II SAB/Go 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E.R. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącej E.R. z dnia [...] r. w zakresie udostępnienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz opracowania ekofizjograficznego podstawowego z 2013 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania akt wraz z prawomocnym wyrokiem; II. oddala skargę na bezczynność w części dotyczącej zobowiązania do udostępnienia "Koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju" oraz "Planu zagospodarowania przestrzennego województwa lubuskiego"; III. w pozostałym zakresie umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącej E.R. z dnia [...] r.; IV. stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; V. oddala skargę w części dotyczącej wniosku o wymierzenie grzywny organowi; VI. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącej E.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 20 kwietnia 2015 r. E.R. złożyła w Urzędzie Miejskim skierowany do Burmistrza wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przekazania kopii w formie plików pdf następującej dokumentacji: 1 ) projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy wraz z prognozą oddziaływania na środowisko dot. uchwały Rady Miejskiej nr XXXIII/189/13 z dnia 01 lipca 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, 2 ) niezbędnej dokumentacji (załączników) w/w projektu. Jako sposób udostępnienia informacji wnioskodawczyni wskazała adres mailowy. Wobec nieotrzymania od organu odpowiedzi E.R. pismem z dnia [...] maja 2015 r. wezwała Burmistrza do wykonania obowiązku w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Z uwagi na bezskuteczny upływ czasu pomimo wezwania organu do wykonania obowiązku E.R. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na bezczynność Burmistrza w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie siedmiu dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku, 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie, 4) wymierzenie Burmistrzowi grzywny, 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi opisała przebieg postępowania wskazując, iż do dnia złożenia skargi tj. 22 czerwca 2015 r. nie otrzymała zarówno wnioskowanej informacji publicznej w pełnym zakresie, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Nie otrzymałam także decyzji o odmowie udostępnienia informacji, co oznacza, iż organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie zobowiązania Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż w książce korespondencji Urzędu Miejskiego nie odnotowano w dniu 20 kwietnia 2015 r. wpływu wniosku skarżącej. Organ wyjaśnił, iż w wyżej wymienionej dacie wpłynęło jedynie pismo E.R. z prośbą o przekazanie kopii pisma w sprawie nasadzeń drzew przy ul. [...] wg uzgodnień z dnia 23 lutego 2015 r., które to pismo przesłane zostało stronie w dniu 5 maja 2015r. Następnie w wyniku ponaglenia z dnia [...] maja 2015 r. organ w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. poinformował E.R., iż wnioskowana przez nią kopia pisma została jej już przesłana w dniu 5 maja 2015r., a ponadto wskazano, iż żądany przez nią dokument nie stanowił informacji publicznej i nie podlegał ustawie o dostępie do informacji publicznej. Organ podał, iż po złożeniu skargi na bezczynność podjęte zostały działania mające na celu wyjaśnienie okoliczności złożenia przez E.R. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, które jednak nie dały jednoznacznej odpowiedzi na przyczynę nieodnotowania w rejestrze powyższego wniosku. Ostatecznie po otrzymaniu skargi z dnia [...] czerwca 2015r. organ niezwłocznie rozpatrzył wniosek E.R. o udostępnienie informacji publicznej udzielając jej żądanej informacji, na dowód czego organ załączył wydruk potwierdzenia wysłania wiadomości pocztą internetową z dnia 2 lipca 2015 r. Powyższe zdaniem organu uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie zobowiązania Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej. Uznając, iż organ nie pozostaje w bezczynności, a tym bardziej nie można zarzucić mu bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, skarga zdaniem organu winna zostać w pozostałym zakresie oddalona. W ocenie organu brak także podstaw do zarzucenia mu prowadzenia postępowania z przedmiotowego wniosku w sposób przewlekły. Organ zauważył, iż skarżąca wielokrotnie składała do organu oraz innych instytucji skargi dotyczące działalności Burmistrza i Rady Miejskiej. Z inicjatywy organu zorganizowano nawet spotkanie celem wyjaśnienia skarżącej wielu kwestii, co jednak nie wywarło zamierzonego skutku. Organ dodał, iż w bieżącym roku skarżąca złożyła sześć wniosków o udostępnienie informacji publicznej i na wszystkie w przewidzianym ustawowo terminie otrzymała odpowiedź. Organ podniósł ponadto, iż w dniu 25 kwietnia 2014 r. ukazało się w prasie oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego ogłoszenie Burmistrza o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz uchwałą Rady Miejskiej nr XXXIII/189/13 z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, umożliwiające skarżącej zapoznanie się z projektem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy. Po wymianie korespondencji miedzy stronami (pismo skarżącej z dnia [...] października 2015 r. oraz pismo organu z dnia [...] października 2015 r.) i wezwaniu Sądu do sprecyzowania przez skarżącą zakresu żądania w związku z udostępnieniem przez organ informacji publicznej (wiadomości przesłane w dniu 2 lipca, 24 września i 26 października 2015 r.), ostatecznie w piśmie z dnia [...] października 2015 r. skarżąca podała, iż nadal nie otrzymała kompletu wnioskowanej informacji publicznej w tym projektu planu miejscowego sporządzonego zgodnie z "art. 17 ust. 4" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego załącznik na płycie CD pisma z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Skarżąca wskazała, iż w dniu 24 września 2015 r. otrzymała co prawda wzór uchwały Rady Miejskiej w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, jednakże nie wynika z niego, iż jest to projekt sporządzony zgodnie z "art. 17 ust. 4" powyższej ustawy. Wśród brakujących dokumentów, do których przesłania zobowiązany jest zdaniem skarżącej organ, strona wymieniła też: mapę miasta z zaznaczonymi terenami objętymi planem także stanowiącego załącznik na płycie CD do pisma z dnia [...] marca 2014r., opracowanie ekofizjograficzne podstawowe sporządzone na potrzeby zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy w 2013 r. przez P Pracownia I.C. (dodając, iż w dniu 24 września 2015 r. organ udostępnił jej jedynie 1 i 2 stronę opracowania oraz że opracowanie to nie jest tożsame ze sporządzonym w lipcu 2007r. przez pracownię A – przekazanym przez organ w dniu 26 października 2015r.), materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych wykorzystanych na potrzeby projektu planu miejscowego (dodając, iż w dniu 24 września 2015r. organ przesłał jedynie wykaz tych dokumentów). W piśmie z dnia [...] listopada 2015r. skarżąca opisała pliki dokumentów otrzymanych od organu. Ustosunkowując się do pism skarżącej z dnia [...] października i [...] listopada 2015r. organ w piśmie z dnia [...] listopada 2015r. oświadczył, iż wbrew twierdzeniom skarżącej otrzymała ona projekt planu miejscowego oraz mapy w dniu 24 września 2015 r. Organ zakwestionował również brak otrzymania przez skarżącą pełnego opracowania ekofizjograficznego, które przesłane zostało stronie w dniu 26 października 2015 r. W tym zakresie organ zaznaczył, iż skarżąca nie wnioskowała o udostępnienie powyższego dokumentu. Organ przyznał natomiast, iż w dniu 24 września 2015 r. przesłał skarżącej samą stronę dokumentu oznaczoną jako wykaz materiałów planistycznych sporządzonych na podstawie przepisów odrębnych wykorzystanych na potrzeby projektu planu miejscowego, gdyż nie posiada wyżej wymienionych dokumentów sporządzonych przez inne instytucje, ale są one dostępne na stronach tychże instytucji. Ponadto organ dodał, iż nie ma obowiązku dołączania do dokumentacji planistycznej powyższych dokumentów. Organ dodatkowo poinformował, iż skarżąca otrzymała prognozę skutków finansowych jako odpowiedź na wniosek z dnia [...] kwietnia i [...] sierpnia 2015r. Stojąc na stanowisku, iż wszelkie wnioskowane dokumenty zostały skarżącej udostępnione organ dał wyraz niezrozumienia dalszym uwagom i żądaniom zgłaszanym przez skarżącą w sprawie. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę wskazując, iż nie dysponuje oryginałami pisma z dnia [...] maja 2015 r. i z dnia [...] kwietnia 2015 r. Pełnomocnik organu wniósł zaś o oddalenie skargi, przyznając, iż skarżąca nie otrzymała pełnego opracowania ekofizjograficznego z 2013 r., a jedynie 1 i 2 stronę tego opracowania. Pełnomocnik organu zwrócił uwagę, iż w istocie skarżącej chodziło zgodnie z pkt 2 wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. o załączniki do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, a te załączniki skarżąca otrzymała, a jedynie pracownik urzędu błędnie zinterpretował zakres tego wniosku, przesyłając dokumentację w szerszym zakresie. Jeśli chodzi o kwestie dotyczące studium, to w ocenie organu niezbędną dokumentację dostarczono skarżącej w trakcie postępowania w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pełnomocnik przyznał również, że do pisma z dnia [...] maja 2015 r. został załączony wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2015 r. Skarżąca podała, iż na żadnym ze spotkań nie informowano ją na jakiej konkretnej stronie BIP opublikowane jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że to, iż mogła się zapoznać ze studium w trakcie postępowania w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania, nie oznacza, iż nie mogła się domagać tej dokumentacji już po uchwaleniu zmiany planu, w szczególności dlatego, iż jej zdaniem mimo projektowanych stref ochronnych organ po uchwaleniu planu nie zachował tych stref. Skarżąca ponadto dodała, iż chodziło jej o całą dokumentację związaną ze zmianą planu, podnosząc, iż skoro organ nie domagał się od niej sprecyzowania wniosku, a zaczął nadsyłać dokumentację, która wykraczała poza załączniki do projektu planu, tym samym zrozumiał jej intencje. Skarżąca złożyła ponadto na rozprawie wniosek o zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł tytułem uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie - sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w przedmiocie wniosku z dnia [...] kwietnia 2015r. złożonego przez E.R. o udostępnienie informacji publicznej tj. projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy wraz prognozą oddziaływania na środowisko powstałych w trakcie procedury planistycznej zapoczątkowanej uchwałą Rady Miejskiej z dnia 1 lipca 2013r. nr XXXIII/189/13 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy (pkt 1 wniosku) oraz niezbędnej dokumentacji (załączniki) do w/w projektu (pkt 2 wniosku) . W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545), iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. ( por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 ). Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2014 r. poz. 782 - określanej dalej jako u.d.i.p. ) przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – określanej dalej jako k.p.a.). Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację ( lub podjął inne ustawą określone czynności) w określonym ustawą terminie ( art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Burmistrz jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej . Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o projektowaniu aktów normatywnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust 1 pkt 3 "c" u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej (ust. 1), a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego ( ust. 2 ). Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej ( por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt l OSK 638/11). Takimi informacjami publicznymi w świetle powołanych powyżej przepisów oraz orzecznictwa są żądane przez skarżącą informacje dotyczące treści dokumentacji wytworzonej lub wykorzystywanej w trakcie procesu stanowienia aktu prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015 r. poz.199 ze zm. – określanej dalej jako u.p.z.p. ). W myśl art. 17 pkt 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Z kolei w świetle § 12 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), wykonanie czynności, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych. Zarówno cyt. przepis ustawowy, jak i przepis rozporządzenia wskazują, że w omawianym przypadku rzecz nie dotyczy indywidualnej, jednostkowej sprawy obywatela, rozstrzyganej w trybie procedury administracyjnej, regulowanej przepisami k.p.a., lecz chodzi tu o realizację zamierzeń publicznoprawnych, które w efekcie końcowym mają doprowadzić do przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ewentualnie wprowadzenia zmian w uchwalonym i przyjętym już planie. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że postępowanie w przedmiocie uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem zmierzającym do uchwalenia bądź zmiany prawa miejscowego i już choćby z tego względu wszelka informacja o jego przebiegu musi korzystać z waloru publicznej dostępności, jako że proces stanowienia prawa, nawet gdy odbywa się z udziałem czynników innych, niż publiczne, ma charakter publiczny ( por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 44/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 394/14 ). Po rozstrzygnięciu, iż żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej i wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można poddać ocenie, czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom ( art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek ( art. 15 ust. 2 u.d.i.p. ). W niniejszej sprawie organ nie wskazywał, aby zachodziły okoliczności określone w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym winien był udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku. W rzeczywistości podjął czynności mające na celu udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącej dopiero po wpłynięciu do niego skargi na bezczynność, co miało miejsce w dniu 22 czerwca 2015 r. Wprawdzie organ podnosił, iż mimo prezentaty na wniosku skarżącej o udostępnienie informacji , opatrzonej datą [...] kwietnia 2015 r. , pismo to w istocie nie wpłynęło do organu, zostało bowiem złożone w tym samym dniu jeszcze jedno pismo przez skarżącą dotyczące zupełnie innej kwestii, jednakże wyjaśnienia osoby przyjmującej korespondencję w Urzędzie Miejskim w tym zakresie brzmią mało przekonywująco, zwłaszcza jeśli się porówna układ graficzny tych dwóch pism, które różnią się tak istotnie, że trudno je było pomylić. Zresztą nawet gdyby podzielić argumentację organu w tym zakresie, to niewątpliwie i tak można organowi uczynić zarzut podjęcia działań mających na celu udzielenie tej informacji po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Pismo z dnia [...] kwietnia 2015r. o udostępnienie informacji publicznej wpłynęło bowiem ponownie do organu w dniu 22 maja 2015 r., jako załącznik do pisma skarżącej z dnia [...] maja 2015 r., co nie było już kwestionowane przez organ. Stąd też należało uznać, iż niewątpliwie na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności. Jako, iż nałożenie na organ obowiązku wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 z d. 1 p.p.s.a. jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy organ nie dopełnił żądanej czynności lub nie wydał aktu w sprawie na dzień orzekania przez sąd, konieczne było ustalenie czy organ nadal pozostaje w bezczynności. Jeśli chodzi o informacje z pkt 1 pisma z dnia [...] kwietnia 2015r., to prognozę oddziaływania na środowisko skarżąca otrzymała w dniu 2 lipca 2015 r. (k. 55-97 teczki dot. korespondencji przesłanej w dniu 2 lipca 2015r.), natomiast projekt uchwały wraz z integralnymi załącznikami, w tym również mapami otrzymała w dniu 24 września 2015 r. ( k. 83-94 teczki dot. korespondencji z dnia 24 września 2015 r. ). Przy czym nieuzasadnione są zarzuty skarżącej, iż powyższy projekt to jedynie wzór, gdyż nie ma na nim informacji, kto go sporządził, a w konsekwencji w tym zakresie organ nadal pozostaje w bezczynności. Burmistrz podkreślił bowiem, iż projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego posiada jedynie w kształcie i treści doręczonej skarżącej. Zważyć należy, iż w postępowaniu o udostępnienie informacji chodzi o przedłożenie informacji o takiej treści jaką w rzeczywistości organ wytworzył lub posiada, a nie o treści jaka powinna w istocie być zgodnie z przepisami albo jakie w tej kwestii posiada wyobrażenie wnoszący. Niewątpliwie więcej problemów nastręcza kwestia, czy udostępniona została w całości informacja publiczna w zakresie żądanym w pkt 2 wniosku z uwagi na niejednoznaczność zawartego w nim sformułowania "Niezbędna dokumentacja (załączniki) w/w projektu", a mianowicie czy skarżącej chodziło jedynie o załączniki do projektu sensu stricte wynikające z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. ( mapy, rozstrzygnięcia dotyczące sposobu rozpatrzenia uwag oraz realizacji zadań z zakresu infrastruktury technicznej i zasad ich finansowania), czy też chodziło o całość dokumentacji wytworzonej i wykorzystanej w procesie uchwalania zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Organ w niniejszej sprawie – bez uprzedniego wezwania do sprecyzowania wniosku - uznał, iż chodzi tu o dokumentację w tym drugim znaczeniu, wysyłając skarżącej w dniu 2 lipca 2015 r. dokumenty wykraczające poza załączniki sensu stricte do projektu. Skarżąca podkreśliła, iż organ w sposób prawidłowy zrozumiał jej intencje, które zresztą znalazły swój wyraz w dalszej korespondencji z organem, w związku z tym – w ocenie Sądu – organ nie może na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokonywać odmiennej oceny zakresu wniosku. Z analizy przedłożonej dokumentacji przesłanej skarżącej oraz stanowiska stron jednoznacznie wynika, iż skarżąca otrzymała żądaną dokumentację poza : - opracowaniem ekofizjograficznym podstawowym z 2013 r. ( w teczce dot. korespondencji z dnia [...] września 2015 r. znajduje się bowiem jedynie 1 i 2 strona tego opracowania / k. 67-68 / , a przesłane jej w dniu 26 października 2015 r. opracowanie ekofizjograficzne podstawowe jest z 2007 r. ) - materiałami planistycznymi wykorzystanymi na potrzeby projektu miejscowego, a sporządzonymi na podstawie przepisów odrębnych, chodzi tu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta, koncepcję polityki przestrzennej zagospodarowania kraju oraz plan zagospodarowania przestrzennego Województwa z 2002 r. Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 przyjęta uchwałą Rady Ministrów nr 239 z dnia 13 grudnia 2011 r. została opublikowana w Monitorze Polskim z 2012 r. pod. poz. 252 , natomiast plan zagospodarowania przestrzennego Województwa uchwalony uchwałą Sejmiku Województwa nr XXXV/272/2002 z dnia 18 listopada 2002r, został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Woj. z 2002, pod poz. 1279. W odniesieniu do tych dwóch wymienionych powyżej aktów udostępnianie ich nie następuje w trybie określonym w u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej centralnym repozytorium. Dostęp do aktów normatywnych i innych aktów prawnych uregulowany jest ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U z 2011 r. nr 197, poz. 1172 – określanej dalej jako u.o.a.n.). Zatem skoro skarżąca może pozyskać informacje o treści powyższych aktów poprzez dostęp do Monitora Polskiego i Dziennika Urzędowego Woj. organ nie ma obowiązku udzielania ich na wniosek strony, a tym samym w tym zakresie nie sposób zarzucić organowi bezczynności ( por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r. , sygn. akt II SA 3301/02 , wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 285/12 ). Stąd też w tej części skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a podlegała oddaleniu ( pkt II wyroku). Natomiast Sąd uprawniony był do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2015r. w zakresie udostępnienia wspomnianego powyższego opracowania ekofizjograficznego z 2013r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, jako aktu nie mającego rangi aktu prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), a w konsekwencji niepublikowanego w żadnym z publikatorów określonych przez u.o.a.n. Bez znaczenia była okoliczność, iż w toku prac planistycznych umożliwiono skarżącej dostęp do powyższych dokumentów. Pozostawało to bowiem bez wpływu na jej uprawnienie domagania się udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i to - jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p. – w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którym dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym tryb wnioskowy udostępniania informacji publicznej - zgodnie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. – przewidziany jest dla informacji, których nie zamieszczono w BIP lub centralnym repozytorium. W przypadku gdy strona składa wniosek o udostępnienie informacji, które są zamieszczone w BIP lub centralnym repozytorium organ zobowiązany jest zawiadomić wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem precyzyjnego adresu internetowego, pod którym ono się znajduje (por. G. Sibiga, Prawne formy działania podmiotów udostępniających informację publiczną na żądanie indywidualne, PPP 2007, nr 3, s. 7, I . Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, U.d.i.p.Komentarz, Lex 2012, t. 1 do art. 10). W niniejszej sprawie organ ani nie wystosował powyższego zawiadomienia, ani też nie twierdził, iż którykolwiek z powyższych dokumentów został opublikowany na BIP pod określonym konkretnie adresem. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. Natomiast w pozostałym zakresie w jakim organ udostępnił informację publiczną postępowanie w przedmiocie zobowiązania Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącej E.R. z dnia [...] kwietnia 2015 r. stało się bezprzedmiotowe. Organ przestał bowiem tkwić w bezczynności, a tym samym w sprawie zaistniała przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia postępowania, wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Stąd Sąd na podstawie powołanego przepisu orzekł jak w pkt III wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1 z d. 2 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r., a ustalonym przepisem art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. nr 34, poz. 173) - sąd obowiązany jest jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wynika z tego, że uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa albo nie miały charakteru rażącego. Tym samym należy przyjąć, że użycie w art. 149 § 1 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" oznacza, iż brak zobowiązania organu do wydania aktu tj. zastosowania środka określonego w ustawie, nie zwalnia sądu od orzekania w przedmiocie rażącego charakteru przewlekłości czy bezczynności organu. Oceniając - w kontekście art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. - stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne ( por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812 ). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, wprawdzie organ przekroczył termin udostępnienia informacji, jednakże podjął działania mające na celu wywiązanie się z tego obowiązku. Ponadto żądana informacja dotyczyła obszernej dokumentacji, wymagającej jej "zeskanowania" w związku z elektroniczną formą w jakiej strona domagała się jej udostępnienia. Stąd nie można twierdzić, iż organ dopuścił się lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzania organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, iż Sąd nie był uprawniony do zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, gdyż takiego środka nie przewiduje powołany art. 149 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt. IV –V wyroku. W przedmiocie kosztów orzeczono w pkt. VI wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a . Na koszty te składa się wpis w wysokości 100, zł, ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ).