II SAB/Go 16/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Go 16/25 w sprawie ze skargi A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku osłonowego postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić z urzędu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżącej A. M., na jej koszt, kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Go 16/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku osłonowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Skarga ta została podpisana przez pełnomocnika – syna skarżącej J. M. będącego radcą prawnym. W związku z zawartą w odpowiedzi organu na skargę kasacyjną informacją, że J. M. został zawieszony w czynnościach zawodowych i obecnie nie wykonuje zawodu radcy prawnego, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2025 r. tut. Sąd zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] (dalej OIRP) o wskazanie, czy radca prawny J. M. (nr wpisu [...]) wykonuje czynnie zawód radcy prawnego, czy też ma zawieszone prawo do jego wykonywania, a jeżeli tak, to od kiedy. W odpowiedzi Dziekan OIRP w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. wskazał, że prawo do wykonywania zawodu zostało zawieszone radcy prawnemu J. M. z dniem [...] października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3, na mocy których przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2) lub gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (§ 2a), jak również w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, w których to skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego, czy w sprawach własności przemysłowej, w których skarga kasacyjna sporządzona być może przez rzecznika patentowego (§ 3). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona i podpisana przez syna skarżącej – radcę prawnego J. M. nie czyni zadość wymogowi określonemu w art. 175 p.p.s.a., gdyż powinna być sporządzona przez osobę będącą adwokatem lub radcą prawnym, która jest wpisana na listę adwokatów lub radców prawnych oraz wykonywała ten zawód. Tymczasem Dziekan OIRP w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r., potwierdzając stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podał, że radca prawny J. M. (nr wpisu [...]) z dniem [...] października 2024 r. zawiesił prawo do wykonywania zawodu radcy prawnego. Podkreślić należy, że o profesjonalnym pełnomocniku można mówić wówczas, gdy nie tylko spełnia on formalne wymogi wykonywania zawodu adwokata lub radcy prawnego – wpisanie na listę, ale wykonują zawód, zatem świadczy pomoc prawną ze związanymi z tymi uprawnieniami i obowiązkami (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2017 r., I OZ 681/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że pełnomocnik skarżącej nie był uprawniony do sporządzenia skargi kasacyjnej. W opisanych zatem okolicznościach faktycznych należało uznać, że skarga kasacyjna nie została sporządzona przez jedną z osób wymienionych w art. 175 § 1-3 p.p.s.a., przez co jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej opłaty od skargi kasacyjnej orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.