II SAB/Go 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A.K. i M.K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej I. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpoznania wniosku skarżących A.K. i M.K. z dnia [...] r. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona - w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących A.K. i M.K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r., działający z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wypowiedział użytkownikom wieczystym gruntu położonego w [...], oznaczonego geodezyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 721 m2 – A.K. i M.K. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej w kwocie 43,50 zł. i zaoferował opłatę roczną w nowej wysokości, począwszy od 1 stycznia 2015r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. A.K. i M.K. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ustalenie niezasadności aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...], oznaczonego geodezyjnie jako działka nr [...], która dokonana została pismem Starosty z dnia [...] listopada 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] pażdziernika 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 78 ust. 2 i art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2016 r. poz. 2147) oraz art. 123 § 1 kpa, stwierdziło uchybienie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona. Organ wskazał, że wskazane na wstępie wypowiedzenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zostało wysłane na adres użytkowników wieczystych widniejący w ewidencji gruntów i budynków, tj. [...]. Pismo to zostało dwukrotnie awizowane, a następnie zwrócone do organu z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie". Dokonując aktualizacji opłaty rocznej Starosta pouczył użytkowników wieczystych o prawie do złożenia wniosku o ustalenie, że zmiana opłaty jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia. Organ wskazał, że wypowiedzenie opłaty rocznej wysłane zostało na prawidłowo ustalony adres użytkowników wieczystych gruntu, a w okolicznościach sprawy przyjęto, że doręczenie wypowiedzenia nastąpiło w trybie doręczenia zastępczego, tj. na podstawie art. 44 § 1 kpa. W stanie faktycznym danej sprawy użytkownicy wieczyści złożyli wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona z przekroczeniem ustawowego 30 - dniowego terminu, termin do złożenia wniosku upływał bowiem z dniem 5 stycznia 2015 r., natomiast wniosek został złożony w Starostwie w dniu 30 sierpnia 2017 r. Na powyższe postanowienie A.K. i M.K. wnieśli skargę. W skardze skarżący kwestionowali prawidłowość ustaleń organu w zakresie adresu, na który skierowane zostało wypowiedzenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego działki nr [...], a co za tym idzie – kwestionowali ustalenia dotyczące przekroczenia terminu do złożenia przez nich wniosku o ustalenie, że zmiana opłaty jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 1133/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2017 r. poz. 2451) - p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd wskazał, że problematyka dotycząca opłat rocznych z tytułu wieczystego użytkowania gruntu oraz dopuszczalność aktualizacji tej opłaty w związku ze zmianą wartości nieruchomości została uregulowana w przepisach art. 77 – 81 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Zgodnie z art. 78 ust. 1 u.g.n. organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości oraz wskazując sposób jej obliczenia i załączając informację o wartości nieruchomości oraz pouczenie o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Użytkownik wieczysty może w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia złożyć do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2). Zgodnie z art. 78 ust. 4 i 5 u.g.n. w przypadku oddalenia wniosku obowiązuje wysokość opłaty zaoferowanej w wypowiedzeniu zmieniającym i opłata ta, podobnie jak opłata ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium, obowiązuje od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty. Do postępowania przed samorządowymi kolegiami odwoławczymi w powyższych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń (art. 79 ust. 7 u.g.n.). Od orzeczenia kolegium nie przysługuje odwołanie. Właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, co jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego. Wniesienie sprzeciwu w terminie powoduje utratę mocy orzeczenia kolegium, złożony przez stronę wniosek zastępuje pozew i sąd powszechny bada, czy istnieją podstawy do aktualizacji opłaty rocznej (art. 80 u.g.n.) oraz uprawniony jest także do samodzielnego ustalenia wysokości opłaty rocznej. Postępowanie w przedmiocie opłaty rocznej przebiega w dwóch etapach: w pierwszym, postępowanie to jest prowadzone przed samorządowym kolegium odwoławczym, w drugim zaś (jeśli do niego dojdzie) – toczy się przed sądem powszechnym, w drodze procesu cywilnego. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie SKO wydane dla załatwienia incydentalnej kwestii w toku rozpoznawania sprawy nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 1 kpa, bowiem aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste nie jest sprawą załatwianą w postępowaniu administracyjnym. Takie postanowienie nie kończy postępowania, nie rozstrzyga również sprawy co do istoty, a art. 79 ust. 7 u.g.n. uniemożliwia jego zaskarżenie zażaleniem. Nie sposób zatem w owej regulacji upatrywać podstawy jego zaskarżenia przed sądem administracyjnym takiego postanowienia. W sytuacji, gdy toczące się przed organem postępowanie skończyło się w inny sposób aniżeli przez wydanie orzeczenia o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty, od którego przysługiwałby sprzeciw do sądu powszechnego, stronie skarżącej przysługuje skarga na bezczynność organu polegającą na niewydaniu orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 2 u.g.n. Wskazany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 1133/17 stał się prawomocny z dniem 20 marca 2018 r. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. A.K. i M.K. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie ustalenia, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania nieruchomości jest nieuzasadniona ([...]). Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wnieśli o zobowiązanie SKO do wydania orzeczenia merytorycznego zgodnie z art. 79 ust. 3 u.g.n., w terminie dwóch tygodni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; na podstawie art. 149 § 3 p.p.s.a. – skarżący wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - o przyznanie od SKO na ich rzecz sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego; nadto skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. Skargę na bezczynność poprzedziło wniesienie przez skarżących do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenia z dnia [...] lutego 2018 r. w spawie niezałatwienia ich wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. o ustalenie niezasadności aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu – działki nr [...] i wydania w sprawie orzeczenia merytorycznego w rozumieniu art. 79 ust. 3 u.g.n., od którego skarżącym będzie przysługiwał sprzeciw do sądu powszechnego. W odpowiedzi na powyższe ponaglenie w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że ponaglenie jest przedwczesne, bowiem organ nie dysponuje jeszcze aktami sprawy sygn. akt II SA/Go 1133/17. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 zwanej p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Bezczynność oznacza stan, w którym podmiot pomimo ciążącego na nim obowiązku do wydania aktu bądź dokonania czynności, obowiązku tego w prawnie określonym terminie nie wykonuje. Bezczynność ma miejsce również wówczas, gdy organ wprawdzie podjął czynności, lub prowadził postępowanie, jednak nie zakończył sprawy wydaniem aktu lub podjęciem czynności. Zwrócić należy uwagę, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, jak również to, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że nie był on zobowiązany do wydania danego aktu bądź też do dokonania czynności. Wskazać przyjdzie, że pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Starosta, na podstawie art. 77 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 78 u.g.n., wypowiedział A.K. i M.K. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] oznaczonego geodezyjni jako działka nr [...] oraz złożył propozycję nowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w.w. gruntu. Jednocześnie organ pouczył o terminie oraz trybie zakwestionowania wypowiedzenia. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia [...] sierpnia 2017 r. o ustalenie niezasadności aktualizacji opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu – działki nr ewid. [...], dokonanej w.w. wypowiedzeniem organu z dnia [...] listopada 2014 r. W myśl art. 78 ust. 1 i ust. 2 u.gn. aktualizacji opłaty rocznej dokonuje właściwy organ, wypowiadając w formie pisemnej wysokość dotychczasowej opłaty w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego oraz przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia nowej wysokości opłaty rocznej. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty rocznej i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zwanego dalej "kolegium", wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek składa się za pośrednictwem właściwego organu. Stosownie do treści art. 79 ust. 3 u.g.n. kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie doszło, kolegium wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje. Po myśli art. 80 ust. 1 i 2 u.g.n. od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew. Przytoczone powyżej przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób kompletny regulują tryb postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Wskazać należy, że użytkownikowi wieczystemu kwestionującemu zasadność wypowiedzenia opłaty przysługuje prawo złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacji opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Skutkiem procesowym złożenia wniosku, o którym wyżej mowa jest wydanie przez samorządowe kolegium odwoławcze jednego z orzeczeń wymienionych w art. 79 ust. 3 u.g.n., czyli: zawarcie ugody, orzeczenia o oddaleniu wniosku lub orzeczenia o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium przysługuje sprzeciw, którego wniesienie powoduje przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu. Z powyższego wynika, że brak jest podstaw prawnych do wydania przez samorządowe kolegium odwoławcze postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ustalenie że aktualizacji opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Podstawy takiej nie można upatrywać w przepisie art. 79 ust. 7 u.g.n., który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów kpa, ze wskazanymi wyłączeniami dotyczącymi m.in. odwołań oraz zażaleń. Z treści przytoczonych przepisów wynika natomiast, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, że wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości - został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 u.g.n., orzeczeniem kończącym postępowanie - na jego etapie administracyjnym - jest orzeczenie o oddaleniu wniosku, które jest rozstrzygnięciem merytorycznym umożliwiającym procedowanie w ramach postępowania cywilnego. Wniesienie przez organ lub użytkownika wieczystego gruntu sprzeciwu od takiego orzeczenia spowoduje bowiem przekazanie sprawy do sądu powszechnego, który to sąd zbada zasadność zawartych w sprzeciwie zarzutów. Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpatrywanej sprawy przyjdzie stwierdzić, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] pażdziernika 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ustalenie że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona, w myśl obowiązujących przepisów, nie stanowi załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] sierpnia 2017 r. w tym przedmiocie. W wyroku z dnia 19 lutego 1999 r. sygn. akt IV SAB 153/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład w niniejszej sprawie podziela, zgodnie z którym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skoro zatem wniosek skarżących z dnia [...] sierpnia 2017 r. nie został załatwiony zgodnie przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznać należy że organ pozostaje w bezczynności, przy czym według ustaleń Sądu, stan ten trwał w dacie orzekania w niniejszej sprawie. Powyższy pogląd znajduje oparcie w Uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 12/13 w której stwierdzono, że w sprawie z wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), można wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) samorządowego kolegium odwoławczego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz w związku z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji RP. W tym stanie sprawy zawarty w skardze zarzut bezczynności okazał się zasadny. Nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja skargi dotycząca braku akt administracyjnych sprawy, który to brak miał uniemożliwiać organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego w punkcie I sentencji wyroku ,na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 25 sierpnia 2017 r. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania nieruchomości gruntowej jest nieuzasadniona - w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Sądu bezczynność jakiej dopuścił się organ nie miała rażącego charakteru. Dokonując ustaleń we wskazanym zakresie należało mieć na względzie stosunkowo zawiły charakter niniejszej sprawy oraz fakt, że działanie organu nie mało charakteru lekceważenia nałożonych na niego obowiązków, lecz było wynikiem błędnej wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą podstawy do przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. Wskazać przyjdzie, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, lecz zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Grzywna, o której mowa w art. 149 § 2 ma charakter przede wszystkim dyscyplinujący i prewencyjny, zaś suma pieniężna przyznawana na rzecz skarżącego ma charakter kompensacyjny. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego żądania, czy też na konieczność zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. W badanej sprawie skarżący zwrócili się o przyznanie na ich rzecz określonej sumy pieniężnej, nie uzasadniając przy tym w żaden sposób zasadności wniosku w tym zakresie, w szczególności skarżący nie wykazali uszczerbku jaki ponieśli na skutek bezczynności organu w załatwieniu ich wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r., a powyższe okoliczności nie wynikają również z akt sprawy. O kosztach postępowania (pkt IV sentencji), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust.1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 pażdziernika 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. z 2015 r. poz. 1804). ----------------------- 2 8 i 1