II SAB/Go 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na rozprawie wniosku K.J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 października 2018 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Go 52/18. Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Go 52/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2018 r. o wydanie zaświadczenia; stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę K.J.. Pismem z dnia [...] listopada 2018 r., nadanym w dniu 23 listopada 2018 r. K.J. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez: – stwierdzenie stanu bezczynności skarżonego organu od daty otrzymania żądania wydania zaświadczenia, do dnia wydania ostatecznie, jako konstytutywnego zaświadczenia z dnia [...] lipca 2018 roku, a w tym, iż stan bezczynności, w świetle art. 61 Konstytucji i art. 217 oraz 218 k.p.a., jak i wiedzy w tym zakresie o obowiązku wydania zaświadczenia, poprzez podjecie niezgodnych z prawem działań i czynności nie zmierzających do zgodnego z prawem załatwienia sprawy posiadało charakter rażącego naruszenia norm i nakazów konstytutywnych; – stwierdzenia rażącego uchybienia terminowi instrukcyjnemu dla załatwienia sprawy strony zgodnie z nakazami prawa i w terminie instrukcyjnym, również poprzez niezgodne z prawem działania i czynności skarżonego organu, gdzie z działań tych wprost wynika, iż organ jawnie i celowo usiłował przed strona ukryć prawdę i wiedzę, jak i bezprawnie odmawiał wydania świadectwa prawdy i wiedzy; – przyznanie w tym zakresie od skażonego organu kwoty pieniężnej, określonej w art. 149 § 2 p.p.s.a. w zakresie uznania sądowego, gdzie w tym zakresie wniosek o przyznanie tej kwoty zasadnie można wnioskować w kwocie maksymalnej prawem określonej, wobec jawnej i oczywistej bezczynności skażonego organu, a w tym uchybienia, poprzez bezprawne próby odmawiania stronie wydania konstytutywnego zaświadczenia. Skarżący wniósł również o uzupełnienie rozstrzygnięcia "wobec zadania strony o wydanie zaświadczenia z [...] lutego 217 roku, a nie jak przyjęto w zakresie świadczenia organu z dnia [...] maja 2018 roku, gdzie zakres ten był kontynuacją żądania pierwotnego i zawisłego, oraz w zakresie sprawy sądowo administracyjnej lI SAB/Go 23/17 z dnia 14 czerwca 2017, gdzie inne przyjęcie, w zakresie możliwości zawisłości i toku sprawy w tym samym zakresie podmiotowym, przedmiotowym i prawnym, uniemożliwia podjęcie nowej sprawy, bez załatwienia sprawy wniesionej żądaniem pierwotnym, musiało by prowadzić do uznania, iż organ w zakresie żądania z lutego 2017 r. nadal pozostaje w stanie bezczynności i sprawy nie załatwił, a to było by absurdalnym, bowiem organ wydał żądane tym właśnie z roku 2017 żądaniem świadectwa prawdy i wiedzy zaświadczenie, albowiem w tym zakresie zaświadczenie z roku 2013 nie da się temu żądaniu strony przypisać, a jedynie zaświadczenie numer 1/18". W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący podtrzymał argumenty zawarte we wniosku o uzupełnienie wyroku z 24 października 2018 r. Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. wniósł o oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 24 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Instytucja uzupełnienia wyroku nie ma też zastosowania, gdy sąd orzekł o całości skargi, ale w sposób odmienny od oczekiwań strony. Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku został wniesiony w ustawowym terminie, gdyż wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 21 listopada 2018 r., a wniosek o uzupełnienie wyroku został nadany przez skarżącego w dniu 23 listopada 2018 r. W niniejszej sprawie Sąd oznaczył w wyroku skargę skarżącego jako skargę na bezczynność z uwagi na treść pisma z dnia [...] października 2018 r. w którym wskazywał na bezczynność organu. Podkreślić należy, iż Sąd nie jest związany przyjętą przez stronę skarżącą w skardze kwalifikacją wskazującą na bezczynność bądź na przewlekłość postępowania (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2521/13). Stosownie bowiem do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, należy mieć jednakże przede wszystkim na uwadze cel wprowadzenia obu tych instytucji w odniesieniu do podstawowego zadania sądownictwa administracyjnego jakim jest ochrona praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Stąd decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje sąd, przy czym w postępowaniu zaistnieć może zarówno stan przewlekłego prowadzenia postępowania, jak i stan bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3141/14) Rozpoznając sprawę Sąd ocenił działania organu zarówno w aspekcie bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, czemu w sposób jednoznaczny dał wyraz na stronie na stronie 8 uzasadnienia, wskazując, iż "wezwanie z dnia [...] maja 2018 r. wprawdzie formalnie spowodowało, iż organowi nie można przypisać bezczynności, jednakże było to w istocie działanie zbędne"; "pozwala to uznać, iż organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania". Stąd też w wyroku Sąd stwierdził jedynie, iż organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, jednocześnie zawierając rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Odnosząc się do żądania skarżącego o uzupełnienie rozstrzygnięcia poprzez określenie, iż Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia, a nie jak orzekł Sąd z dnia 18 maja 2018 r., stwierdzić należy, że nie znajduje ono uzasadnienia w aktach sprawy. Postępowanie administracyjne objęte skargą w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] maja 2018r. i tego wniosku dotyczy wystosowane przez stronę ponaglenie oraz skarga, jak i wszystkie pisma procesowe organu. Wobec tego orzekanie co do przewlekłości postępowania zainicjowanego wnioskiem innym niż ten z [...] maja 2018 r., mając na uwadze art. 134 p.p.s.a., stanowiłoby rozpoznanie skargi z przekroczeniem granic niniejszej sprawy. Odnosząc się natomiast do wniosku K.J. o przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej stwierdzić trzeba, iż w przedmiotowej sprawie Sąd kwestię tę również rozważał, czemu dał wyraz na stronie 10 uzasadnienia, oddalając w tej części skargę w sentencji wyroku. W ocenie Sądu sentencja wydanego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a w uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił powody takiego sformułowania rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Sąd orzekł o całości skargi, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Analiza wniosku o uzupełnienie wyroku pozwala przyjąć, że skarżący w istocie nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu, a przedstawiona przez niego argumentacja stanowi w istocie merytoryczne zarzuty wobec treści rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, iż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest dodatkowym środkiem zaskarżenia uruchamiającym kolejne postępowanie kontrolne. W takim przypadku właściwym trybem postępowania jest wniesienie do NSA skargi kasacyjnej od wyroku, o czym skarżący został pouczony. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.