II SAB/Go 7/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skargi E.S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącej E.S. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, iż Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej E.S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. przesłanym pocztą elektroniczną, E.S., działając na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm. – określanej dalej jako u.d.i.p.) zwróciła się do Wójta Gminy o przesłanie drogą elektroniczną następujących informacji: 1) wskazanie liczby pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w Urzędzie Gminy; 2) podania całkowitej sumy wynagrodzenia wszystkich pracowników zatrudnionych w Urzędzie Gminy w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] października 2015 r.; 3) wskazanie, czy Urząd Gminy jest płatnikiem podatku od nieruchomości; 4) wskazanie kwoty uiszczonej w roku 2014 przez Urząd Gminy z tytułu podatku od nieruchomości; 5) wskazanie kwoty uiszczonej w roku 2014 przez Urząd Gminy z tytułu usług kominiarskich. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. E.S. - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. domagając się : " zobowiązania Prezesa Sądu Rejonowego do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2015 r. w terminie 15 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy" (...)"zasądzenia od Prezesa Sądu Rejonowego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów opłaty od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych". Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Uzasadniając zarzuty skargi E.S. wskazała, że organ w ogóle nie odniósł się do jej wniosku, mimo że 14-dniowy termin, w którym powinno to nastąpić zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., minął w dniu 31 grudnia 2015 r. Wywodziła, że dostęp do informacji publicznej zgodnie z art. 61 Konstytucji RP ma bardzo szeroki zakres i oznacza, że wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a w razie wątpliwości powinny przemawiać na rzecz umożliwienia obywatelowi dostępu do informacji. Skarżąca wskazała, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że samodzielna ocena organu, do którego skierowano wniosek o udostępnienie takiej informacji, sprowadzająca się do twierdzenia, że zażądana informacja nie jest informacją publiczną – nie zwalnia organu z ustosunkowania się do wniosku i nie usprawiedliwia braku jakiejkolwiek reakcji organu na tenże wniosek. Podkreśliła, że przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt lub czynność nie została dokonana przez organ, albowiem skarga na bezczynność ma na celu wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Odnosząc powyższe do stanu jej sprawy wyjaśniła, że Wójt Gminy jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Także informacja objęta wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. była informacją o sprawach publicznych, o której mowa w art. 6 u.d.i.p. Stąd też Wójt Gminy dopuścił się bezczynności nie udzielając skarżącej jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. W dniu 8 stycznia 2016 r., organ drogą elektroniczną udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia [...] grudnia 2015 r. informując ją, iż : 1) liczba pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na dzień [...] grudnia 2015 r. wynosi 25 osób; 2) całkowita suma wynagrodzenia wszystkich pracowników zatrudnionych w Urzędzie Gminy od [...] marca 2013 r. do [...] października 2015 r. wynosi 2 200 480,75 zł. Jest to wynagrodzenie brutto; 3) płatnikiem podatku od nieruchomości jest Gmina; 4) w 2014 r. Gmina w 2014 r. z tytułu podatku od nieruchomości zrealizowała wydatki z tego tytułu w wysokości 254 001 zł; 5) w 2014 r. Urząd nie ponosił wydatków w zakresie usług kominiarskich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że w dniu 8 stycznia 2016 r. wpłynęła do Urzędu Gminy skarga na bezczynność Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2016 r. W tym samym dniu, organ uwzględnił skargę w całości i w trybie autokontroli udzielił skarżącej informacji we wskazanym przez nią zakresie we wniosku z [...] grudnia 2015 r. Ponadto, w ocenie organu wszczęcie postępowania dotyczącego skargi na bezczynność Wójta Gminy było przedwczesne, gdyż wniosek skarżącej został złożony w okresie świąteczno-noworocznym, kiedy obsada kadrowa urzędu była bardzo ograniczona. Organ dokonał wszelkich czynności, aby zdobyć wnioskowane przez stronę informacje w ustawowym terminie i ich udzielenie zbiegło się w czasie z wniesieniem skargi. Powyższe okoliczności uzasadniają odstąpienie przez Sąd od obciążania organu kosztami procesu. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że udzielenie skarżącej żądanej informacji nastąpiło już po wniesieniu skargi na bezczynność, co jego zdaniem uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku Nierozpoznanie zaś wniosku w ustawowym terminie nie może być przy tym uzasadnione, tak jak wskazuje organ, że został złożony w okresie "kiedy obsada kadrowa Urzędu była ograniczona". Nie może budzić wątpliwości, że do obowiązków organu administracji publicznej należy posiadanie elektronicznej skrzynki podawczej i takie zorganizowanie jej obsługi, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych wniosków oraz udzielanie żądanej informacji publicznej. Ponadto obowiązkiem podmiotu zobowiązanego, w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie, jest poinformowanie wnioskodawcy, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia oraz wyznaczeniu dodatkowego terminu udostępnienia informacji. W przedmiotowej sprawie organ nie dochował powyższego obowiązku i nie skierował do skarżącej stosownego powiadomienia. Nie zasługuje również na uwzględnienie podnoszony w odpowiedzi na skargę zarzut organu w świetle, którego wszczęcie postępowania dotyczącego skargi na bezczynność Wójta Gminy było przedwczesne, gdyż wniesienie skargi na bezczynność nie wymaga wezwania organu do podjęcia odpowiednich czynności. Jednocześnie skarżąca podtrzymała swój wniosek o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, przy czym tym razem prawidłowo określając właściwy organ, podkreślając, że zwrot kosztów skarżącemu przysługuje od organu także w przypadku umorzenia postępowania, z uwagi na dokonanie przez organ autokontroli zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 a p.p.s.a. ) . Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a. ). Niniejsza skarga dotyczy bezczynności Wójta Gminy w przedmiocie wniosku z dnia [...] grudnia 2015r. złożonego przez E.S. o udostępnienie informacji publicznej . W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545), iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. ( por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109 ). Na gruncie u.d.i.p. przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów. Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Przy czym stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty określone w ust. 1 i 2 tego artykułu są zobowiązane do udzielenia informacji, jeśli są w jej posiadaniu. Ponadto zgodnie z art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej ( ust. 1 ), a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego ( ust. 2 ). W dalszej kolejności ustaleniu podlega, czy organ udostępnił żądaną informację ( lub podjął inne ustawą określone czynności ) w określonym ustawą terminie ( art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Niewątpliwie z punktu widzenia podmiotowego Wójt Gminy jako organ jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Udostępnieniu podlegają zwłaszcza informacje wymienione w art. 6 u.d.i.p. Dane dotyczące organizacji takiego podmiotu w tym liczby zatrudnionych pracowników, środków finansowych przeznaczanych na jego funkcjonowanie i realizację ustawowych zadań, sposób ich wydatkowania stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W szczególności stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f u.d.i.p. informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności, kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. Ponadto informację publiczną w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i e u.d.i.p. stanowią informacje o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, kwestii organizacyjnych, w tym o sposobach załatwiania spraw, związanych z realizacją obowiązków związanych z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych na dany podmiot przez ustawodawcę. Stąd nie tylko informacja dotycząca realizacji wspomnianych obowiązków z zakresu administracji, ale także dotyczących funkcjonowania tego podmiotu oraz kwestii organizacyjnych, sposobu finansowania tej działalności, ponoszonych wydatków związanych z funkcjonowaniem podmiotu wykonującego zadania publiczne stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 05 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13 ). Zaznaczyć należy, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, lecz stanowi jedynie przykładowe wyliczenie źródeł i rodzajów informacji. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, iż żądane we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. informacje stanowią informację publiczną, co zresztą nie stanowiło sporu w niniejszej sprawie. Po rozstrzygnięciu, iż żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej i wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można poddać ocenie, czy organ dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom ( art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek ( art. 15 ust. 2 u.d.i.p. ). W niniejszej sprawie organ nie wskazywał, aby zachodziły okoliczności określone w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym winien był udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później niż 14 dni od dnia złożenia wniosku. Przy czym termin ten nie powinien być liczony od dnia 17 grudnia 2015 r., jak wskazuje skarżąca. Mail zawierający wniosek o udostępnienie informacji został bowiem wysłany w powyższym dniu o godzinie 23.46. Stąd możliwe było jego odczytanie dopiero w dniu następnym, co też miało miejsce i zostało odnotowane przez organ. Stąd też termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek zaczął biec w dniu 18 grudnia 2015 r. Organ podjął czynności mające na celu udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącej po upływie terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. , uczynił to bowiem dopiero po wpłynięciu do niego skargi na bezczynność, co miało miejsce w dniu 8 stycznia 2016 r. Oznacza to, iż na dzień złożenia skargi ( data jej nadania - 6 stycznia 2016 r. ) organ pozostawał w bezczynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Dlatego też nieuzasadnione były twierdzenia organu, iż skarga została złożona przedwcześnie. W związku z powyższym Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – stwierdził, iż Wójt Gminy dopuścił się bezczynności ( pkt II wyroku ). Skoro organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem udzielił odpowiedzi na pytania skarżącej zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej, postępowanie sądowe w części dotyczącej nakazania organowi rozpatrzenie w zakreślonym terminie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności wobec nieudzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego, odpadła przesłanka wydania przez Sąd orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. tj. nakazania organowi załatwienia wniosku, albowiem organ udzielił odpowiedzi na wniosek po wniesieniu skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2015 r. Jednocześnie Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa ( pkt III wyroku ). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne ( por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nieudostępnienie informacji publicznej nie miało bowiem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Przekroczenie bowiem ustawowego terminu do załatwienia wniosku nastąpiło zaledwie o kilka dni. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzania organowi z urzędu grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty poniesione przez skarżącej składają się: 1) opłata w wysokości 100, zł ustalona zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ) ; 2) wynagrodzenie radcy prawnego ustalone zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ); 3) opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku organu o odstąpienie od zwrotu kosztów postępowanie w trybie art. 206 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził bowiem, iż w sprawie zachodzą uzasadnione przypadki, o których mowa w tym przepisie, gdyż organ skargę uwzględnił w całości, zaś jego bezczynność w przedmiotowej sprawie stanowi okoliczność bezsporną.