II SA/Go 951/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2017 r. sprawy ze skargi H.K.I. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez H.I. jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 roku ([...]), którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, z późn. zm.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017r., poz. 657). Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania H.K.I. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2017r., znak: [...] orzekającej o jej wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego znajdującego się w miejscowości [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 31 stycznia 2017roku F.K. złożył w Urzędzie Gminy wniosek o wymeldowanie H.I. z miejsca pobytu stałego. We wniosku podał, że ww. osoba nie przebywa w lokalu od roku i nie zna jej miejsca pobytu. Do wniosku dołączył wydruk z rejestru gruntów. Pismem z dnia [...] lutego 2017r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, wezwał strony do złożenia zeznań w terminie wskazanym w tym piśmie. Jednocześnie w tym samym dniu wystosował wezwania do świadków. Komenda Powiatowa Policji ustaliła, że H.I. wyjeżdża do Niemiec, a w trakcie pobytu w Polsce zamieszkuje u państwa P.. Ponadto w okresie od [...].08.2016r. - [...].01.2017r. nie było żadnych interwencji w lokalu. W trakcie przesłuchania H.I. zeznała, że: "od wydania poprzedniej decyzji ws. odmowy wymeldowania (...) tj. września 2016, nie byłam w domu należącym do F.K., nie zamieszkałam tam, ponieważ nie mam kluczy, pracuję za granicą ponieważ chcę zarobić pieniądze i kupić sobie własne mieszkanie, w którym się zamelduje. Wymelduję się (...) dopiero wtedy, gdy F.K. odda mi część pieniędzy, które zainwestowałam w sporny dom". Przesłuchana w charakterze świadka A.N. ( córka skarżącej) zeznała, że matka nie mieszka w miejscowości [...] od dnia [...].01.2016r., a od tego czasu pomieszkuje u niej i innych osób. Wnioskodawca F.K. podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2017r. potwierdził, iż skarżąca nie zamieszkuje w spornym lokalu mieszkalnym, nie utrzymuje z nią kontaktu oraz, że zabrała wszystkie swoje rzeczy z jego nieruchomości. Natomiast świadek M.W. (sąsiadka wnioskodawcy) zeznała, że ostatni raz widziała skarżącą jak zabierała swoje rzeczy ze spornego lokalu latem 2016r. i potwierdziła, że ww. osoba pracuje i mieszka za granicą, a gdy wraca do Polski, to zatrzymuje się u pani P.. W piśmie noszącym datę [...] marca 2017 roku Komenda Powiatowa Policji poinformowała, że od [...] sierpnia 2016 roku do [...] stycznia 2017 roku nie były przeprowadzane interwencje na wniosek H.I. dotyczące braku możliwości wejścia do budynku mieszkalnego nr 2 położonego w [...]. W oparciu o poczynione ustalenia, w dniu [...] kwietnia 2017r. Wójt Gminy wydał decyzję znak: [...] orzekającą o wymeldowaniu H.I. z miejsca pobytu stałego. W ustawowo przewidzianym terminie H.I. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym podnosi, że nie wyprowadziła się dobrowolnie i trwale z lokalu, lecz było to następstwem zachowania F.K., który zaczął się nad nią znęcać fizycznie i psychicznie. Po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 roku powołując się na 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Na wstępie organ odwoławczy zaznaczył, iż ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter porządkowy co oznacza, że zameldowanie nie jest w żaden sposób związane z rozstrzygnięciem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Tak więc celem postępowania o zameldowanie lub wymeldowanie jest odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego bądź czasowego) osoby w oznaczonym miejscu, czyli zapewnienie zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności. W myśl art. 35 ustawy organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Natomiast art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy określa, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, osoba ta winna nie tylko fizycznie zamieszkiwać pod wskazanym adresem, ale również mieć wolę stałego w nim przebywania, czyli skoncentrowania w nim spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby, to miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania itp. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art, 35 ww. ustawy jest spełniona, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Analiza całości zebranego materiału dowodowego, zdaniem organu odwoławczego H.I. prowadzi do wniosku, że opuszczenie przez H.I. spornego miejsca zameldowania na pobyt stały nosi cechy dobrowolności i trwałości w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności. W ocenie Wojewody skarżąca swoim zachowaniem nie wykazuje zamiaru powrotu do spornego lokalu, nie uprawdopodobniła także, że lokal ten stanowi miejsce jej pobytu stałego. Przyjeżdżając do Polski nie przebywa w nim. Mimo podnoszenia, że została wyrzucona z spornego lokalu mieszkalnego, to jednak nie podjęła żadnych kroków prawnych w celu powrotu do lokalu. Nie przedstawiła również żadnych dowodów potwierdzających, że wnioskodawca znęcał się nad nią fizycznie i psychicznie, pomimo wezwania Wojewody. Sama skarżąca zeznała, że od poprzedniej decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 roku, którą odmówiono jej wymeldowania, nie była w spornym lokalu. Takie zachowanie należy kwalifikować jako rezygnację z zamiaru powrotu do nieruchomości, której opuszczenie zostało wymuszone przez działanie innych osób. Nadto organ podniósł, że przepis art. 344 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm.) określa termin jednego roku do dochodzenia roszczenia o przywrócenie utraconego posiadania, po którym to terminie roszczenie to wygasa. Okres ten upłynął w styczniu 2017 roku. Nie bez znaczenia jest również do oceny zachowania skarżącej dla organu odwoławczego miały również treść zeznań H.I. przed organem I instancji w dniu [...].03.2017r., gdzie zeznała że wymelduje się z domu pana F.K., kiedy dostanie od niego zwrot pieniędzy zainwestowanych w lokal. Oświadczyła, że pracuje za granicą, ponieważ chce kupić sobie mieszkanie, w którym się zamelduje. Ponadto dodała, iż nie widzi możliwości mieszkania wspólnie z F.K.. Taka deklaracja świadczy o tym, że H.I. nie ma zamiaru koncentrować swoich spraw życiowych w spornym lokalu. Chce ona jedynie utrzymać stałe zameldowanie ze względu na roszczenia finansowe jaki jej przysługują w stosunku do wnioskodawcy. Wojewoda podkreśla, iż sprawy związane z roszczeniami z tytułu poniesionych nakładów finansowych przez H.I. nie są przedmiotem sprawy o wymeldowanie, a tym bardziej nie są podstawą do utrzymania zameldowania. Mając na uwadze, iż ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego, co oznacza, że ma dostarczać organom wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia biorąc pod uwagę, iż bezspornym jest, że H.I. nie mieszka w lokalu znajdującym się w [...] od dnia [...] stycznia 2016r., co zostało potwierdzone przez strony postępowania i świadków, organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącej spod adresu spornego lokalu mieszkalnego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody wniosła H.I., zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa formalnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na: a. przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny z przekroczeniem zasady doświadczenia życiowego i logiki, przejawiające się w dowolnym ustaleniu, że: – - skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła lokal mieszkalny znajdujący się miejscowości [...], – - skarżąca chce jedynie utrzymać zameldowanie ze względu na roszczenia finansowe za przedmiotowy lokal, b. niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a tym samym niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie: – okresu przebywania przez skarżącą w lokalu mieszkalnym w [...] przed zmuszeniem jej przez Pana F.K. do opuszczenia w/w lokalu, – tytułu prawnego przysługującego Skarżącej do w/w lokalu, – poczynionych przez Skarżącą nakładów na w/w lokal, – relacji łączących Skarżącą z Panem F.K.; – określenia gdzie w takim razie znajduje się aktualnie centrum sprawżyciowych skarżącej, c. dowolnym ustaleniu w zakresie przesłanek prawnych istotnych dla sprawy i oparcie rozstrzygnięcia tak naprawdę w całości na wyjaśnieniach uczestnika postępowania błędnie interpretując wyjaśnienia Skarżącej; 2) art. 8 oraz art. 107 § 3 KPA przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonania kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wyjaśniając dlaczego w przedmiotowej sprawie organ uznał, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny, mimo że taki wniosek nie sposób wysnuć z wyjaśnień skarżącej, a uzasadnienie odebrania waloru wiarygodności tym wyjaśnieniom zostało przez organ pominięte w zaskarżonej decyzji; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie doszło do zaistnienia przesłanek legitymujących organ do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej z lokalu w [...] i przyjęcie, że skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła lokal wm. [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa formalnego i materialnego, co w konsekwencji powoduje, że nie może ostać się w obrocie prawnym. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji w sprawie jest art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Stosownie do brzmienia tegoż przepisu przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienia do przebywania w tym lokalu. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego, w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Odnosząc się do tak postawionej dyspozycji art. 35 ustawy o ewidencji ludności strona skarżąca podniosła, że zarówno organ I i II instancji dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA poprzez całkowicie dowolne ustalenie, że skarżąca opuściła lokal mieszkalny w m. [...] w sposób dobrowolny i trwały. Skarżąca wyjaśniła, że została zmuszona do opuszczenia przedmiotowego lokalu co koresponduje przecież z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sam organ II instancji ustalił, że córka skarżącej zgłosiła w Komendzie Powiatowej Policji fakt, że F.K. nie chce wpuścić jej i Skarżącej do lokalu mieszkalnego. Wyrzucenie przez F.K. skarżącej na 14 stopniowy mróz, odmówienie wpuszczenie do lokalu i wymienienie w nim zamków ma w opinii organów świadczyć o tym, że skarżąca z własnej, nie przymuszonej woli opuściła miejsce swojego zamieszkania, pozostawiając w nim jednocześnie cały dorobek swojego życia łącznie z rzeczami osobistymi.Co więcej, zarówno organ I i II instancji nie zdobył się na poczynienie ustaleń faktycznych i zbadanie podstawowego aspektu sprawy, tj. jaki tak naprawdę tytuł prawny do przedmiotowego lokalu przysługuje skarżącej. Oceniając, czy rzeczywiście doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Organ powinien również ustalić jak długo skarżąca zamieszkiwała w lokalu przed jego przymusowym opuszczeniem oraz jakie relacje łączyły skarżącą z wnioskodawcą, co spowodowało opuszczenie lokalu przez skarżącą. Organy ustalenia w zakresie przesłanek prawnych istotnych dla sprawy, oparły bezzasadnie w całości tylko na wyjaśnieniach wnioskodawcy. Budzi to poważne zastrzeżenia, dlatego że wyjaśnienia H.I. są jednoznaczne i mają oparcie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organy, dążąc do odzwierciedlenia zasady prawdy materialnej, miały przecież możliwość przesłuchania córki skarżącej, której nazwisko pojawia się między innym w kontekście interwencji Policji w dniu [...] stycznia 2016 roku. Odnosząc się do ustaleń organów w zakresie podejmowania przez skarżącą pracy zagranicą, strona podniosła, że nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z wyjazdem za granicę Polski w celach zarobkowych, nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób nie budzący wątpliwości nie potwierdzają, że wyjazdowi towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. Przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań. Strona skarżąca zakwestionowała także stanowisko Wojewody, że ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma wyłącznie charakter porządkowy. Brak czasowego czy stałego zameldowania rodzi swoiste nieprzychylne podejście reszty społeczeństwa oraz organów administracji publicznej do osób nie posiadających meldunku. Takim osobom trudniej zawrzeć umowę o pracę, założyć rachunek bankowy, uzyskać kredyt, zawrzeć umowę o usługi telekomunikacyjne, itp. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj., Dz. U. z 2016 r. poz.1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie był art. 35 ustawy 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być więc co następstwem ustalenia przez orzekające organy nie tylko zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, ale również okoliczności, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. W orzecznictwie wskazuje się, że "rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów". Do okoliczności, wskazujących na wolę swobodnego opuszczenia lokalu przez daną osobę, należeć będą także: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu zawiera zatem zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe. Zarówno element przedmiotowy - fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego - jak i element podmiotowy - zamiar zlokalizowania centrum życiowego w innym miejscu niż miejsce stałego pobytu - winny być ustalone w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. Jest to o tyle istotne, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego, czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu np. wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por orzeczenia np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2013 r., IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11; ww. orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu lub innego tytułu prawnego, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem faktycznego zamieszkania, a miejscem zameldowania. Oceniając w tym kontekście zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy zgodzić się należało ze stanowiskiem organu II instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy opuszczenie przez skarżącą miejsca dotychczasowego zamieszkania było dobrowolne i trwałe rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Fakt trwałego opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego przez H.I. wynika z jej zeznań jak z zeznań wnioskodawcy F.K. oraz zeznań świadków A.N. i M.W.. Świadek A.N. (córka skarżącej) zeznała, że skarżąca nie mieszka pod spornym adresem od stycznia 2016 roku, podobnie jak wnioskodawca F.K.. Natomiast świadek M.W. składając zeznania w dniu [...] marca 2017 roku stwierdziła, że skarżącą widziała na posesji wnioskodawcy latem 2016 roku jak zabierała swoje rzeczy, którą to fakt potwierdziła w swoich zeznaniach również skarżąca. Jednocześnie z powyższych zeznań wnioskodawcy, skarżącej jak i świadków wynika, że H.I. zabrała swoje rzeczy, pracuje za granicą, a jak przyjeżdża do Polski do mieszka u swojej matki, siostry lub przyjaciółki. Jednoznacznie z powyższego materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie przebywa pod spornym adresem co najmniej od września 2016 roku (z zeznań skarżącej i M.W.). Natomiast z zeznań samej skarżącej wynika, że nie ma zamiaru wrócić i zamieszkać wspólnie z wnioskodawcą. W szczególności stwierdziła, że z uwagi na konflikt, nie widzi możliwości wspólnego zamieszkiwania z wnioskodawcą (który jest jedynym właścicielem nieruchomości), a nadto nosi się z zamiarem kupna lokalu mieszkalnego i w tym celu obecnie mieszka i pracuje za granicą. Nadto uzasadniając swoje stanowisko w przedmiocie odmowy wymeldowania oświadczyła, że uczyni to dopiero wówczas, gdy wnioskodawca odda jej pieniądze, które zainwestowała w jego dom. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że skarżąca z uwagi na konflikt z wnioskodawcą opuściła sporny lokal mieszkalny i nie zamierza do niego powrócić. Należy uznać, że organy wykazały nie tylko fizyczne nieprzebywanie skarżącej pod spornym adresem, ale także z okoliczności towarzyszące opuszczeniu przez skarżącą mieszkania wnioskodawcy oraz działań przez nią podjętych po opuszczeniu lokalu oraz ujawnionych przez nią samą zamiarów jakie posiada na przyszłość wynika zamiar trwałego opuszczenia lokalu mieszkalnego. Powyższe ustalenia znajdują również potwierdzenie w zeznaniach skarżącej w części dotyczącej, kiedy się wymelduje. Tym samym nie znajdują potwierdzenia zarzuty skargi w części dotyczącej niewykazania przez organy podstawowych przesłanek decydujących w oparciu o art. 35 ustawy o ewidencji ludności o wymeldowaniu. Z uwagi na fakt, że ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego tj., że ma organom dostarczać informacji o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela, nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty, a dotyczące nie ustalenia przez organy przez jaki okres skarżąca wspólnie zamieszkiwała z wnioskodawcą, jakie poczyniła nakłady na ten lokal, jaki posiada tytuł prawny do tego lokalu. Ewidencja ludności służy ustalenia aktualnego faktycznego miejsca pobytu danej osoby, nie jest związana z tytułem prawnym jaki ewentualnie przysługuje danej osobie do spornego lokalu mieszkalnego. Natomiast rozliczenie poczynionych nakładów na cudzą rzecz następuje w odrębnym postępowaniu, w postępowaniu cywilnym toczącym się przed sądem powszechnym. Kwestie te nie są przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym. Należy również wskazać, że skarżąca nie podjęła żadnych prawnych kroków, które by miały na celu przywrócenie jej utraconego posiadania spornego lokalu mieszkalnego. W szczególności nie wniosła w oparciu o art. 344 § 1 kodeksu cywilnego pozwu o przywrócenie posiadania, co mogłoby w sposób pośredni świadczyć o braku po jej stronie zamiaru trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przeprowadzone przez organy administracji publicznej postępowanie administracyjne odpowiada zasadom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a dokonana ocena materiału dowodowego odpowiada zasadom określonym w art. 80 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze fakt opuszczenia spornego lokalu mieszkalnego przez skarżąca i ma on charakter trwały i dobrowolny wynika już z złożonych przez nią zeznań i znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniach samego wnioskodawcy, ale także z przedstawionych wyżej zeznań świadków w tym córki skarżącej. Skoro skarżąca faktycznie opuściła sporny lokal mieszkalny i nosi to cechy trwałości i dobrowolności należy stwierdzić, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności uzasadniające podjęcie decyzji o ich wymeldowaniu. Instytucja meldunku ma na celu ewidencję faktycznego miejsca pobytu danej osoby, nie jest związana z ewentualnym tytułem prawnym do lokalu mieszkalnego, brak wymeldowania skarżącej stanowiłby utrzymanie pewnej fikcji nie mającej odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Brak wiec jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.