II SAB/Go 53/16

Dnia 28 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.D. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej – części linii energetycznej [...] p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. G.D. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej – części linii energetycznej [...]. Na podstawie zarządzenia Sędziego z dnia 27 czerwca 2016 r. pismem z dnia 4 lipca 2016 r. wezwano G.D. do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi skarżący wniósł (we własnym imieniu) zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej linii energetycznej [...] na odcinku przechodzącym przez działkę [...] należącą do M.H.; W tym przesłanie odpisu złożonego zażalenia oraz odpowiedzi udzielonej przez organ a także określenie naruszenie prawa lub interesu prawnego skarżącego przez przewlekłe działanie organu w ramach postępowania w sprawie samowoli budowlanej linii energetycznej [...] na odcinku przechodzącym przez działkę [...] należącą do M.H.. Ponadto zarządzaniem z dnia 27 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Oba wezwania, przesłane jednym listem polecony, skarżący odebrał osobiście dnia 7 lipca 2016 r. Do dnia posiedzenia niejawnego wyznaczonego na dzień 28 lipca 2016 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie Sądu. Nie uiścił również wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności, w tym m.in. czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania danej sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwanej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 ppsa, a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08). W rozpoznawanej sprawie skarga G.D. dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej – części linii energetycznej [...]. Tak określony przedmiot skargi mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, co wynika z faktu, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej i przysługuje tylko w tych sprawach, w których wydawane są decyzje, postanowienia oraz akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, takim postępowaniem niewątpliwie jest postępowanie administracyjne prowadzone w trybie przepisów Kpa. Zaznaczyć jednakowoż należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 Kpa). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał aby przed wniesieniem skargi do Sadu złożył stosowne zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej – części linii energetycznej [...]. W przekazanych przez organ aktach znajduje się jedynie zażalenie złożone przez M.H., który działał przez swojego pełnomocnika G.D.. Skargę jednak w niniejszej sprawie wniósł G.D., we własnym imieniu, zaś na wezwanie Sądu nie wykazał, aby we własnym imieniu składał w tej sprawie zażalenie w trybie art. 37 Kpa. Na marginesie ponadto wskazać należy, ze skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w skarżeniu przewlekłości postępowania dotyczącego samowoli budowlanej linii energetycznej [...] na odcinku przechodzącym przez działkę [...] należącą do M.H., a ponadto co dla dopuszczalności skargi i możliwości nadania jej dalszego biegu, nie uiścił wpisu sądowego od wniesionej skargi, co może stanowić samodzielną podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie przewiduje przepis art. 52 ppsa w związku z art. 37 § 1 Kpa. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.