kierowca wykonywał przewóz. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy jako dni zarejestrowanej działalności uwzględnił wyłącznie dni, które w myśl art. 34 rozporządzenia nr 165/2014, powinny zostać zarejestrowane w sposób automatyczny na karcie kierowcy lub za pomocą wpisów manualnych, tj. okresy jazdy, innej pracy, gotowości, przerw lub odpoczynków. Dodał przy tym, że w jego ocenie dniami zarejestrowanej działalności nie są okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu, nie podlega obowiązkowi odpoczynku i jednocześnie nie ma ustawowego obowiązku rejestrowania swojej działalności, tj. okresy w których przebywa na urlopie wypoczynkowym lub zwolnieniu chorobowym. Odnosząc się do wyliczeń dokonanych w treści odwołania przez pełnomocnika strony GITD wskazał, iż pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem organ nie ma wiedzy na temat czy zostały one dowolnie wyedytowane przez przedsiębiorcę. 7) lp. 6.3.7 załącznika nr 3 Organ odwoławczy po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że strona nie okazała podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] za dzień [...] września 2017r. (przejazd w godzinach 7:43- 8:22). Wskazał przy tym, iż strona oświadczyła, iż w godzinach 7:43-8:22 pojazd był prowadzony przez przedsiębiorcę do wynajmującego. GITD odnosząc się do powyższego wskazał, iż złożone wyjaśnienia pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem bezspornym jest, że pojazd do godziny 8:22 dnia [...] września 2017r. był w posiadaniu przedsiębiorcy i powinien on dokonać odczytu danych z tachografu przed samym przekazaniem wynajmującemu, tak by wszystkie dane zawarte w urządzeniu rejestrującym dotyczące przejazdów, jego pracowników oraz samego przedsiębiorcy, znajdowały się w jego posiadaniu. Dane te przedsiębiorca powinien posiadać i okazać na wezwanie służb kontrolnych. Kara za powyższe wynosi 500 zł. Ponadto GITD zważył, że strona nie przedstawiła w sprawie żadnych dowodów potwierdzających, że w jej przedsiębiorstwie, prawidłowo organizowane są zadania transporotowe, nie wykazała w żaden sposób, że zlecała swoim pracownikom zadania transportowe, których realizacja pozwalałyby na przestrzeganie norm czasu pracy kierowców. Z powyższych względów organ stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Organ nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1pkt 1 u.t.d. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego oraz art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. Odnośnie naruszenia określonego w Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. w ocenie skarżącej organ błędnie nałożył karę jako iloczyn kary jednostkowej i zdarzeń podlegających ukaraniu, podczas gdy wykładania językowa dopuszcza nałożenie jednej kary w kwocie 800 zł niezależnie od krotności popełnienia naruszenia. Interpretację taką zdaniem skarżącej potwierdza dodatkowo ostatnia nowelizacja u.t.d., wskazując, iż lp. 1.4 załącznika nr 3 obowiązująca w momencie wydawania skarżonej decyzji nie przewidywała karania "za każdą zmianę", a w świetle ustawy z dnia 5 lipca 2018 roku o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw wprost jest to przewidziane. Następnie skarżąca zarzuciła organowi brak szczegółowego uzasadnienia stanowiska w odniesieniu do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przez M.P. (w dniu [...] lipca 2018 oraz [...] lipca 2018). Skarżąca nie zgodziła się z organem, iż fakt ukarania kierowcy karą dyscyplinarną za naruszenia przepisów rozporządzenia 561/2006 nie umożliwia uwolnienia przedsiębiorstwa od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarżąca podniosła, iż organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego: organ nie przesłuchał jakiegokolwiek świadka odnośnie planowanych procedur przewozowych, nie był także zainteresowany przesłuchaniem kierowców, a jedynie biernie wyczekiwał na przedstawienie dowodów ze strony uczestnika postępowania. Zdaniem skarżącej jeżeli organ uznał dowody zebrane w toku postępowania za niewystarczające do zastosowania w poszczególnych przypadkach wyjątków określonych w art. 92b i 92c u.t.d. to jego obowiązkiem było wezwanie strony do ich uzupełnienia i doprecyzowania. Odnośnie naruszeń określonych w Ip. 6.3.11 zał. 3 u.t.d. skarżąca zwróciła uwagę, iż organ nieprawidłowo rozliczył terminy odczytu danych wskutek czego bezzasadnie nałożono karę pieniężną w sytuacjach, gdzie do naruszenia prawa faktycznie nie doszło. Skarżąca wskazała, iż zgodnie z pkt (3) preambuły do rozporządzenia Rady (UE) nr 581/2010 określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, tj. dni w których zarejestrowano okresy aktywności wymienione w art. 34 rozporządzenia 165/2014 (UE), co oznacza, iż okresy nieaktywności kierowcy, w których nie wykonywał przewozów drogowych, nie zaliczają się do rozliczenia 28 dniowego terminu na ponowne sczytanie karty kierowcy. W tym samym zakresie okresy postoju pojazdu (nieużywania pojazdów w określonych dniach) nie zaliczają się do obliczania terminu na ponowne sczytanie pamięci tachografu cyfrowego. Według skarżącej interpretacja powyższej normy powinna uwzględniać podstawowe obowiązki rejestracji aktywności kierowców określone w art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 (UE) w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, wskazując, iż obowiązek umieszczania karty w tachografie i rejestracji aktywności wiąże się z obecnością kierowcy w pracy, a w przypadku, gdy kierowca nie jest do dyspozycji pracodawcy (nie pracuje), nie ma obowiązku dokonywania jakichkolwiek zapisów w urządzeniu rejestrującym. Zatem dniami działalności w rozumieniu rozporządzenia 581/2010 są zwyczajnie dni pracy, o których mowa w art. 34 ust 1 rozporządzenia 165/2014. Mając na uwadze powyższe skarżąca zakwestionowała stanowisko organu co do stwierdzonych naruszeń prawa w zakresie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w zakresie dotyczącym : - odczytu danych kierowcy S.B. podając, iż według organu pomiędzy odczytami w dniach [...] czerwca - [...] sierpnia 2017 r. zawartych było 40 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wskazującego na ilość dni aktywności (zaznaczone znakiem X) pomiędzy powyższymi datami wynika, iż w okresie tym kierowca miał 25 dni aktywności, zatem odczyt karty nastąpił zgodnie z terminami określonymi w rozporządzeniu 581/2010 (UE), - odczytu danych kierowcy K.K. podając, iż według organu pomiędzy odczytami w dniach [...] czerwca- [...] sierpnia 2017 r. zawartych było 29 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wskazującego na ilość dni aktywności (zaznaczone znakiem X) pomiędzy powyższymi datami wynika, iż w okresie tym kierowca miał 22 dni aktywności, zatem odczyt karty nastąpił zgodnie z terminami określonymi w rozporządzeniu 581/2010 (UE), - odczytu danych kierowcy P.K. podając, iż według organu pomiędzy odczytami w dniach [...] października – [...] listopada 2017 r. zawartych było 29 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wskazującego na ilość dni aktywności (zaznaczone znakiem X) pomiędzy powyższymi datami wynika, iż w okresie tym kierowca miał 20 dni aktywności, zatem odczyt karty nastąpił zgodnie z terminami określonymi w rozporządzeniu 581/2010 (UE), - odczytu danych kierowcy P.K. podając, iż według organu pomiędzy odczytami w dniach [...] lipca – [...] września 2017 r. zawartych było 34 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wskazującego na ilość dni aktywności (zaznaczone znakiem X) pomiędzy powyższymi datami wynika, iż w okresie tym kierowca miał 11 dni aktywności, zatem odczyt karty nastąpił zgodnie z terminami określonymi w rozporządzeniu 581/2010 (UE), - odczytu danych kierowcy M. W. podając, iż według organu pomiędzy odczytami w dniach [...] maja – [...] czerwca 2017 r. zawartych było 29 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wskazującego na ilość dni aktywności (zaznaczone znakiem X) pomiędzy powyższymi datami wynika, iż w okresie tym kierowca miał 2 dni aktywności, zatem odczyt karty nastąpił zgodnie z terminami określonymi w rozporządzeniu 581/2010 (UE). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z zawartą w niej argumentacją. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał je za nieuzasadnione, odsyłając w zakresie poszczególnych zarzutów skargi do fragmentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2017.2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1302, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U.2017.2200 z późn. zm., dalej jako u.t.d.), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d., o czym stanowi art. 92a ust. 6. W rozpoznawanej sprawie w trakcie kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej organ stwierdził 7 naruszeń w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, sankcjonowanych w załączniku nr 3 do u.t.d. odpowiednimi karami pieniężnymi. Uzasadnione były zarzuty skargi dotyczące nałożenia kary na podstawie lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Organ stwierdził w tym zakresie naruszenie obowiązku pobierania danych w przypadku kart pięciu kierowców, co skutkowało wymierzeniem kar pieniężnych 5 razy po 500 zł – łącznie 2500 zł . Maksymalne okresy na wczytania odpowiednich danych wynikają z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 (DZ.UE.L.2010.168.16). W myśl art. 1 ust. 3 tegoż rozporządzenia Komisji (UE) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. W myśl § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. 2007.159 z późn. zm.) dane z tachografów cyfrowych podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni, a dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przy wykładni przytoczonych przepisów należy wziąć pod uwagę pkt (3) preambuły rozporządzenia nr 581/2010, który przewiduje, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 581/2006, rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z traktatami. W konsekwencji § 3 ust. 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu należy wykładać w związku z pkt (3) preambuły rozporządzenia nr 581/2010, co oznacza, że przy ocenie, czy dany podmiot pobierał dane z karty kierowcy co najmniej raz na 28 dni, należy uwzględniać tylko dni zarejestrowanej działalności. Dlatego też ustalając czy doszło do naruszenia obowiązku pobierania danych z kart kierowców organ winien uwzględniać jedynie dni zarejestrowanej działalności, czyli takie dni, które mają znaczenie z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy (por. np. wyroki NSA: z 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14; z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2677/14, z 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK2719/14; z 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3715/16; z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 305/16). W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze do Sądu, zakwestionowała ustalenia organu w zakresie przekroczenia terminów przewidzianych do sczytywania danych z karty kierowcy, wskazując precyzyjnie, iż w przypadku odczytu danych kierowcy S. B. według organu pomiędzy odczytami było 40 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wynika, iż pomiędzy odczytami kierowca miał 25 dni aktywności, w przypadku odczytu danych kierowcy K. K. według organu pomiędzy odczytami było 29 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wynika, iż w okresie tym kierowca miał 22 dni aktywności, w przypadku odczytu danych kierowcy P. K. według organu pomiędzy odczytami zawartych było 29 dni i 34 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wynika, iż kierowca miał 20 i 11 dni aktywności, w przypadku odczytu danych kierowcy M. W. według organu pomiędzy odczytami zawartych było 29 dni aktywności (zarejestrowanej pracy), a z zamieszczonego w skardze wydruku z pliku karty kierowcy wynika, iż kierowca miał 2 dni aktywności. W związku z tymi zarzutami zawartymi w odwołaniu na organie odwoławczym ciążył obowiązek ustosunkowania się do tych twierdzeń i zarzutów strony oraz wnikliwego uzasadnienia podstaw rozstrzygnięcia w tym zakresie. Tymczasem organ odwoławczy w tej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji powielił jedynie wywody organu I instancji i ich nie uzupełnił ani nie rozwinął. Organ odwoławczy wprawdzie dokonał rozróżnienia na dni kalendarzowe i dni zarejestrowanej działalności, jednak wskazując ilość dni zarejestrowanej działalności, nie wyjaśnił szczegółowo w jaki sposób ustalił ilość tych dni w przypadku poszczególnych kierowców. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż w tym zakresie stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie w tym zakresie stanowiło też naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym w ocenie Sądu, organy obu instancji, w odniesieniu do ustaleń prowadzących do przypisania skarżącej naruszeń opisanych w lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. i wymierzenia za te naruszenia kary, nie dokonały niezbędnej analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem wykazania, że przy obliczeniu dni istotnych do sczytania danych z karty kierowcy uwzględnione zostały jedynie dni zarejestrowanej działalności gospodarczej. Stanowiło to istotne uchybienie w sytuacji, gdy do stwierdzonych w decyzji organu I instancji w tym zakresie naruszeń skarżąca podniosła konkretne zarzuty, do których organ odwoławczy się nie odniósł i których ocena nie znajduje wyraźnego potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W pozostałym zakresie zaskarżona decyzja jest w ocenie sądu zgodna z prawem, a zarzuty stawiane jej w skardze nie są zasadne. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za niezgłoszenie przez skarżącą zmian dotyczących 5 pojazdów w wysokości 4000 zł, tj. po 800 złotych za każdy pojazd na podstawie lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. przewidującego karę 800 zł za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, tj. dotyczących m.in. adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy (art. 7a ust. 2 pkt 1) oraz rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego (art. 7a ust. 2 pkt 6), nie później niż w terminie 28 dni od dnia powstania tych zmian. Zgodnie z art. 7a ust. 2 pkt 6 dane te dotyczą rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego, a zgodnie z art. 7 ust. 7 po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, który udzielił zezwolenia wykaz pojazdów zawierający informacje dotyczące marki, typu, rodzaju, przeznaczenia, numeru rejestracyjnego, numeru VIN, wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Obowiązek zgłoszenia zmiany dotyczy każdego pojazdu, którym dysponował przedsiębiorca, ponieważ zmiana liczby pojazdów wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki strony wynikające z zezwolenia lub licencji np. określone w art. 14a ust. 2, art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z treści art. 14 ust. 1 u.t.d. wynika, że obowiązek zgłoszenia zamiany danych, o których mowa w art. 7a dotyczy każdego przypadku wystąpienia zmiany danych i termin do jej zgłoszenia zaczyna biec od dnia jej powstania np. sprzedaży samochodu objętego zezwoleniem, wygaśnięcia umowy użyczenia zawartej przez przedsiębiorcę z osobą trzecią. Celem nałożenia obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 u.t.d. jest między innymi zapewnienie aktualności danych związanych z zawodowym wykonywaniem działalności transportowej, a przymuszenie przedsiębiorców do wykonywania tego obowiązku poprzez zagrożenie wymierzenia kary pieniężnej za brak jego wykonania w określonym terminie ma zapewnić realizację tego celu. Jak wynika z powyższego uzasadnione było przyjęcie przez organy, że za każdorazowe niewywiązanie się z powyższego obowiązku jest wymierzana kara pieniężna w wysokości 800 zł, a nie jak podnosi strona skarżąca jedna kara w wysokości 800 zł, niezależnie od ilości naruszeń obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. Nie wskazanie w załączniku nr 3 lp. 1.4 do u.t.d. w brzmieniu obowiązującym do 3 września 2018r. (tj. przed zmianą dokonaną przez art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2018.1481), że kara pieniężna w wysokości 800 zł jest naliczana za każde stwierdzenie naruszenia obowiązku zgłoszenia zmiany poprzez użycie zwrotu "za każdą zmianę" (co nastąpiło w wyniku nowelizacji), nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania zarzutu strony skarżącej za zasadny. Nowelizacja ta, na którą powołuje się skarżąca, w istocie nie zmieniła wymowy cytowanych wyżej przepisów ustawy transporcie drogowym w zakresie regulacji obowiązku zgłoszenia zmiany danych dotyczących każdego pojazdu, a jedynie stanowiła swoiste doprecyzowanie brzmienia przepisu określającego sankcję za naruszenie obowiązku zgłoszenia tych danych. Niezasadne były zarzuty skargi dotyczące możliwości uwolnienia się przedsiębiorstwa od odpowiedzialności na podstawie art. 92b i 92c u.t.d. w związku z ukaraniem kierowcy M. P. karą dyscyplinarną za naruszenia przepisów rozporządzenia 561/2006 i nieprzeprowadzenia w tym zakresie przez organ postępowania wyjaśniającego. Przepis art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia nr 561/2006, b) rozporządzenia nr 3821/85, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie z dnia 1 lipca 1970 r., 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Za naruszenia przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń (art. 92b ust. 2 u.t.d.). Natomiast art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W powołanych przepisach chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wskazane w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 u.t.d. przesłanki odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, a nie do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi się posługuje przy prowadzeniu działalności, jak i organizacji pracy przedsiębiorstwa. Wymienić można np. sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. Dla uznania braku odpowiedzialności przedsiębiorcy nie wystarczy zatem samo odesłanie do treści stosunków prawnych łączących przewoźnika (przedsiębiorcę) z jego pracownikami (kierowcami), które spełniać miałyby funkcję motywującą i dyscyplinującą. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy trafnie zatem oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności, a w szczególności za przesłankę umożliwiającą skorzystanie z powyższego przepisu nie może być uznany sam fakt ukarania kierowcy karą porządkową. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się uwolnić od odpowiedzialności w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, nakładając na kierowcę karę porządkową. W odniesieniu do pozostałych naruszeń wymienionych w decyzjach w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nie sformułowano w skardze żadnych zarzutów, a w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdzał wystąpienie tych naruszeń, zaś kara pieniężna została nałożona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W związku z tym, iż w kontrolowanym postępowaniu organ wymierzył jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia, Sąd mimo, iż zakwestionował decyzję jedynie częściowo, obowiązany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylić ją w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej wykładnię przepisów rozporządzenia nr 581/2010 r. i dopiero po ustaleniu w sposób precyzyjny i jednoznaczny ilości dni zarejestrowanej działalności kierowców, oceni ponownie czy skarżąca naruszyła obowiązek pobierania danych z kart kierowców na skutek przekroczenia maksymalnego terminu 28 dni zarejestrowanej działalności, dając wyraz swemu stanowisku w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.