II SAB/Go 126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej (na miesiąc październik 2013 r.) postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2014 r. T.C. wniósł skargę między innymi na bezczynność organu – Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na miesiąc październik 2013 r. w formie zasiłku celowego na zaspokojenie innych potrzeb, w tym zakup biletu komunikacji miejskiej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżący poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] sierpnia 2014 r. skierowanym bezpośrednio do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie, informując jakie w sprawach ze skarg T.C. zostały wydane rozstrzygnięcia. W kolejnych pismach z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] oraz [...] listopada 2014 r. nr [...] (przesłanym odpowiednio do spraw o sygn. akt II SAB/Go 126/14, II SAB/Go 131/14 i II SAB/Go 132/14), organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego m.in. w niniejszej sprawie. Wskazał także, że skarżący nie kierował do organu zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) a jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a., do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu decydującego znaczenia nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130). W przedmiotowej sprawie T.C. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na miesiąc październik 2013 r. w formie zasiłku celowego na zaspokojenie innych potrzeb, w tym zakup biletu komunikacji miejskiej (wniosek z [...] października 2013 r.). Do skargi T.C. załączył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z [...] sierpnia 2014r., skierowane do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Mając na względzie powyższe przepisy oraz pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zarządzeniem z dnia 18 listopada 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do podania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego pod rygorem przyjęcia, że strona takiego zażalenia nie kierowała (k. 11 i 12 akt sprawy). Wezwanie to, skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 24 listopada 2014r., pozostało bez odpowiedzi. Tym samym należało stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. Zatem złożenie skargi przez T.C. uznać należało za przedwczesne, a jej rozpoznanie na tym etapie za niemożliwe. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.