II SAB/Go 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji postanawia odrzucić skargę. Dnia 16 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga T.C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 maja 2013r. skarżący został wezwany do podania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa wywołanego niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało pod adresem organu skierowane. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r. skarżący podał, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie wzywał SKO do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowo-administracyjne, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008 s. 267). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267) – dalej jako "kpa", do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przy bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, jako że nad organem tym nie ma w postępowaniu administracyjnym organu wyższego stopnia, stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, przyjąć trzeba, że przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011r., sygn. akt II GSK 1649/11, Lex nr 1151663). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 maja 2013r. T.C. został wezwany do podania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa wywołanego niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, pod rygorem przyjęcia, że wezwanie takie nie zostało pod adresem organu skierowane. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] czerwca 2013r. skarżący podał, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie wzywał SKO do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego należało uznać, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.