II SAB/Go 160/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. L.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania złożonego przez nią pismem z dnia [...] maja 2016 r. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup żywności (zasiłek celowy) w ramach programu wieloletniego ,,Pomoc państwa" w zakresie dożywiania" w kwocie 200 zł miesięcznie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 października 2016 r. skarżąca wezwana została do podania w terminie 7 dni na piśmie czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierowała w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie takie nie zostało złożone. Wezwanie doręczone zostało skarżącej osobiście w dniu 20 października 2016 r. (k. 12). Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na w/w wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a., do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu decydującego znaczenia nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130). W przedmiotowej sprawie L.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania złożonego przez nią pismem z dnia [...] maja 2016 r. od decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego na zakup żywności. Mając na uwadze, iż brak jest w stosunku do samorządowego kolegium odwoławczego organu wyższego stopnia, spełnienie wymogu o którym mowa w art. 37 kpa polega na złożeniu do samorządowego kolegium odwoławczego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 4 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do podania w terminie 7 dni na piśmie czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierowała w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, iż wezwanie takie nie zostało złożone. Wezwanie to, skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 października 2016r., pozostało bez odpowiedzi. Tym samym należało stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. Zatem złożenie skargi przez L.S. uznać należało za przedwczesne, a jej rozpoznanie na tym etapie za niemożliwe. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.