II SAB/Go 24/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J.G. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny, IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J.G. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 3 stycznia 2013 r. J.G. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wykorzystania placu przy budynku mieszkalnym w [...] jako miejsca postojowego dla samochodów. Wnioskodawca wskazał, iż został pominięty w postępowaniu jako strona tego postępowania, bez swojej winy i na tej podstawie wnosi o wznowienie postępowania w sprawie i uznania go za stronę tego postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na przepis art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej jako "k.p.a." ) odmówił wznowienia postępowania w w/w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego, wobec powyższego nie był w postępowaniu potraktowany jako strona. Wnosząc wniosek o wznowienie postępowania nie przedłożył żadnych nowych dowodów i argumentów, które uzasadniałyby uznanie go za stronę tego postępowania. W konsekwencji wniesionego przez J.G. odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 149 § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (nadanym przez art. 1 pkt 22 lit. "a" ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 6, poz. 18 ze zm.), odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na powyższe postanowienie, zgodnie z art. 149 § 4 k.p.a., służy zażalenie. W myśl zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. organ rozpoznając sprawę zobligowany jest do orzekania na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania rozstrzygnięcia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając w niniejszej sprawie, nie uwzględnił zmiany brzmienia art. 149 § 3 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w formie decyzji, nie zaś postanowienia oraz błędnym pouczeniem strony o służącym jej środku zaskarżenia. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż we wniosku nie wskazano o jakie konkretnie chodzi postępowanie, nie wskazano decyzji kończącej to postępowanie. Także organ w wydanym rozstrzygnięciu nie sprecyzował jakiego postępowania administracyjnego dotyczył wniosek. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że gdyby uznać, iż wniosek dotyczył postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie wykonania "miejsca postojowego" na posesji przy ul. [...] na działce nr [...], rozważenia wymaga, czy decyzja ta ma charakter ostateczny, a tym samym czy może być przedmiotem wniosku o wznowienie. Akta sprawy zwrócono do organu I instancji dnia 29 kwietnia 2013 r. W dniu 12 lipca 2013 r. do Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęła skarga na przewlekłe prowadzenie przez PINB postępowania w sprawie wniosku o wznowienie postępowania. Dnia 18 lipca 2013 r. do PINB wpłynęło wezwanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do złożenia wyjaśnień w związku ze złożoną przez J.G. skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz przesłania akt administracyjnych sprawy. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. PINB wezwał J.G. do przedstawienia dowodów na okoliczność posiadania przez niego przymiotu strony w postępowaniu (doręczono 22 lipca 2013 r.) Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. (data wpływu do organu – 24 lipca 2013 r.) J.G., powołując się na treść decyzji WINB z dnia [...] marca 2013 r. wskazał, iż wzywanie go na obecnym etapie do wykazania interesu prawnego należy uznać za bezpodstawne, bowiem organ zobowiązany jest do formalnej oceny złożonego wniosku. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że we wniosku podał nr sprawy, której wniosek dotyczy, tj. nr [...], dostatecznie zatem precyzując przedmiot swojego żądania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 – dalej jako "k.p.a.") uznał zażalenie J.G. za uzasadnione i wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowy 30 – dniowy termin do załatwienia powyższej sprawy, licząc od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wskazując, że w dacie wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, akt ten nie miał jeszcze waloru ostatecznego, co czyni złożony wniosek niedopuszczalnym ze względów formalnych (decyzja doręczona wnioskodawcy w dniu 2 września 2013 r.). W wyniku złożonego przez J.G. odwołania od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, że z treścią art. 149 § 3 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (nadanym przez art. 1 pkt 22 lit. "a" ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. Nr 6, poz. 18 ze zm.), odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na powyższe postanowienie, zgodnie z art. 149 § 4 k.p.a., służy zażalenie. W myśl zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. organ rozpoznając sprawę zobligowany jest do orzekania na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydawania rozstrzygnięcia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając w niniejszej sprawie, ponownie nie uwzględnił zmiany brzmienia art. 149 § 3 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w formie decyzji, nie zaś postanowienia oraz błędnym pouczeniem strony o służącym jej środku zaskarżenia. Ponownie również organ zwrócił uwagę, że organ prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz ocenić, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem ustawowego terminu, wynikającego z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym warunkiem uruchomienia trybu wznowieniowego jest ostateczność decyzji administracyjnej. Tym samym PINB rozpatrujący wniosek Pana J.G. z dnia [...] stycznia 2013r. o wznowienie postępowania powinien w pierwszej kolejności szczególnie wnikliwie zbadać charakter wniesionego przez niego pisma z dnia [...] stycznia 2013r. i ustalić czy powinno ono zostać rozpatrzone jako odwołanie, czy jako wniosek o wznowienie postępowania oparty na treści art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ powiatowy tego nie uczynił. W dalszej kolejności organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, co zostało już wykazane w decyzji kasacyjnej WINB z dnia [...] marca 2013r. znak: [...], że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...] została doręczona stronom w dniu 4 stycznia 2013r. i dopiero od tej daty należało liczyć bieg 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, po upływie którego rozstrzygnięcie to uzyskało charakter decyzji ostatecznej, co nastąpiło dopiero z dniem 28 lutego 2013r. (zgodnie z twierdzeniem organu). Przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do PINB już w dniu 3 stycznia 2013r. - a zatem jeszcze przed doręczeniem stronom w/w decyzji, a co najistotniejsze - przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Zatem w ocenie organu odwoławczego należało ocenić, że podanie Pana J.G. z dnia [...] stycznia 2013r. wpłynęło w terminie do wniesienia odwołania dla stron, którym decyzję doręczono, co powinno rodzić wątpliwości organu i stanowić podstawę do podjęcia czynności, zmierzających do wyjaśnienia treści żądania. Zgodnie bowiem z art. 63 § 2 k.p.a. podanie, wniesione do organu administracji publicznej powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Organ powiatowy powinien był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia mniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czego nie uczynił. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że PINB winien wziąć pod uwagę okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej decyzji, eliminując uchybienia wskazane przez organ odwoławczy, w tym zaś zakresie organ ten winien -wezwać wnioskodawcę do jednoznacznego wyjaśnienia i sprecyzowania treści żądania zawartego w jego podaniu z dnia [...] stycznia 2013r., a następnie podjąć stosowne działania na podstawie właściwych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Akta zwrócono organowi I Instancji dnia 23 grudnia 2013 r. ( data wpływu do organu). J.G. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wznowienia pokrępowania prowadzonego pod symbolem [...], żądając zobowiązania organu do załatwienia sprawy, wymierzenia grzywny w wysokości trzykrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzedniego oraz zasadzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Podkreślając generalną zasadę szybkości postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a. oraz określony ustawą termin załatwienia spraw wynikający z treści art. 35 k.p.a., skarżący wskazał, że do chwili obecnej, tj. od daty wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2013 r. pomimo upływu 2,5 miesiąca organ nie rozpatrzył sprawy i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę PINB stwierdził, iż jest ona bezzasadna, gdyż akta przedmiotowej sprawy zostały mu zwrócone dnia 23 grudnia 2013 r. zaś skarga wpłynęła dnia 9 stycznia 2014 r. W dniu 2 kwietnia 2014 r. do Sądu wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym poinformował, że w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał postanowienie w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpatrzenia złożonego przez J.G. wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. [...]. Przez przewlekłość postępowania należy rozumieć sytuację, gdy postępowanie jest prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, wykonywanie czynności pozornych, mnożenie czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, wskazując też na obowiązki organu, wynikające z art. 35 i 36 k.p.a. Należy mieć na względzie, że z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy organ administracji prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, gdy wykonywane są czynności zbędne lub działania pozorne, a także gdy organ powstrzymuje się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działania organu, oraz sytuacje, w których organ administracji bez rzeczywistej potrzeby przedłuża termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., mimo że formalnie nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12). W orzecznictwie NSA podkreśla się, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Po myśli art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Tak więc z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ wprawdzie nie pozostaje w bezczynności, tj. nie przekroczył ustawowych lub ustalonych terminów jego zakończenia, ale postępowanie prowadzone jest zbyt długo bez uzasadnionych względów, na przykład z powodu podejmowania czynności w znacznych odstępach czasu lub bezzasadnego korzystania przez organ z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy, bądź wyznaczenia zbyt długiego terminu zakończenia postępowania, niewynikającego z toku postępowania i konieczności dokonywania potrzebnych do zakończenia sprawy czynności procesowych. A zatem dla stwierdzenia, czy organ administracyjny pozostawał w "przewlekłości" nie ma znaczenia to, czy podejmował w trakcie postępowania jakiekolwiek czynności, a nawet rozstrzygnięcia, lecz to czy rzeczywiście podjęte przez niego działania doprowadziły do sprawnego załatwienia postępowania bez zbędnej zwłoki. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Z kolei nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26.10.2012 r., sygn. II OSK 1956/12, LEX nr 1233717). Inaczej rzecz ujmując przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa może być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9.10.2012 r., sygn.. II SAB/Łd, LEX nr 1235300). Oznacza to, że dokonanie kontroli działań organów administracyjnych przez sąd administracyjny pod kątem "przewlekłości postępowania" winno polegać na wnikliwej oraz wieloaspektowej analizie i ocenie działań organu prowadzącego sprawę w kontekście zasad i szczegółowych unormowań procedury administracyjnej. Rozpatrując niniejszą sprawę obok faktu, iż organ podejmował czynności w znacznych odstępach czasu, uwzględnić również należy, iż po mimo wskazanych w decyzji WINB wątpliwości co do zakresu złożonego wniosku i oceny jego treści, a w konsekwencji właściwej jego kwalifikacji -na co zwrócono uwagę zarówno w decyzji WINB z dnia [...] marca 2013 r. jak i z dnia [...] października 2013 r. -organ nie podjął stosownych kroków do ustalenia treści wniosku strony. Zaznaczyć także należy, iż pomimo zastrzeżeń organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2013 r. w zakresie przedwczesnej oceny zaistnienia przesłanki, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ I instancji wzywając stronę pismem z dnia [...] lipca 2013 r. (wydanym po otrzymaniu wezwania organu nadrzędnego do odniesienia się do zarzutów skargi na przewlekłość postępowania) organ ponownie wezwał stronę do przedstawienia dowodów na potwierdzenie zaistnienia tej okoliczności, pomimo nie zakończenia wstępnej formalnej części postępowania wznowieniowego. Co więcej, wydając w sprawie rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2013 r. PINB nie uwzględnił zmiany stanu prawnego. W aktach brak również informacji kierowanych do strony na podstawie art. 36 k.p.a. Fakt, że organ I instancji wydawał w sprawie rozstrzygnięcie w zakresie formalnym o odmowie wznowienia postępowania, czyniąc to jednak nieefektywnie i z naruszeniem przepisów, co miało wymiar obiektywny ( nie związany z merytoryczną oceną wniosku, lecz formalną jego kwalifikacją), przy uwzględnieniu także pozostałych uwag, pozwala na uznanie, że organ w sprawie działał przewlekle. Ocena złożonego wniosku, wyjaśnienie wynikających z jego treści oraz okoliczności sprawy wątpliwości i ustalenie, czy wniosek ten należy kwalifikować jako podanie wniesione w trybie art. 145 § 1 k.p.a., czy też jako odwołanie od decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sprawie, której podanie dotyczyło, nie wymagało – zdaniem Sądu – aby postępowanie w tym zakresie trwało 12 miesięcy ( oceniając od dnia wniesienia podania – [...] stycznia 2013 r. do dnia wniesienia skargi w dniu 9 stycznia 2014 r. ). W tym miejscu jednak podkreślić należy, iż orzekając na podstawie art. 149 § p.p.s.a., uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, podobnie jak w przypadku bezczynności, Sąd uprawniony jest do orzeczenia jedynie w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, a zatem wydania rozstrzygnięcia, które w istocie kończyło by to postępowanie administracyjne. W niniejszej sprawie, w toku postępowania sądowego, organ wydał w sprawie postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania z wniosku J.G., kończąc tym samym pierwszoistancyjny etap tego postępowania. Tym samym brak jest podstaw faktycznych do wydania przez Sąd merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie w oparciu o powołany w/w przepis. Postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe, co stanowiło podstawę do orzeczenia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie oceniając działanie organu, przez pryzmat przesłanki rażącego charakteru przewlekłości postępowania, Sąd uznał, iż nie miała ona charakteru rażącego (pkt II wyroku). W tym zakresie Sąd uwzględnił, że choć Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podejmował kolejne czynności w sposób opieszały i nieefektywny, jednakże na czas trwania postępowania jako całości, złożyło się nie tylko jego postępowanie, ale również postępowanie przed organem drugiej instancji, fakt, iż w związku ze składami środkami odwoławczymi, organ zobowiązany był przekazać akta administracyjne sprawy Wojewódzkiego Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Organ nie może ponosić negatywnych konsekwencji korzystania przez stronę z przysługujących jej uprawnień procesowych oraz działania innego organu. Okoliczności te miały również wpływ na ocenę zasadności żądania J.G. wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji bowiem Sąd uznał skargę w tym zakresie za nieuzasadnioną i działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a orzekł o jej oddaleniu (pkt III wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. uwzględniając złożony w skardze oraz sprecyzowany na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014r. wniosek J.G. o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w postaci uiszczonego wpisu sądowego oraz kosztów dojazdu na rozprawę (pkt IV wyroku).