II SAB/Go 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Go 52/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2018 r. o wydanie zaświadczenia; stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pozostałym zaś zakresie oddalił skargę K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 listopada 2018 r. (k. 84 akt sądowych sprawy). Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. K.J. wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia [...] października 2018 r. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny (I OZ 353/19) oddalił zażalenie K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 lutego 2019 r. o odmowie uzupełnienia ww. wyroku. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 marca 2019 r. (k. 117 akt sądowych sprawy). Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. (data nadania – 19 lutego 2019 r.) K.J. złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 lutego 2019 r. "o zakres nierozpoznany w zakresie wystąpienia o wymierzenie organowi grzywny". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei według przepisu art. 166 p.p.s.a do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z przepisów powyższych wynika, że strona powinna zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia (wyroku) w ciągu 14 dni od dnia doręczenia jej odpisu tego postanowienia (wyroku) wraz z uzasadnieniem. Niedokonanie omawianej czynności procesowej w terminie będzie miało miejsce zarówno wtedy, gdy strona zwróci się o uzupełnienie wyroku z przekroczeniem ustawowego terminu, jak i wówczas, gdy złoży wniosek przedwcześnie, tj. gdy odpis orzeczenia nie zostanie jej jeszcze doręczony. Bez znaczenia przy tym jest, czy strona przed doręczeniem jej odpisu postanowienia (wyroku) miała wiedzę o treści zapadłego rozstrzygnięcia. Niewystąpienie z żądaniem w zakreślonym terminie powoduje, że nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się do zgłoszonego żądania. Z akt sprawy wynika, że odpis postanowienia z dnia 13 lutego 2019 r. został doręczony skarżącemu w dniu 4 marca 2019 r., a strona wystąpiła z wnioskiem o jego uzupełnienie w dniu 19 lutego 2019 r. (data nadania), czyli jeszcze przed otrzymaniem odpisu postanowienia. W tej sytuacji złożony wniosek należało uznać za przedwczesny. Przepis art. 157 § 1a p.p.s.a. stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Choć wykładnia językowa tego przepisu nakazuje skutek odrzucenia wniosku o uzupełnienie postanowienia (wyroku) wiązać jedynie ze złożeniem takiego wniosku po upływie terminu, to jednak przyjąć trzeba, że rygor określony w tym przepisie odnosi się także do sytuacji, gdy strona złoży przedmiotowy wniosek przedwcześnie, tj. zanim rozpocznie bieg termin określony w art. 157 § 1 p.p.s.a. Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia wykładnia celowościowa art. 157 § 1a p.p.s.a. Omawiany § 1a został dodany do art. 157 p.p.s.a. na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). Jak wynika zaś z uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr VII. 1633; publ. www.sejm.gov.pl) obowiązująca przed zmianą regulacja art. 157 p.p.s.a. nie określała skutków uchybienia terminowi zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku i w związku z tym przepis ten należało uzupełnić. Celem wspomnianej nowelizacji było zatem uzupełnienie przepisu art. 157 p.p.s.a. o określenie skutków uchybienia terminowi złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku (postanowienia), które to uchybienie terminowi obejmuje zarówno złożenie wniosku po upływie terminu, jak i złożenie wniosku przedwcześnie (por. postanowienia NSA z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GZ 270/18; z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt I OZ 53/18; z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II OSK 536/15; z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2229/14; z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2919/15, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również ujść uwadze Sądu, że wniosek skarżącego, choć dotyczy postanowienia z dnia 13 lutego 2019 r. o odmowie uzupełnienia wyroku z dnia 24 października 2018 r., w istocie zmierza do polemiki z rozstrzygnięciem Sądu, a przedstawiona przez niego argumentacja stanowi w istocie merytoryczne zarzuty wobec treści wyroku. Na marginesie stwierdzić trzeba, że postanowienie z dnia 13 lutego 2019 r. spełnia wymagania, o których stanowi przepis art. 157 p.p.s.a, gdyż w sposób zupełny rozstrzyga o całości wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1a w zw. z art. 157 § 1 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku odrzucił.