II SAB/Go 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi J.L. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego K.R. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. W dniu 5 listopada 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga J.L. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 9 października 2015 r. Skarżący wniósł o : - nakazanie Radzie Miejskiej rozpoznanie wniosku noszącego datę [...] czerwca 2015 r., który wpłynął do organu w dniu 19 czerwca 2015 r. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, - zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony w ramach pomocy prawnej, wnosił nadto o przyznanie od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. kosztów udzielonej pomocy prawnej, składając jednocześnie oświadczenie, że koszty te nie zostały ani w części ani w całości pokryte. Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny: Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. J.L. zwrócił się do Rady Miejskiej o nadesłanie odpisu trzech uchwał Rady Miejskiej tj.: - uchwały z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie skargi A.T. na kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, - uchwały z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie skargi M.R. na bezczynność organu – Burmistrza, - uchwały z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie skargi M.P. w przedmiocie rozpatrzenia protestu przeciwko ważności wyborów sołtysa i rady sołeckiej sołectwa. Pismem noszącym datę [...] lipca 2015 r. Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował J.L., że wskazane we wniosku uchwały zostały zamieszczone na stronie internetowej pod adresem: [...]. Jednocześnie powołując się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 505/08 organ wskazał, że biuletyn informacji publicznej jest podstawowym źródłem zapoznania się z informacją publiczną i udostępnienie informacji w tym biuletynie wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Powyższe pismo nadano w urzędzie pocztowym w dniu 3 lipca 2015 r., a skarżący odebrał je w dniu 7 lipca 2015 r. W złożonej skardze na bezczynność Rady Miejskiej J.L. wnosił o zobowiązanie organu do wykonania jego wniosku o doręczenie odpisu wskazanych we wniosku uchwał. W uzasadnieniu skargi powołuje się na naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z treści uzasadnienia wynika, że zdaniem skarżącego odpisy uchwał, o doręczenie których wnioskował nie zostały mu doręczone, w czym upatruje naruszenie przez organ przepisów wskazanych wyżej aktów prawnych. Nadto podnosi, że udzielona na złożony wniosek odpowiedź przez organ nie odpowiada przepisom, występują też inne naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach pomocy prawnej - radca prawny K.R., podtrzymując skargę złożyła jednocześnie wniosek o kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, składając oświadczenie, że opłata nie została uiszczona w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, jak wynika z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje we wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) terminie, stosownych czynności, tj. nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia w sytuacjach określonych w art. 16 ust. 1 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545). Trzeba również wskazać, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach skarg na bezczynność polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej skarżący nie jest zobowiązany do składania wezwania o usunięcie naruszenia prawa w oparciu o art. 52 § 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA ww., wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 17/09). W wyroku NSA z dnia 24 maja 2006 r. postawiono znajdującą zastosowanie w niniejszej sprawie tezę, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Prawo do informacji, w świetle art. 61 Konstytucji RP, jest publicznym prawem obywatela, które odbywa się na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa, co oczywiste, znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Radzie Miejskiej bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność polegać ma na nieudostępnieniu odpisów uchwał Rady: - uchwały z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie skargi A.T. na kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, - uchwały z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie skargi M.R. na bezczynność organu – Burmistrza, - uchwały z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie skargi M.P. w przedmiocie rozpatrzenia protestu przeciwko ważności wyborów sołtysa i rady sołeckiej sołectwa. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy, jest każda informacja o sprawach publicznych. Aby informacja taka podlegała udostępnieniu musi być spełniony również warunek podmiotowy, wynikający z treści art. 4 ustawy, tj. informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Rada miejska niewątpliwie jako organ władzy publicznej (władza samorządowa jest władzą publiczną) jest zobowiązana do udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Uchwały podejmowane przez radę miejską w przedmiocie rozstrzygania składanych do niej skarg dotyczących działalności innych organów gminy czy też ich jednostek organizacyjnych oraz dotyczące rozpatrywania protestów dotyczących ważności wyborów sołtysa są niewątpliwie informacją publiczną w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy. W sprawie niniejszej skarżący domagał się udostępnienia odpisów uchwał podjętych przez Radę Miasta. Nie ulega zatem wątpliwości, że stanowią one informację o działalności organu publicznego (jakimi jest rada miasta) i znajdują się w jego dyspozycji. Dlatego na mocy art. 4 ust. 3 ustawy Rada Miasta zobowiązana była do udostępnienia informacji wskazanej we wniosku przez skarżącego (odpisów uchwał), będących w jego posiadaniu. Przechodząc do oceny, czy organ wywiązał się z tego obowiązku zgodnie z wymogami ustalonymi przez ustawę o dostępie do informacji publicznej wskazać należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno – technicznej, chyba, że zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej czy też umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy co winno zgodnie z art. 16 ust. 1 nastąpić w drodze decyzji wydanej przez organ. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej przez obowiązany organ winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem sytuacji określonych w ust. 2 tego art. i w art. 15 ust. 2 ustawy, które w niniejszej sprawie nie miały miejsce. Wskazać również należy, że informacja publiczna podlega udostępnieniu z urzędu lub na wniosek. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, precyzyjnie określała sposób postępowania przy udzieleniu informacji z urzędu, przewidując że może to nastąpić w Biuletynie Informacji Publicznej lub w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub zainstalowanie w takich miejscach urządzenia umożliwiającego zapoznanie się z taka informacją (art. 7 i art. 10 ustawy). Ustawodawca wskazywał ponadto w art. 10 ust. 1, że informacja, która nie została upubliczniona w Biuletynie Informacji Publicznej podlega udostępnieniu na wniosek. Treść tych przepisów jest jednoznaczna i nie powinna budzić wątpliwości. Przepisy te muszą być interpretowane i stosowane ściśle. Nie można zatem wyprowadzać z nich innych ograniczeń w dostępie do informacji publicznej niż wprost to przewidział ustawodawca. W konsekwencji upublicznienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej zwalnia organ od obowiązku jej przekazania wnioskodawcy w sposób określony we wniosku. Wystarczającym w takiej sytuacji wskazanie stronę internetową i zakładki Biuletynu Informacji Publicznej, na której znajdują się objęte wnioskiem dokumenty zawierające informację publiczną. Brak dostępu do internetu czy też problemy z odnalezieniem właściwej strony przez wnioskodawcę nie mogą stanowić w takiej sytuacji podstawy do żądania przekazania informacji w inny, wskazany we wniosku sposób. Skoro więc wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 19 czerwca 2015 r., a organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...] lipca 2015 r., że objęte wnioskiem uchwały, ich treść są opublikowane na wskazanej stronie Biuletynu Informacji Publicznej, należy przyjąć, że organ wywiązał się z obowiązku udzielenia informacji publicznej zachowując jednocześnie termin do jej udzielenia określony w art. 13 ust. 1 ustawy. Tym samym w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Wysokość wynagrodzenia przyznanego pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu K.R., ustanowionego z urzędu, ustalono w oparciu o przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z chwilą złożenia przez skarżącego skargi na bezczynność organu w dniu 16 grudnia 2015 r., a więc pod rządami w/w rozporządzenia.