II SAB/Go 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.D. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010r. W.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 kwietnia 2010r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2010r. skarżąca została wezwana do podania również w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) do organu nadrzędnego wobec Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Oba w/w wezwania zostały skutecznie doręczone W.D. w dniu 10 maja 2010r. (k. 13). Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd 7 – dniowego terminu skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu ani nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie dotyczące zażalenia. W dniu 12 maja 2010r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącej, w którym oświadczyła, że cofa uprzednio wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne może zostać wszczęte i toczyć się wyłącznie wskutek wniesienia do Sądu skargi odpowiadającej wszelkim wymogom procesowym wskazanym w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727). Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2010r. Przewodniczący Wydziału wezwał W.D. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła do organu nadrzędnego wobec Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie w trybie art. 37 kpa, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez nią wniesione. Brak udzielenia we wskazanym terminie odpowiedzi skutkowało przyjęciem, że skarżąca nie wniosła stosownego zażalenia do organu nadrzędnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli zatem pismo wniesione do sądu obarczone jest brakiem w postaci jego nieopłacenia, przewodniczący nakłada na wnoszącego obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego we wskazanej wysokości, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosując się do wskazanych przepisów zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2010r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie uiściła należnego wpisu. Odnosząc się do pisma skarżącej dotyczącego cofnięcia skargi należy zauważyć, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Składając oświadczenie o cofnięciu skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu, czynności lub bezczynności administracji. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skuteczne cofnięcie skargi stanowi przesłankę do umorzenia postępowania sądowego. Jednak umorzenie postępowania możliwe jest tylko wtedy, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga nie będzie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy cofnięcie skargi może dotyczyć wyłącznie takiej skargi, która został skutecznie wniesiona, a więc zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne. W przedmiotowej sprawie wniesiona przez W.D. skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotknięta była brakami, których pomimo wezwania skarżąca nie uzupełniła. Oznacza to, że skarga jej nie wszczęła postępowania sądowego. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.