II SAB/Go 138/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania aktu w przedmiocie wysokości nagród i premii wypłaconych pracownikom Urzędu Miasta, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego M.S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 października 2014 r. do Urzędu Miejskiego wpłynął wniosek M.S. z dnia [...] sierpnia 2014 r. przesłany drogą elektroniczną o udostępnienie poprzez przesłanie za pośrednictwem skrzynki ePUAP informacji publicznej w zakresie: 1) liczby osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta na dzień 21 listopada 2010 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku; 2) imion i nazwisk wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Miasta (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego również kierunku ukończonych studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku; 3) wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Urzędu Miasta od 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika; 4) listy podróży zagranicznych Burmistrza i innych pracowników Urzędu Miasta (finansowanych ze środków publicznych) od 21 Listopada 2010 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów; 5) wykazu postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia (alternatywnie skanów prawomocnych wyroków i postanowień w sprawach, w których uczestniczyła Gmina, wydanych od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia wniosku); 6) liczby skarg złożonych na działalność Burmistrza w okresie od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Zastępca Burmistrza, działając z upoważnienia tego organu, udostępnił wnioskodawcy żądaną informację publiczną z wyjątkiem żądania zawartego w pkt 3 wskazując, że informacja o wysokości wynagrodzenia danej osoby należy do sfery dóbr osobistych i podlega ochronie na mocy art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego oraz przepisom ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1182). Wnioskodawcy podano jedynie łączną wysokość nagród i premii przyznaną pracownikom Urzędu Miejskiego w okresie objętym wnioskiem. Dnia 2 listopada 2014 r. M.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza, zarzucając naruszenia art. 13 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 82, dalej w skrócie u.d.i.p.) poprzez nierozpoznanie w całości opisanego wyżej wniosku. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie siedmiu dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił, iż odpowiadając na pytanie nr 3 organ podał tylko łączną kwotę nagród i premii przyznanych i wypłaconych wszystkim pracownikom, nie podając konkretnych kwot przypisanych do konkretnych pracowników. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił mu zatem wszystkich żądanych informacji ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, czy naruszył 14-dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podniósł, iż udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku otrzymanym dnia 9 października 2014 r. w ustawowym czternastodniowym terminie. Pracownicy Urzędu Miejskiego, powołując się na prawo do ochrony dóbr osobistych, nie wyrazili zgody na ujawnienie otrzymanych nagród i premii, udzielając odpowiedzi na pytanie nr 3 Burmistrz zakładał, że taka odpowiedź zadowoli wnioskodawcę, dlatego nie wydał decyzji o odmowie udostepnienia informacji publicznej. W związku z wpływem skargi organ ponownie zwrócił się do podległych mu pracowników o wyrażenie zgody na ujawnienie ich premii i nagród, jednak wobec ponownej odmowy ze strony części pracowników pismem z dnia [...] listopada 2014 r. udostępnił wnioskodawcy informacje dotyczącą premii i nagród części pracowników (którzy wyrazili na to zgodę), zaś co do pozostałych wydał w tym dniu decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym ujawnienia premii i nagród pracowników, którzy nie wyrazili na to zgody. Z uwagi na fakt, że skarżący w odpowiedzi na prośbę organu nie cofnął wniesionej skargi bez zasądzania kosztów od gminy, Burmistrz wniósł o obniżenie żądanych kosztów procesu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badanie zasadności skargi na bezczynność dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu prawnego i stanu faktycznego istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznawanej skargi pozostawała bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Bez wątpienia Burmistrz należy do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jak informacja publiczna w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na udostępnienie stronie żądanej informacji pismami z [...] października oraz [...] listopada 2014 r., a także wydanie decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym nagród i premii przyznanych pracownikom, którzy nie wyrazili zgody na ujawnienie tych danych, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza do rozpatrzenia wniosku strony. Brak było zatem podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność, przed dniem orzekania przez sąd dokonał czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu części informacji publicznej o treści i w formie, jakiej domagał się skarżący, zaś w pozostałej części wydał decyzje o odmowie jej udostępnienia, brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi. Ustał bowiem stan bezczynności organu, co jest równoznaczne z zaistnieniem przesłanki skutkującej koniecznością umorzenia postępowania, wynikającej z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych aniżeli wymienione w punktach 1 i 2 tego paragrafu. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Załatwienie sprawy administracyjnej przed datą rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w pozostałym zakresie objętym treścią art. 149 p.p.s.a. W jego brzmieniu, obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r., a ustalonym przepisem art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173), w § 1 zdanie drugie mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie sprowadza się zatem jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa, bądź też nie miały charakteru rażącego. Tym samym użycie w art. 149 § 1 wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu, tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie zwalnia sądu od orzekania w przedmiocie rażącego charakteru bezczynności organu czy przewlekłego prowadzenia postępowania. Wydanie przez organ decyzji czy dokonanie czynności materialnotechnicznej po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (wyrok NSA z 4 stycznia 2013 r., I OSK 2325/12, LEX nr 1269646). Oceniając w kontekście art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność Burmistrza nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ ten udzielił w ustawowym terminie odpowiedzi na pięć z sześciu pytań zawartych we wniosku, natomiast niezwłocznie po wniesieniu skargi podjął czynności zmierzające do udostępnienia odpowiedzi na pytanie nr 3 w możliwym zakresie, zaś w pozostałej części wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia. Przekroczenie ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie dotyczącym pytania nr 3 nie było znaczne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I wyroku. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku znajduje oparcie w treści art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania zostało natomiast wydane na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania złożyła się również równowartość kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa do działania w postępowaniu sądowym w imieniu skarżącego. Odnosząc się do wniosku organu o obniżenie żądanych kosztów procesu należy zwrócić uwagę, że w § 18 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie mowa jest o stawkach minimalnych za reprezentowanie strony przez adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym, przez co brak jest możliwości zasądzenia wynagrodzenia w niższej wysokości.