II SAB/Go 59/16

Dnia 25 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.K. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Ł.K. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania. Pismo to wpłynęło do Sądu w dniu 6 czerwca 2016 r. i obarczone było brakiem w postaci podpisu skarżącego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 czerwca 2016 r. pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. wezwano Ł.K. do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Ponadto w oparciu o w/w zarządzenie wezwano skarżącego także do wykazania, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, że przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi na bezczynność Burmistrza Miasta złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) do organu nadrzędnego na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia, że zażalenie takie nie zostało wniesione. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Ł.K. oświadczył, iż przed skierowaniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy. Jednocześnie skarżący uzupełnił brak skargi, poprzez przesłanie podpisanej własnoręcznie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności, w tym m.in. czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania danej sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej zwanej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiot mieści się w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 ppsa, a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi, co wynika z treści art. 3 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08). W rozpoznawanej sprawie skarga Ł.K. dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania w trybie przepisów Kpa oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 r. Prawo ochrony środowiska, w zakresie wprowadzania do środowiska substancji lub energii. Tak określony przedmiot skargi mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, co wynika z faktu, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej i przysługuje tylko w tych sprawach, w których wydawane są decyzje, postanowienia oraz akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, takim postępowaniem niewątpliwie jest postępowanie administracyjne prowadzone w trybie przepisów Kpa. Zaznaczyć jednakowoż należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia (w trybie art. 37 Kpa). W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na skargę wskazywał, że strona nie wyczerpała środków zaskarżenia, a tym samym nie spełniła warunku formalnego dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność. Z kolei skarżący – w odpowiedzi na wezwanie Sądu- w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. oświadczył, że nie składał zażalenia w trybie art. 37 Kpa. Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia jakie przewiduje przepis art. 52 ppsa w związku z art. 37 § 1 Kpa.. Mając zaś to na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ppsa., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.