II SA/Go 957/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] lutego 2016r. znak: [...] Starosta działając na podstawie art. 129 ust. 1 i 5, art. 130, art. 132 ust. 1 a i 2, art. 134 w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm. Dalej jako u.g.n.) ustalił odszkodowanie w wysokości 149 132 zł na rzecz małżonków M. i E.S. za nieruchomość położoną w [...] obejmującą działki gruntu nr ewid. [...] o łącznej pow. 0,5277 ha (KW nr [...]), która przeszła z dniem [...] sierpnia 2011 r. na własność Gminy z przeznaczeniem pod drogę publiczną. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewoda w pkt 1 uchylił decyzję organu I instancji w całości, w pkt 2 ustalił za w/w nieruchomość na rzecz małżonków M. i E.S. odszkodowanie w wysokości 180 213 zł. Od powyższej decyzji Gmina złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 2, z uwagi na to, że w przypadku konieczności natychmiastowej wypłaty przez Gminę odszkodowania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej, która spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wniosek skierowany został do organu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 , dalej jako p.p.s.a.), a w przypadku odmowy wstrzymania przez organ, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – wniosek skierowany został do Sądu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż Gmina nie ma przewidzianych w budżecie na 2016 r. środków na wypłatę odszkodowania i nie ma możliwości zmiany uchwały budżetowej w tym zakresie, gdyż nie dysponuje nadwyżką budżetową, ani rezerwą ogólną, która mogłaby zostać przeznaczona na wypłatę odszkodowania stronom. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. Wojewoda odmówił stronie skarżącej wstrzymani wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), wyrażonym m.in. w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ.: j/w). Wobec powyższego, nie jest wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji np. finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn, uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała brak środków budżecie Gminy przewidzianych na wypłatę odszkodowania i brak możliwości zmiany uchwały budżetowej w tym zakresie, z uwagi na brak nadwyżki budżetowej i rezerwy ogólnej. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony. Skarżący powinien poprzeć – czego nie uczynił - swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi potwierdzającymi podniesione we wniosku okoliczności. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, iż kwota odszkodowania objęta zaskarżoną decyzją tj. 180 213 zł nie jest kwotą znaczącą w odniesieniu do budżetu gminy liczącej kilkanaście tysięcy mieszkańców. Zwrócić także należy uwagę, iż postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w przedmiotowej sprawie toczy się od 2014 r., zatem organ winien tym bardziej w roku 2016 uwzględnić w budżecie potrzeby finansowe związane z wypłata odszkodowania. Ponadto nie sposób uznać, aby uiszczenie odszkodowania spowodowało uzasadnioną szkodę. Wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest, to, więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń nie może przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest że w sprawie w istocie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.