II SA/Go 941/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. P sp. z o.o. reprezentowana przez kuratora, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota kary jest znaczna, a potencjalna jej egzekucja w sytuacji materialnej skarżącej mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. Do skargi dołączono kopię zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dotyczące dochodzonej należności w wysokości 146258,83 zł oraz tytułu wykonawczego tego organu z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] dotyczącego należności pieniężnej - kary pieniężnej od osób prawnych w hazardzie wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2016 r., nr [...]. Ponadto z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców KRS z [...] września 2018 r. wynika, że wysokość zaległości Skarżącej, przedstawionych w 102 punktach, przekraczała kwotę 2 mln 340 tys. zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadą wyrażoną w powyższym przepisie jest wykonalność ostatecznych orzeczeń organów administracyjnych, zaś wstrzymanie ich wykonalności jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających to wstrzymanie. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, a ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który powinien uprawdopodobnić, że w jego sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczne jest przy tym wykazanie konkretnych zagrożeń płynących z wykonania decyzji, a twierdzenia skarżącego powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienia NSA: z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04; z 5 grudnia 2012 r., II FZ 988/12; z 8 maja 2018 r., I FSK 703/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, znajdujących się w aktach sprawy dokumentów odnoszących się jedynie do części sytuacji finansowej strony nie można potraktować jako dokumentów finansowych wskazujących na aktualną kondycję finansową skarżącej. Wysokość ciążących na Spółce zaległości oraz wszczęcie egzekucji nie są okolicznościami, które same z siebie uzasadniają zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Wielkość zaległości, czy skutki podjętych czynności egzekucyjnych można ocenić, dokonując analizy aktualnej sytuacji finansowej dłużnika przy uwzględnieniu wpływu wykonania obowiązku z uwagi na jego rozmiary na przyszłą sytuację dłużnika. Nie można zatem pomijać aktualnej sytuacji finansowej skarżącej. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11). Ponadto w sytuacji, gdy z okoliczności przedstawionych przez skarżącą nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jej bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wykazała, by zachodziły okoliczności usprawiedliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, co w istocie sprowadzałoby się do uzupełniania za skarżącą uzasadnienia wniosku. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.