II SAB/Go 111/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.G. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Przewodniczącego Rady Miejskiej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2014 r. S.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w trybie art. 37 Kpa, skargę na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Przewodniczącego Rady Miejskiej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 2 lutego 2012 r. wniósł do Rady Miejskiej skargę na brak właściwych czynności przez Przewodniczącego Rady polegających na nieprzekazaniu jego skargi pod obrady Rady. Jednocześnie skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi do Sądu, Rada Miejska nie podjęła stosownej uchwały. Mimo wezwania Sądu do akt nie wpłynęła odpowiedź na skargę od Burmistrza jako podmiotu uprawnionego do reprezentacji Gminy, a jedynie pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej informujące o trudnościach związanych z interpretacją licznych pism kierowanych do Rady przez skarżącego wraz z załącznikami w postaci kopii korespondencji prowadzonej między Radą a skarżącym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Tylko pozytywne dokonanie oceny dopuszczalności skargi uzasadnia przystąpienie przez Sąd do jej merytorycznego rozpoznania. Za dopuszczalną uznać można zaś tylko skargę, która podlega kognicji sądu administracyjnego. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W myśl art. 3 § 2 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu może być zatem wniesiona w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa) oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4a ppsa, a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi S.G. (pisma z dnia [...] lutego 2012 r.) skierowanej do Rady Miejskiej było nienależyte wykonywanie zadań przez Przewodniczącego Rady Miejskiej. Brak podjęcia jakichkolwiek działań przez Radę Miejską do wskazanej skargi z dnia [...] lutego 2012 r., skutkowało złożeniem przez S.G. skargi z dnia [...] października 2014 r. na bezczynność tego organu. Treść skargi na bezczynność uprawnia jednakże do stwierdzenia, że w istocie jest to skarga, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), powoływanej dalej jako "Kpa". Analiza jej treści wskazuje bowiem, że intencją skarżącego nie było uzyskanie określonego rozstrzygnięcia, które wiązałoby się ze sferą jego interesu prawnego. Nie zwrócił się on bowiem do organu o wszczęcie postępowania w sprawie indywidualnej w rozumieniu art. 1 Kpa, dotyczącej jego uprawnień lub obowiązków o charakterze publicznoprawnym wynikających z przepisów prawa. Tym samym jego intencją nie było uzyskanie określonego rozstrzygnięcia, które wiązałoby się ze sferą jego interesu prawnego. W myśl zaś powołanego art. 227 Kpa, przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Skarżący niezadowolony z działań organu ma zatem możliwość złożenia tzw. skargi powszechnej, jednakże nie do sądu administracyjnego, lecz do właściwego organu administracji. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII Kpa, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy, albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz do art. 227, LEX oraz postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Skoro bowiem z przedstawionych powyżej przyczyn niedopuszczalna byłaby skarga na ewentualną uchwałę Rady Miejskiej odnoszącą się do skargi S.G. dnia [...] lutego 20012r. w sprawie właściwych czynności Przewodniczącego Rady Miejskiej, to tym samym niedopuszczalna jest skarga na bezczynność Rady Miejskiej w załatwieniu tej skargi stosowną uchwałą.