II SAB/Go 29/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić J.K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia [...] stycznia 2014r. J.K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W tej samej skardze zawarła zarzuty dotyczące sposobu działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 stycznia 2014r. skarżąca została wezwana do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni poprzez wskazanie, czy przedmiotem skargi jest wyłącznie wskazana wyżej decyzja WINB czy też dodatkowo bezczynność lub przewlekłość działania organu lub organów administracji publicznej, w szczególności WINB bądź PINB, pod rygorem przyjęcia, że skarży wyłącznie decyzję WINB z dnia [...] grudnia 2013r. W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2014r. J.K. podała, że oprócz w/w decyzji WINB przedmiotem jej skargi jest również bezczynność WINB w przedmiocie samowoli budowlanej oraz przewlekłość postępowania PINB w tym samym przedmiocie. Zarządzeniem Sędziego z dnia 20 lutego 2014r., na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), skarga J.K. została rozdzielona, wskutek czego przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego pod sygnaturą akt II SAB/Go 29/14, jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej. Zarządzeniem Sędziego z dnia 6 marca 2014r. J.K. została wezwana do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność WINB w przedmiocie samowoli budowlanej, wniosła w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) zażalenie na bezczynność organu do organu nadrzędnego, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz do ewentualnego nadesłania kopii zażalenia oraz odpowiedzi organu nadrzędnego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Odrębnym zarządzeniem z dnia 6 marca 2014r. wezwano skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 100 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Oba powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 13 marca 2014r. Dnia 18 marca 2014r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 100 zł uiszczona przez J.K., natomiast wezwanie do udzielenia informacji dotyczących wniesionego zażalenia w trybie art. 37 kpa pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (por. wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130). W przedmiotowej sprawie J.K. wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej. Mając na względzie powyższe przepisy oraz pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zarządzeniem z dnia 6 marca 2014r. skarżąca została do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem do WSA w Gorzowie Wlkp. skargi na bezczynność WINB wniosła do organu nadrzędnego, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na tę bezczynność w trybie art. 37 kpa, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Wezwanie doręczone zostało skutecznie skarżącej w dniu 13 marca 2014r. i do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi, wobec czego należało uznać, że skarżąca nie wyczerpała przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono o odrzuceniu skargi (pkt 1). O zwrocie wpisu sądowego (pkt 2) postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.