II SAB/Go 18/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2009r. Z.R. złożył w siedzibie Komendy Wojewódzkiej Policji skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Skarga ta, wraz z odpowiedzią organu, wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w dniu 27 kwietnia 2009r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 maja 2009r. skarżący został wezwany do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego do organu nadrzędnego wobec Komendanta Wojewódzkiego Policji, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Wezwanie powyższe doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 11 maja 2009r. W odpowiedzi Z.R. poinformował, że wysłał zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji do Komendanta Głównego Policji i czeka na odpowiedź. Wobec tego kolejnym zarządzeniem z dnia 27 maja 2009r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni powyższego zażalenia oraz dowodu jego nadania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżący odebrał osobiście w dniu 2 czerwca 2009r. W dniu 3 czerwca 2009r. do tutejszego Sądu, wraz z plikiem dokumentów, wpłynęła kserokopia pisma skarżącego z dnia [...] maja 2009r. zatytułowanego "Zażalenie", które skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2009r., Z.R. przesłał do Sądu odpowiedź Komendanta Głównego Policji, którą otrzymał na powyższe zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727). W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do Sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu. Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że skarga Z.R. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynęła do organu w dniu 30 marca 2009r. Odpowiadając na zapytanie Sądu, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący złożył stosowne zażalenie do organu nadrzędnego wobec tego organu, którego bezczynność skarży, Z.R. wraz z innymi dokumentami nadesłał kserokopię swojego pisma zatytułowanego "Zażalenie" datowanego na dzień [...] maja 2009r., które skierował do Komendanta Głównego Policji, a wniósł za pośrednictwem organu, którego bezczynność zaskarżył. Na kserokopii tej widnieje pieczątka wpływu do organu, która jednoznacznie potwierdza, że zażalenie to zostało złożone dopiero w dniu [...] maja 2009r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. natomiast uzależnia skuteczne wniesienie skargi od wcześniejszego wyczerpania wszystkich środków zaskarżenia, w tym również zażalenia w trybie art. 37 kpa. Tak więc skargę Z.R. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji należało uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.