II SAB/Go 18/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia 1) na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2) na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 kwietnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A.K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie finansowania Przedsiębiorstwa [...]. Skarżący wniósł o uznanie przez Sąd, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji oraz o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej. W odpowiedzi na skargę organ podał, że skarżący drogą mailową dwukrotnie składał wniosek o udzielenie informacji publicznej w powyższym zakresie, natomiast opóźnienie związane z udzieleniem tej informacji spowodowane było problemami technicznymi związanymi z wprowadzeniem nowego systemu elektronicznego obiegu dokumentów. Następnie organ wskazał, że z chwilą otrzymania od skarżącego skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oraz po przeanalizowaniu poczty elektronicznej natychmiast udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek pocztą elektroniczną oraz listem poleconym. Wobec powyższego organ wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o odrzucenie skargi z uwagi na brak wyczerpania przez skarżącego administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi do Sądu. W dniu 22 kwietnia 2013r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł o umorzenie postępowania w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ze względu na jego bezprzedmiotowość wobec udzielenia informacji przez organ, a także o uznanie, że na dzień wniesienia skargi strona przeciwna pozostawała w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis reguluje instytucję samokontroli organu, którego akt prawny lub bezczynność została zaskarżona do sądu administracyjnego. Celem wskazanej autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 323). Warunkiem skorzystania przez organ z omawianej instytucji jest uwzględnienie skargi w całości, przez co należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie. W myśl art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy zaistnieje jedna z trzech podanych poniżej przesłanek: 1) skarżący skutecznie cofnął skargę, 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, 3) postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, gdy w jego toku wystąpi zdarzenie, w następstwie którego przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r., II FSK 1259/06, LEX nr 494285). W niniejszej sprawie żądana informacja publiczna została skarżącemu udzielona, o czym świadczą załączone do akt sprawy dokumenty, a mianowicie pismo organu z dnia [...] marca 2013r. oraz wydruk z poczty elektronicznej. Okoliczność tę potwierdził również skarżący w swoim piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2013r., z którego treści można wywieźć, że cofa wniesioną wcześniej skargę na bezczynność Prezydenta Miasta. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie przestał istnieć przedmiot postępowania sądowego w postaci bezczynności organu, co pozwoliło na zastosowanie dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i umorzenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Ocenę Sądu w tym zakresie wzmacnia dodatkowo fakt, że skarżący uznał, iż udzielenie żądanej przez niego informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność organu, należy potraktować jako uwzględnienie skargi w całości we własnym zakresie przez organ, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponadto skarżący przychylił się do wniosku organu zawartego w odpowiedzi na skargę o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Nadto należy zwrócić uwagę, że rozstrzygając w sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd nie może określać, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, w której organ pozostaje w bezczynności, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 sierpnia 2012r., sygn. akt II SAB/Go 29/12, Lex nr 1224065). Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Skoro więc w niniejszej sprawie w chwili orzekania nie mamy do czynienia już z bezczynnością organu, bowiem żądanie skarżącego zostało przez organ uwzględnione w całości, brak jest podstaw do orzeczenia w zakresie zobowiązania organu do podjęcia stosownych czynności w sprawie. Tym samym brak jest podstaw do orzekania, czy bezczynność organu w chwili wniesienia skargi miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle dokonanych ustaleń, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.