II SA/Go 971/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi B spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] o wymierzeniu spółce B Sp. z o.o., kary pieniężnej za urządzenie gier poza kasynem gry na automatach: [...] nr [...],[...] nr [...], w łącznej kwocie 24.000,00 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r., funkcjonariusze celni Referatu Dozoru Urzędu Celnego Urzędu, w lokalu stacji paliw w [...], gdzie działalność gospodarczą prowadzi H P.H., stwierdzili podłączone do sieci energetycznej, działające i w pełni sprawne automaty [...] nr [...] i [...] nr [...]. W wyniku eksperymentu przeprowadzonego w trybie art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej ustalono, że na w.w. automatach prowadzone są gry o wygrane pieniężne, gdzie wygrana realizowana jest za pośrednictwem hoppera. W toku czynności ustalono, że właścicielem automatów jest B Sp. z o.o.. Z dokumentów przedstawionych podczas kontroli nie wynikało, aby właściciel automatów posiadał zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Jako podstawę prawną decyzji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach organ wskazał art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (DZ. U. z 2015 r. poz. 990), art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U z 2015 r. poz. 612 ze zm., dalej w u.g.h.) Odwołanie od decyzji organu I inst. Dyrektor Izby Celnej uznał za niezasadne. Organ odwoławczy wskazał, że spór w sprawie sprowadzał się do dwóch kwestii; po pierwsze czy gra na przedmiotowym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h., a następnie – czy nałożenie kary na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. było zasadne. Organ przytoczył definicje pojęć zawarte w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Organ wskazał na wyniki eksperymentu przeprowadzonego na przedmiotowych automatach w dniu [...] maja 2014 r., które zostały utrwalone w formie protokołu oraz na treść opinii biegłego sądowego Sądu Okręgowego – W.K. z dnia [...] marca 2015 r., wydanej po dokonanych oględzinach spornych automatów. W opinii biegły stwierdził, że gry rozgrywane na urządzeniach elektronicznych; budowa zewnętrzna oraz budowa wewnętrzna automatów pozwala na uzyskanie wygranej rzeczowej (w postaci punktów) lub pieniężnej; automaty wyposażone są w urządzenia wypłacające wygrane; gry na automatach mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są nieprzywidywalne nie niezależne od woli gracza. Organ podniósł, że ustalenia biegłego sądowego zawarte w opinii, w zakresie stanu technicznego jak i sposobu działania spornych automatów są spójne z ustaleniami funkcjonariuszy wskazanymi w protokole oględzin z dnia [...] maja 2014r. Odnośnie "losowego" charakteru gry organ podzielił stanowisko zaprezentowane w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2012 r. sygn.. akt V KK 420/11, zgodnie z którym w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. gra ma charakter losowy, jeśli jej wynik jest nieprzewidywalny dla grającego. Organ dowodził, że gra na spornych automatach ma charakter losowy, a nie zręcznościowy. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że wobec uznania spornego urządzenia za automat do gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i bezspornego jego użytkowania poza kasynem gry bez wymaganego zezwolenia, zaistniała przesłanka do nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 89 u.g.h. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo przyjął organ pierwszej instancji, który w oparciu o treść opinii biegłego z dnia [...] marca 2015 r. oraz pozostały materiał dowodowy ustalił, że sporne automaty są automatami do gry w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w zaskarżonej decyzji pierwszej instancji nie powołano art. 14 u.g.h. jako podstawy orzekania. Organ stwierdził, że w przywołanym przez stronę wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE uznał art. 14 u.g.h. za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej, co może oznaczać niemożność jego stosowania. Zdaniem organu nie oznacza to jednak możliwość dowolnego prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Świadczy o tym całość przepisów ustawy o grach hazardowych, które wskazują że urządzanie i prowadzenie gier hazardowych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, które z kolei przewidują, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, możliwość urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach jedynie w kasynie gier. Dalej organ wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. P/14, w którym Trybunał orzekł m.in. że notyfikacja, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Organ wskazał, że w kwestii dotyczącej notyfikacji podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniach z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt P 10/14, P 30/14, P 28/15, P 60/15 oraz z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt P 35/15, P 38/15, P 72/15. Organ podzielił również stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 28 listopada sygn. akt I KZP 15/13 i KZP 14/13, w których Sąd stwierdził, że do czasu przyjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia o braku obowiązywania przepisów tej ustawy, brak jest podstaw do odmowy ich stosowania. Skoro zatem nie zapadł wyrok derogujący przepisy ustawy o grach hazardowych, to Dyrektor Izby Celnej jest obowiązany do ich stosowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia, iż gry na przedmiotowych automatach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, dlatego wystąpienie do Ministra Finansów o rozstrzygnięcie kwestii charakteru gry na danych automatach, w ocenie organu, było zbędne. W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. organ uznał za niezasadny. Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej strona wniosła skargę. Skarżąca zarzuciła: rażące naruszenie art. 8 w zw. z art. 11 pkt 11, w zw. z art. 1 pkt 5, w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej -dyrektywa 98/34) poprzez wydanie sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia opartego na art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.gh., które mocą wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. uznane zostały za przepisy techniczne, a które tym samym ze względu na brak notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogą być stosowane; rażące naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez oparcie kwestionowanego orzeczenia na przepisach art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które mocą wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. należy uznać za nieskuteczne w polskim systemie prawa; rażące zastosowanie art. 89 u.g.h. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych skarżąca jest objęta okresem dostosowawczym, trwającym do dnia 1 lipca 2016 r., wobec czego jej działalność nie jest zabroniona; rażące naruszenie art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez ich niezastosowanie, pomimo że mocą tych przepisów to nie organ celny, lecz Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencje do rozstrzygania decyzją - czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2014. 1647 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, podstawę której stanowiły przepisy ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgromadzony przez organy celne materiał dowodowy, zdaniem Sądu, pozwala na przyjęcie w sposób nie budzący wątpliwości, że gry na badanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh. Wskazują na to zarówno ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy celnych w trakcie oględzin spornych automatów i wykonanej w trakcie tych oględzin, w ramach eksperymentu, gry kontrolnej, jak i ustalenia i wnioski zawarte w opinii biegłego sądowego W.K.. Ustalenia biegłego zawarte w opinii korespondują w całości z ustaleniami poczynionymi w trakcie wcześniej prowadzonych przez funkcjonariuszy celnych oględzin, w trakcie których przeprowadzono jednocześnie eksperyment, a przedstawionych w sporządzonym z tej czynności protokole. Strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie powyższych ustaleń, ani też nie przedstawiła dowodów pozwalających je podważyć. Po stwierdzeniu, że gry na badanych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh, należy przejść do oceny działania organów w zakresie zastosowanych unormowań dotyczących nałożenia na Spółkę kary pieniężnej. Zgodnie art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, przy czym urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle zaś art. 23a ust. 1 i 2 u.g.h., automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Rejestracja automatu lub urządzenia do gier oznacza dopuszczenie go do eksploatacji. Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika, aby spółka posiadała koncesję na prowadzenie kasyna, a także, aby ujawnione automaty posiadały wymaganą (przez art. 23a ust. 1 ugh) rejestrację. Stwierdzenie tych okoliczności zasadnym czyni zatem wymierzenie Spółce kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ugh. Nieprzestrzeganie bowiem powyższych przepisów przy urządzaniu gier na automatach jest deliktem administracyjnym określonym w art. 89 wskazanej ustawy. Przywołane unormowanie trzeba uzupełnić przepisem art. 141 u.g.h., który – rzec można – stanowi rodzaj kontratypu w katalogu czynów objętych karą pieniężną. Wyklucza on bowiem stosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – a więc kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – do gier na automatach w salonach gier na automatach, a także gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych - jeżeli są one organizowane zgodnie z art. 129-140 u.g.h. Przyjęte w art. 141 u.g.h. rozwiązanie jest oczywiste, skoro ustawodawca uznał za uzasadnione pozostawienie w obrocie prawnym zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, do czasu ich wygaśnięcia, tak by podmioty dysponujące jeszcze takimi zezwoleniami mogły wykorzystać cały okres ich obowiązywania. Jeżeli ustawa o grach hazardowych zalegalizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach do czasu wygaśnięcia zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., przeto prawodawca nie mógł pozostawić bez rozstrzygnięcia kwestii ewentualnej kary za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry", wszak prowadzący działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach byliby objęci hipotezą sformułowaną w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku notyfikacji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który łącznie z art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 ze zm.), odwołać się należy do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (orzeczenia nsa.gov.pl). W uchwale tej przyjęto, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Rozważając kwestie związane z "technicznym charakterem" art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym uznał, że przepis ten nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Oceniając natomiast charakter relacji między przepisami art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, iż samoistny charakter funkcji realizowanej przez art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nadaje mu samoistny charakter w relacji do art. 14 ust. 1 u.g.h. Zbędne jest przytaczanie w tym miejscu szerszych fragmentów bardzo obszernego uzasadnienia uchwały. Istotne dla rozpoznania skargi w niniejszej sprawie jest to, iż w świetle tej uchwały nieuzasadnione są podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz zależności jaka zachodzi pomiędzy tym przepisem a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 u.g.h. Cytowana uchwała ma charakter wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II FSK 1474/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na związanie Sądu oceną prawną, wyrażoną we powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi dotyczące wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektów u.g.h. nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zasługiwały na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi. Stosownie do treści art. 2 ust. 6 ugh minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. W myśl art. 2 ust. 7 do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Z brzmienia przytoczonych przepisów ustawy wynika, że decyzja Ministra Finansów rozstrzygająca czy gra jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h. wymagana jest, po pierwsze, na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru. Po drugie, decyzja taka niezbędna jest zawsze w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości co do charakteru urządzanej gry. Wystąpienie takich uzasadnionych wątpliwości, choć nie wyrażone wprost w art. 2 ust. 6 u.g.h., jest w każdym przypadku przesłanką warunkującą konieczność uzyskania decyzji Ministra. Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do uznania, że w każdym przypadku uruchamiania na terenie Polski jakiejkolwiek gry, na jakimkolwiek automacie, wymagane jest uzyskanie decyzji organu centralnego co do charakteru takiej gry. Tymczasem takiego wymogu nie formułują obowiązujące uregulowania, co więcej taka interpretacja normy art. 2 ust. 6 u.g.h. prowadziłaby do paraliżu organu centralnego, który zmuszony byłby orzekać o charakterze gry w niezliczonej liczbie spraw. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że gra na przedmiotowych automatach jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh, dlatego wymóg rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 2 ust. 6 w analizowanej sprawie nie występował. Nie był zasadny zarzut naruszenie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych. W myśl wskazanego przepisu podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że jest on adresowany do podmiotów, które legalnie prowadzą działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1- 3 lub w art. 7 ust. 2, a celem omawianej regulacji jest dostosowanie tej działalności do warunków określonych w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że norma prawna wynikająca z omawianego przepisu może stanowić ochronę dla nielegalnie prowadzonej działalności na automatach o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., czyli takiej, która prowadzona jest bez wymaganego zezwolenia wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych lub na podstawie koncesji wydanej na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca nie legitymowała się odpowiednim zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które podlegają reżimowi ustawy o grach hazardowych, dlatego nie może być adresatem normy zawartej we wskazanym przepisie ustawy zmieniającej u.g.h. Z powyższych względów skarga jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.