II SAB/Go 101/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. I.W. (dalej: skarżąca), wniosła skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: organ, KPP) w zakresie udostępnienia informacji publicznej wraz z żądaniem zasądzenia grzywny w jej maksymalnej wysokości. Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, że w dniu [...] marca 2025 r., działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), zwróciła się do organu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej wskazania kary jaką wymierzono kierującemu pojazdem, pozostającym w dyspozycji Policji funkcjonariuszowi, który w dniu [...] września 2024 r., kierując pojazdem marki [...] o nr rej. [...], dopuścił się wykroczenia drogowego. Skarżąca zaznaczyła, że organ o fakcie powyższego wykroczenia został poinformowany w dniu [...] października 2024 r. Wówczas również otrzymał nagranie wideo obrazujące zachowanie funkcjonariusza Policji. Jak wskazała skarżąca czynności wyjaśniające dotyczące wykroczeń funkcjonariusza rzekomo zarejestrowano pod sygnaturą [...]. W dniu 14 marca 2025 r. skarżąca otrzymała pismo organu nr [...] informujące, iż czynności wyjaśniające w sprawie pozostają nadal w prowadzeniu. W przedmiotowej odpowiedzi KPP podniósł również, że o sposobie ich zakończenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, skarżąca zostanie poinformowana osobnym pismem. Skarżąca podniosła, że w jej ocenie KPP robi wszystko, aby funkcjonariusz Policji który dopuścił się wykroczeń uniknął konsekwencji karnych. Zdaniem skarżącej organ dąży do orzeczenia przedawnienia. Ale istotą rażącego naruszenia prawa jest fakt, że organ na złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej, powinien odpowiedzieć bez zbędnej zwłoki. Załączone do skargi pismo [...] z dnia [...] marca 2025 r. jest pismem informującym o tym, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona zgodnie z przepisami prawa. Zatem zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ miał czas na udzielenie odpowiedzi w terminie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Niestety pomimo niewymaganego prawem, ale złożonego w dniu [...] czerwca 2025 r. ponaglenia, organ nie udzielił odpowiedzi, wobec czego dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Działania organu - w ocenie skarżącej - są jawnym i ewidentnym śmianiem się w twarz obywatelom i wskazują na olbrzymie poczucie bezkarności, bo jak inaczej nazwać niniejszą sprawę. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. KPP wskazał, że odpowiedział na wszystkie pisma kierowane do niego przez skarżącą i uczynił to zgodnie z wymogami u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. W przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia w formie czynności materialno-technicznej; poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie, w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2, stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; może również odmówić w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3. Przy czym działań tych należy dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z omawianej ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Jednocześnie w tym miejscu należy wyjaśnić, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Zgodnie bowiem z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W orzecznictwie wskazuje się, że nie jest rolą sądu administracyjnego, w przypadku skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p., nakazanie adresatowi w jaki sposób powinien załatwić skierowany do niego wniosek. To na organie ciąży obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie. Sąd bada jedynie, czy zachowanie adresata wniosku może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, sąd oddala skargę. W przypadku odpowiedzi negatywnej - zobowiązuje adresata wniosku do jego załatwienia, nie wskazując w jaki sposób ma to zostać dokonane (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., I OSK 1111/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17, CBOSA). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw i dokumentów, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. "Sprawą publiczną" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowana w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji "w jaki sposób ukarano kierującego pojazdem funkcjonariusza policji...", który "...dopuścił się wykroczeń drogowych", a więc informacji dotyczących zakończonego postępowania o wykroczenie. Oceniając charakter żądanej informacji, choć zasady dostępu do toczącego się postępowania w sprawach o wykroczenia oraz prowadzonych czynności procesowych organów Policji, nie jest regulowana poprzez unormowania u.d.i.p. a zasadniczo regulowana jest przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2025 r., poz. 860), zdaniem Sądu żądana informacja ma walor informacji publicznej, dotyczy bowiem sfery faktów (zawiera informacje o sposobie zakończenia sprawy), stanowi więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. KPP jest natomiast organem zobowiązanym do jej udzielenia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie określa, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez stronę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (wyroki NSA: z dnia 23 września 2003 r., II SA/1852/03, z dnia 20 lutego 2013 r., I OSK 2235/12, z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21, CBOSA). Powyższe oznacza, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia owej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2021 r., III OSK 4072/21, wyrok NSA z dnia 27 listopada 2024 r., III OSK 1332/24, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej wnioskiem z dnia [...] marca 2025 r. Na ten wniosek organ odpowiedział pismem z dnia [...] marca 2025 r., informując skarżącą, iż "czynności wyjaśniające w sprawie [...] pozostają nadal w prowadzeniu". Powyższe oznacza, że organ na dzień sporządzenia ww. pisma nie był dysponentem żądanej informacji. Organ o fakcie tym poinformował skarżącą w dniu [...] marca 2025 r., zatem zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie przewidzianym w u.d.i.p., tj. podjął czynności przewidziane w art. 13 ust. 1 tej ustawy. Organ tylko informacyjnie podał, że o sposobie zakończenia czynności skarżąca zostanie poinformowana osobnym pismem. Skoro zatem organ nie dysponował żądaną informacją oraz w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował o tym skarżącą, to uznać należało, że organ nie pozostawał w bezczynności. Natomiast kolejne w sprawie pismo skarżącej, tj. pismo z dnia [...] czerwca 2025 r., zatytułowane: "WNIOSEK o udzielenie informacji publicznej", które skarżąca określa jako "ponaglenie", należy traktować jako kolejny, nowy wniosek w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej zakończonego postępowania o wykroczenie. Na to pismo organ odpowiedział pismem z dnia [...] czerwca 2025 r., a zatem również zachowując termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., informując o podjętych czynnościach wyjaśniających, tj. sporządzonym wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie funkcjonariusza. Zatem także w przypadku drugiego wniosku skarżącej, KPP nie pozostawał w bezczynności. Podsumowując, powyższe determinuje ocenę, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność KPP jest nieuzasadniona, bowiem w dacie jej wniesienia organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.