II SAB/Go 86/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 201 Or. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.M. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowanie postanawia: odrzucić skargę. W dniu 25 listopada 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga L.M. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowanie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2009r. skarżąca została wezwana do podania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.) do organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), pod rygorem przyjęcia, iż zażalenie takie nie zostało złożone. Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2009r. wezwano skarżącą do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania powyższe skutecznie doręczono skarżącej w dniu 16 grudnia 2009r. Dnia [...] grudnia 2009r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 100 zł wpłacona przez L.M. tytułem wpisu sądowego. Do dnia 5 stycznia 201 Or. skarżąca nie odpowiedziała natomiast na wezwanie dotyczące zażalenia na niezałatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zasadności wniesionej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje natomiast rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji (wyrok NSA z 6 lipca 2006r., sygn. l OSK 480/06, LEX nr 188512; wyrok WSA w Białymstoku z 4 grudnia 20006r., sygn. II SAB/Bk 14/06, LEX nr 284727). Ponadto zgodnie z treścią art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli zatem pismo wniesione do sądu obarczone jest brakiem w postaci jego nieopłacenia, przewodniczący nakłada na wnoszącego obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego we wskazanej wysokości, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe, zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2009r. Przewodniczący Wydziału wezwał L.M. do podania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy, o której mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.) do organu wyższego stopnia (Samorządowego Kolegium Odwoławczego), pod rygorem przyjęcia, iż zażalenie takie nie zostało złożone. Kolejnym zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2009r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, ani też niemożliwe jest pozostawienie przesyłki dorosłemu domownikowi, administracji domu lub dozorcy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu (art. 73 p.p.s.a.). Stosując się do powyższej regulacji, w dniu 9 grudnia 2009r. doręczający umieścił na drzwiach adresata zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we wskazanej placówce pocztowej, o czym zamieścił również adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 15). W dniu 16 grudnia 2009r. skarżąca osobiście odebrała przesyłkę zawierającą oba wezwania, co poświadczyła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki. Zatem ostatnim dniem, w którym skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego nań obowiązku był dzień 23 grudnia 2009r. Analiza akt sprawy wykazała, że w dniu [...] grudnia 2009r. na rachunek Sądu wpłynęła kwota 100 zł wpłacona przez L.M. tytułem wpisu sądowego, jednakże pomimo upływu zakreślonego 7-dniowego terminu, skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie Sądu dotyczące złożenia zażalenia. Należało więc przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność Burmistrza nie zostało poprzedzone stosownym zażaleniem złożonym w trybie art. 37 kpa, w związku z czym skargę L.M. należało uznać za niedopuszczalną. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.