II SAB/Go 5/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Starosty w przedmiocie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2010r. M.M. złożył skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w przedmiocie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarga ta, wraz z odpowiedzią udzieloną przez organ i aktami sprawy, wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 9 lutego 2010r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lutego 2010r. skarżący został wezwany do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego do organu nadrzędnego wobec Starosty, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione. Wezwanie powyższe skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2010r. Dnia 22 lutego 2010r. do Sądu wpłynęło pismo M.M., w którym skarżący poinformował, że nie wniósł do SKO powyższego zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności wniesionej skargi jest zawsze poprzedzone badaniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r, Nr 98, póz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej kpa, do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. l OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, jakoby wyżej omówione zażalenie zostało przez skarżącego złożone przed wniesieniem skargi do Sądu. Wobec tego, mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 16 lutego 2010r. Przewodniczący Wydziału wezwał M.M. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność zaskarżył, czyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. Wezwanie to zostało doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 19 lutego 2010r. Dnia 22 lutego 2010r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym M.M. oświadczył, że zażalenia w trybie art. 37 kpa nie wnosił. W świetle powyższych rozważań skargę jego na bezczynność Starosty należało uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.