II SAB/Go 5/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wydania decyzji postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 stycznia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.T. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wydania decyzji zmieniającej warunki służby. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 lutego 2012r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, do organu nadrzędnego, tj. Szefa Służby Celnej, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione. W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2012r. M.T. poinformował Sąd, że nie złożył zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130). W przedmiotowej sprawie M.T. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wydania decyzji zmieniającej warunki służby. Mając na względzie powyższe przepisy oraz pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zarządzeniem z dnia 2 lutego 2012r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożył zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego, tj. Szefa Służby Celnej, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało przez skarżącego wniesione. Pismem z dnia [...] lutego 2012r. skarżący poinformował Sąd, że nie złożył zażalenia w trybie art. 37 kpa. Wobec tego należało uznać, że skarżący nie wyczerpał przewidzianego prawem środka zaskarżenia warunkującego uznanie skargi za dopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.