II SAB/Go 30/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.Ś. na bezczynność Starosty w przedmiocie niezawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. M.Ś. reprezentowana przez pełnomocnika – I.Ś. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Po sprecyzowaniu na wezwanie Sądu przedmiotu zaskarżenia strona skarżąca w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. podała, iż skarga winna spowodować kontrolę instancyjną Sądu czy Starosta pozostał bezczynny w przedmiocie niezawiadomienia organu ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa. Zdaniem skarżącej organ udzielając upoważnienia podległemu funkcjonariuszowi Starostwa, odpowiedzialnemu za czynności administracyjne winien mieć pełna kontrolę nad czynnościami podległych mu pracowników. Skarżąca wskazała, iż Naczelnik Wydziału Komunikacji oraz Wicestarosta mieli wiedzę przekazaną przez skarżącą oraz dowody przez nią dostarczone przemawiające za tym, iż uprawniony diagnosta – R.F. poświadczył nieprawdę w dokumentach urzędowych, nie wykonuje czynności przewidzianych prawem, co rodzi domniemanie popełnienia czynu określonego w art. 271 Kodeksu karnego. Tymczasem tak wykonane obowiązki diagnosty spowodowały, iż od 15 września 2014 r. skarżąca bez swojej winy nie może uzyskać dokumentu, który konieczny jest do wymiany dowodu rejestracyjnego stanowiącego jej własność pojazdu – [...] nr rej. [...] (poddanego wcześniejszej zmianie rodzaju i przeznaczenia). W związku z treścią w/w pisma zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału ze sprawy II SA/Go 120/16 wyłączona została skarga M.Ś. na bezczynność Starosty w przedmiocie niezawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Go 30/16. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, opisując szczegółowo okoliczności sprawy i ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze. Odnosząc się do kwestii bezczynności będącej przedmiotem niniejszej sprawy organ zwrócił uwagę, iż sprawa była przedmiotem rozpoznania przed organami ścigania, w związku z wnioskiem skarżącej złożonym w dniu 8 stycznia 2015 r. w Prokuraturze Rejonowej, dotyczącym zarówno diagnosty – R.F. jak i Naczelnika Wydziału Komunikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych. W rozpoznawanej sprawie przedmiot skargi stanowiła bezczynność Starosty w zakresie zawiadomienia stosownych organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa. Sąd ustalił przedmiot skargi na podstawie jej treści oraz pisma procesowego doprecyzowującego ją (z dnia [...] lutego 2016 r.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2012 r., II OSK 2453/11 stwierdził, iż sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność organu obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., w skrócie zwanej p.p.s.a.). Następnie winien rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem określonego trybu przeciwdziałania bezczynności oraz czy taki tryb przed wniesieniem skargi został wyczerpany. W dalszej kolejności, o ile wynik badania dwóch pierwszych kwestii będzie pozytywny sąd musi ustalić czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako wydanie w terminie decyzji lub postanowienia względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czyli rozpoznaje sprawę merytorycznie. Stosując się do powyższych wskazówek Sąd rozpoznając przedmiotową skargę najpierw dokonał oceny dopuszczalności skargi, w tym z punktu widzenia właściwości rzeczowej sądu administracyjnego (kognicji), która dała wynik negatywny, czyniąc tym samym niemożliwym merytoryczne rozpoznanie skargi. Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie, bo obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powyższych uregulowań wynika, iż kontrola sądowoadministracyjna z mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. niewątpliwie obejmuje bezczynność organów. Jednakże podkreślić należy, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność zdeterminowany jest treścią art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyjaśnić należy, iż bezczynność organu dotyczy sytuacji, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Oznacza to, że organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania określonego aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma w tej sytuacji na celu zobligowanie organu administracji publicznej do rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Reasumując rozważania w przedmiocie dopuszczalności skargi na bezczynność organu stwierdzić należy, iż warunkiem jej spełnienia jest wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie domaga się wydania konkretnego aktu, czy też odnoszącej się do niego czynności, ale w istocie żądanie jego sprowadza się do uruchomienia ze strony Sądu nadzoru nad działaniem organu administracji publicznej. Zarzuty skarżącej sprowadzają się bowiem do kwestionowania działań podejmowanych przez Starostę, które polegają na niezawiadomieniu organu ścigania o popełnieniu przestępstwa. W tym zakresie skarżąca nie może żądać wydania wobec siebie aktu lub wykonania czynności, które dotyczyłyby jej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro skarga M.Ś. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.