II SAB/Go 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wycięcia drzew postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 listopada 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga G.S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wycięcia drzew. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2011r. G.S. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł. Odrębnym zarządzeniem z 10 listopada 2011r. wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy skierował do organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało skierowane. Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 18 listopada 2011r. Dnia 24 listopada 2011r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 100 zł uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu sądowego, jednakże skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące złożenia zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Merytoryczne badanie zasadności wniesionej skargi jest zawsze poprzedzone badaniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 2006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt II SAB/GL 80/10, Lex nr 786817; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2011r., sygn. akt II SAB/Łd 32/11, Lex nr 876130). Mając na uwadze powyższe zarządzeniem z dnia 10 listopada 2011r. Przewodniczący Wydziału wezwał G.S. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skierował zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność zaskarżył, czyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało skierowane. Wezwanie to odebrał w dniu 18 listopada 2011r. A.S. – dorosły domownik skarżącego. Zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W świetle powołanego przepisu powyższe wezwanie należy uznać za skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 18 listopada 2011r. Wyznaczony przez Sąd 7-dniowy termin do udzielenia odpowiedzi na wezwanie upłynął bezskutecznie 25 listopada 2011r., należy więc przyjąć, że przed wniesieniem do Sądu skargi skarżący nie wystosował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenia na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wycięcia drzew. W konsekwencji skargę G.S. należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.