II SA/Go 959/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie ze skargi B. M-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę B. M-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Na skutek wniesionej przez pełnomocnika skarżącego skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. skarżący, powołując się na treść art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o sprostowanie oczywistej omyłki ww. wyroku wskazując, że na stronie 2 i 3 uzasadnienia wystąpiły błędy. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu w części opisującej stan faktyczny sprawy, został powołany § 9 ust. 2 pkt 2, a w dniu składania przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności ONW rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej dalej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 73, poz. 657 ze zm.), § 9 ww. rozporządzenia ONW zawierał tylko 3 ustępy, które nie dzieliły się na dalsze jednostki redakcyjne (punkty), a zatem nie istniały wówczas pkt 1, pkt 2. Z kolei w dniu 7 września 2018 r. skarżący złożył kolejny wniosek w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. o sprostowanie oczywistej omyłki wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. zwracając się do Sądu o wyjaśnienie jaką normę dobrej kultury rolnej naruszył w sprawie powierzchni 17,32 ha trawy na gruncie ornym w roku 2005. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji (niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, daty ogłoszenia postanowienia, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu, które mają charakter oczywisty (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać w tym miejscu należy, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Jest to bowiem dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). W trybie, o którym mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. nie mogą być prostowane błędy merytoryczne ani wyjaśniane też kwestie sporne, zaś sam wniosek o sprostowanie wyroku nie może zawierać treści polemizujących z uzasadnieniem wyroku. W rozpatrywanej sprawie uwzględnienie wniosków skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. w sposób zgodny z tymi wnioskami było niedopuszczalne. Po pierwsze, analiza ewentualnej zasadności argumentacji skarżącego wymagałaby powtórnej wnikliwej oceny okoliczności sprawy oraz argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku, co jak wyżej wskazano nie może mieć miejsca w trybie sprostowania na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Po drugie, skarżący występując z wnioskiem o sprostowanie wyroku, zmierza w istocie do merytorycznej zmiany oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku – co również nie jest możliwe na skutek wniosku o sprostowanie orzeczenia. Z powyższych względów argumentacja zawarta we wniosku o sprostowanie wyroku nie mogła zostać poddana merytorycznej ocenie w trybie przewidzianym w art. 156 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.