I SA/Ke 100/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rojek Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Protokolant ref. staż. Krzysztof Armański po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. skargi Spółki S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych za miesiące: I, II i III 2000 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...].Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania spółki S. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]., Nr [...], w przedmiocie wymiaru podatku od towarów i usług tj. 1) określenia kwoty zobowiązania za miesiąc styczeń 2000r. w wysokości [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za w/w miesiąc w wysokości [...], 2) określenia kwoty zobowiązania podatkowego za miesiąc luty 2000r w wysokości [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za w/w miesiąc w wysokości [...] 3) określenia kwoty zobowiązania podatkowego za miesiąc marzec 2000r. w wysokości [...] oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania za w/w miesiąc w wysokości [...] - uchylił decyzję organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych za miesiące : styczeń , luty i marzec 2000r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, zaś w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ II instancji podał, że kontrola skarbowa przeprowadzona przez Urząd Kontroli Skarbowej w zakresie prawidłowości rozliczeń przez spółkę S.. w podatku od towarów i usług za rok 2000r. stwierdziła nieprawidłowości w rozliczeniu tego podatku w okresie od stycznia do marca 2000r. 1) zaniżenie podatku należnego w w/w miesiącach 2000r. o kwotę [...]. z tytułu nie deklarowania przez Spółkę podatku należnego od usług dzierżawy nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...]. na rzecz U., 2) zaniżenie podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od zakupów związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku obliczoną zgodnie z przepisem art. 20 ust.3 ustawy o VAT. , które to zaniżenie było konsekwencją nieprawidłowości opisanych w pkt. 1. Spółka jako zakład pracy chronionej w 2000r. na podstawie przepisu art. 14 a ust. 1 ustawy o VAT korzystała z prawa do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług wg zasad określonych w ust. 2-6 w/w przepisu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 29.08.2003r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał dla S. decyzję Nr [...] , w której określił prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia 2000r. do marca 2000r. oraz na podstawie art. 27 ust. 5 o VAT ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące. Od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji spółka S. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. W złożonym odwołaniu S zarzuciła: 1/ niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie wielkości powierzchni wynajmowanej przez S. na rzecz U. w [...] przy ul. [...], 2/ brak w sentencji decyzji rozstrzygnięcia, co do zwrotu podatku VAT zwróconego wcześniej Spółce na podstawie art. 14 a ustawy o VAT, 3/ brak powołania podstawy prawnej nakładającej na spółkę S. obowiązek wpłaty kwot niesłusznie zdaniem organu pierwszej instancji zwróconych zobowiązań,4/ naruszenie przepisu art. 14 a ust. 7 ustawy o VAT , poprzez zastosowanie tego przepisu i spowodowanie utraty przez S. prawa do skorzystania z przepisu art. 14 a ust. 1 w sytuacji, gdy zaległości podatkowe powstały na skutek wydanych w 2003r. decyzji wymiarowych , nie istniały natomiast na dzień złożenia deklaracji podatkowych VAT -7 za miesiące styczeń , luty i marzec 2000r. i wniosków o dokonanie zwrotów wpłaconych kwot. W konsekwencji Spółka wnosiła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji. Organ podatkowy II instancji wskazał, że z zebranego w toku kontroli materiału dowodowego wynika , iż spółka S. . w dniu 1 sierpnia 1999r. zawarła ze spółką U. umowę najmu i dzierżawy pomieszczeń produkcyjnych o łącznej powierzchni [...] m2 . Umowę tę zawarto na czas nieokreślony z mocą obowiązującą od [...]. W umowie określono , iż czynsz netto powiększony o podatek VAT będzie należny za każdy miesiąc kalendarzowy i płatny w terminie 30 dni od daty wystawienia faktury. Do umowy tej dołączono dwa aneksy ( nie posiadające daty ich sporządzenia), w których określono inne wielkości wynajmowanych powierzchni , inne kwoty ustalonego czynszu lub też inne warunki użytkowania tej nieruchomości . Z dokumentów przedstawionych w czasie kontroli wynikało, iż wielkość czynszu ustalona była nieprecyzyjnie tzn. z umowy z dnia [...]. opiewała na kwotę [...], wyrażona słownie to wielkość [...], zaś wynikająca z aneksu to kwota [...]. Bezspornym faktem w sprawie jest, zdaniem organu odwoławczego, iż spółka S. w okresie obowiązywania w/w umowy tj. do końca marca 2000r. nie wystawiała faktur za wykonane usługi pomimo istnienia takiego obowiązku, wynikającego z art. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 3 pkt. 5 w/w ustawy świadczenie usług także bez pobierania należności jest czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT. Rozbieżności w określeniu wielkości dzierżawionej powierzchni oraz ceny za usługę dzierżawy wynikające z zawartej umowy spowodowały konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie,a w konsekwencji ustalenia tych wielkości w drodze szacunku. Na okoliczność ustalenia faktycznej powierzchni dzierżawionej przez U. w J. dokonano przesłuchania w charakterze świadków osób zatrudnionych w latach 1999-2000 w U. oraz Prezesa Spółki , a także przeprowadzono kontrole sprawdzające w spółce U. oraz w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Zeznania przesłuchanych świadków potwierdziły prowadzenie przez U. w latach 1999-2000 działalności gospodarczej w [...] przy [...] i wykorzystywanie do tych celów pomieszczeń magazynowych oraz znajdujących się tam magazynów. Fakt prowadzenia przez [...] działalności gospodarczej pod tym adresem potwierdzała także decyzja Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]. Nr [...] wydana dla U. w której jako miejsce prowadzenia przez U. działalności wymieniony jest adres w Jędrzejowie na ulicy Kolejowej 2. W piśmie U. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Nasiennej z dnia [...]., spółka U. zwraca się z prośbą o wydanie zezwolenia na prowadzenie obrotu materiałem siewnym i roślinami rolniczymi. W uzasadnieniu powyższego pisma spółka U. stwierdza, że spełnia warunki właściwego prowadzenia obrotu, gdyż między innymi posiada pomieszczenia i urządzenia techniczne w [...] , w tym magazyny o powierzchni 7500 m 2. Dodatkowym potwierdzeniem jest także, zdaniem organu podatkowego II instancji, operat szacunkowy nieruchomości w J. przy ul. K., sporządzony na zlecenie S. w celu zabezpieczenia hipotecznego kredytu bankowego. Operat zawierał obliczenia wpływów z tytułu najmu dzierżawy tej nieruchomości. Zgodnie z operatem ewentualne wpływy z tytułu dzierżawy dotyczyły powierzchni 7465 m2,co oznacza, iż spółka S.. przewidywała wynajęcie tej właśnie powierzchni . Na podstawie powyższych dowodów organ podatkowy uznał, iż w okresie od marca 1999r. do marca 2000r. spółka wydzierżawiała na rzecz U.. powierzchnię 7465 m2. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie kontrolne wykazało, że spółka S. posiada 99,9 % udziałów spółki U., w związku z czym są to podmioty powiązane w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt. 3 ustawy o VAT. Ponieważ spółka S. nie wykazała obrotów z tytułu usług dzierżawy nieruchomości świadczonych przez nią dla powiązanego z nią kapitałowo podmiotu - wysokość obrotu należało określić zgodnie z przepisem art. 17 ustawy o VAT na podstawie przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości pomniejszonych o podatek. Przy ustalaniu wysokości obrotów z tytułu dzierżawy wykorzystano dane zawarte w " Operacie szacunkowym" sporządzonym w lutym 1999r. przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określił on wielkość czynszu dzierżawnego z przedmiotowej nieruchomości położonej w J. przy ul. K.. Wielkość czynszu dzierżawnego wyliczono na podstawie analizy cen płaconych przez najemców i dzierżawców powierzchni magazynowych. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ustalaniu stawki czynszu wybrano wycenę najbardziej miarodajną, odrzucając np. stawki czynszu powierzchni wynajmowanej przez Zarząd Budynków Mieszkalnych, czy z Urzędu Miejskiego, gdyż dotyczyły one powierzchni mniejszych i były dla strony mniej korzystne. Organ podniósł, że obrót netto z tytułu dzierżawy wyniósł [...]. zaś podatek należny VAT 22% - [...]. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu podkreślił, że faktury wystawione przez U. na załadunek ryżu nie stanowią dowodu na to , iż w latach 1999-2000 ryż , czy kasze będące własnością S. były przechowywane w J., przy ulicy K. przez spółkę S. Faktura ta jest, w ocenie organu, jedynie dowodem na to, iż spółka U. wykonywała na rzecz S. usługi pakowania towaru. Zeznania świadków , na które powołuje się pełnomocnik nie mogą świadczyć na korzyść strony odwołującej się . Brak też jest podstaw do uznania, iż w okresie styczeń -marzec 2000r. spółka S. prowadziła prace związane z przygotowaniem pomieszczeń do uruchomienia kaszarni , gdyż nie przemawiają za tym przedłożone dowody. Organ nadto zauważył , iż nie została opodatkowana cała nieruchomość w J. przy ul. K. Umowa dzierżawy przewidywała bowiem objęcie dzierżawą powierzchni 7841m2a do opodatkowania przyjęto powierzchnię 7465m2. Jednocześnie organ odwoławczy uwzględnił zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez organ podatkowy I instancji przepisu art. 14 a ust. 7 pkt. 2. Zaległości , które wystąpiły w spółce S. zostały ujawnione w wyniku wydania decyzji wymiarowych w VAT i nie mogły być znane organowi orzekającemu w dniu składania wniosku przez S. Skoro, więc na dzień składania wniosku o zwrot kwoty podatku VAT za w/w miesiące 2000r. spółka S.. nie posiadała ujawnionych zaległości podatkowych to brak jest podstaw do pozbawienia jej prawa, z którego już skorzystała na podstawie przepisu art. 14 a ust. 1 ustawy o VAT. W związku z tym, iż obrót z tytułu usług dzierżawy przez spółkę S. dla U. został określony na podstawie art. 17 ustawy o VAT , brak jest podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 27 ust. 5 ustawy o VAT. Zdaniem organu odwoławczego przyjęcie w celu określania podstawy opodatkowania przeciętnych cen na podstawie w/w artykułu stanowi już sankcję dla podatnika za zaniżenie obrotu. Zastosowanie dodatkowej sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy o VAT jest, zatem bezzasadne. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Spółka - reprezentowana przez doradcę podatkowego L.L., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów art. 120, 122 i art. 190 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi w toku postępowania podatkowego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa i podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, 2/ naruszenie przepisów art. 2 ust. 3 pkt 5 ustawy o VAT , poprzez opodatkowanie należności z tytułu umowy najmu całej nieruchomości położonej w J przy ul. K. bez ustalenia prawidłowej i faktycznej powierzchni użytkowanej przez U. 3/ iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej zlecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a o postępowaniu tym przeprowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej nie został powiadomiony pełnomocnik skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazane zostały sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z uwagi na powyższą regulację prawną, właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) , Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt wydany przez ten organ , konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia np. przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1pkt.1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002r -p.p.s.a..) Organy podatkowe w toku rozpoznawania niniejszej sprawy przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania nie naruszyły. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, podziela stanowisko organu podatkowego tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, dotyczącego naruszenie przez organ podatkowy przepisów art. 2 ust. 3 pkt 5 ustawy o VAT , poprzez opodatkowanie należności z tytułu umowy najmu całej nieruchomości położonej w J., przy ulicy K. bez ustalenia prawidłowej i faktycznej powierzchni użytkowanej przez U. należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Przede wszystkim należy podkreślić iż skarżąca podnosi powyższy zarzut bez równoczesnego wskazania i określenia jaka, jej zdaniem, powierzchnia była w rzeczywistości wynajmowana dla U. W dniu 1 sierpnia 1999r spółka S. zawarła z U. umowę najmu i dzierżawy pomieszczeń produkcyjnych o łącznej powierzchni 7841 m2 . Umowę tę zawarto na czas nieokreślony z mocą obowiązującą od 1 marca 1999r. W umowie określono, iż czynsz netto powiększony o podatek VAT będzie należny za każdy miesiąc kalendarzowy i płatny w terminie 30 dni od daty wystawienia faktury. Do umowy dołączono dwa aneksy ( bez daty ich sporządzenia), w których określono inne wielkości wynajmowanych powierzchni, inne kwoty ustalonego czynszu lub inne warunki użytkowania tej nieruchomości. Z dokumentów zebranych w sprawie wynikało, iż wielkość czynszu ustalona była nieprecyzyjnie tzn. z umowy z dnia 01.08. 1999r. czynsz ustalono na kwotę 15.000,00 zł, (wyrażony słownie to 23.523,00 zł ), zaś wynikający z aneksu to kwota 450,00zł.. Spółka S. w okresie obowiązywania przedmiotowej umowy tj. do końca marca 2000r. nie wystawiała faktur za wykonane usługi. Z uwagi na rozbieżności w określeniu wielkości dzierżawionej powierzchni organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie dowodowe w trakcie którego dokonano przesłuchania w charakterze świadka Prezesa Spółki oraz osób zatrudnionych w latach 1999-2000 w U. Przeprowadzono również kontrole sprawdzające w U. oraz w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Zgromadzone w sprawie dowody w postaci: zeznań przesłuchanych świadków, decyzji Pełnomocnika do Spraw Osób 'Niepełnosprawnych z dnia [...]. wydanej dla U., pisma U. skierowanego do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Nasiennej z dnia [...]., operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie S. w celu zabezpieczenia hipotecznego kredytu bankowego (który zawierał obliczenia wpływów z tytułu najmu dzierżawy tej nieruchomości) potwierdzają ustalenia organów w zakresie rzeczywistej powierzchni wydzierżawionej w okresie od marca 1999r. do marca 2000r. na rzecz U. Należy podnieść, że umowa dzierżawy zawarta w dniu 1 sierpnia 1999r. przewidywała powierzchnię 7841m2, zaś do opodatkowania przyjęto dochody z powierzchni 7465 m2. Zarzut skarżącej w powyższym zakresie jest więc oczywiście bezzasadny. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 120,art. 122 i art. 190 Ordynacji podatkowej są również bezzasadne. Stosownie do art. 120 Ordynacji podatkowej zwanej dalej Ord. pod. - organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a drugiej przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Skoro przepis art. 120 Ord .pod. nakłada obowiązki wyłącznie na organ podatkowy, to i podatnik obowiązany jest do działania zgodnego z prawem , w tym także do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie ( art. 83 i 84 Konstytucji RP oraz z ustaw podatkowych)- por. "Ordynacja podatkowa. Komentarz" - S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Małek. Warszawa 2004r.str. 409). Przepis art. 122 Ord. pod. statuuje naczelną zasadę postępowania podatkowego- zasadę prawdy obiektywnej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z ze stanem rzeczywistym. Jest przy tym poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Z kolei przepis art. 191 Ord. Pod. wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów, która polega na tym, że organ podatkowy nie jest związany żadnymi regułami dowodowymi , a rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych natomiast za niewiarygodne. Ocena ta powinna być jednak zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia i logiki. Pogląd taki prezentował NSA w wyroku z 12.11.2002r. sygn. akt. I S.A. / Ka 1792/01 niepubli. Sąd, rozpoznający skargę w niniejszym składzie, w całości pogląd ten podziela. Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów, zbadały sprawę wszechstronnie w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów, co do okoliczności istotnych w sprawie, nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Skoro organ podatkowy w wyniku przeprowadzonego postępowania doszedł do wniosku, że opodatkowaniu podlega powierzchnia 7465 m2. to strona która kwestionuje trafność tej oceny zmuszona jest przedstawić źródła lub wskazać środki dowodowe przeciwstawiające się tej ocenie. W takim wypadku, zgodnie z zasadą racji dostatecznej, na podatniku spoczywa obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia kwestionujące dotychczasowe ustalenia organów podatkowych w tym zakresie. Z podobnych względów ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, że istnieją inne dowody niż zawarte w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego, mające wpływ na wynik sprawy. Strona, która zamierza z danych faktów wywodzić skutki prawne obowiązana jest więc przedstawić lub wskazać organowi te dowody, które mogą potwierdzać jej stanowisko. Przesunięcie ciężaru dowodu na stronę jest wynikiem dążenia do obalenia domniemania faktycznego zbudowanego przez organ podatkowy w oparciu o wnioski dotyczące stanu faktycznego wyprowadzonego ze zgromadzonego materiału dowodowego. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji gdy brak udowodnienia określonej czynności faktycznej lub prawnej może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego. Wydawnictwo Zakamycze 2004r. str. 213 i nast. ). Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła dowodu potwierdzającego, że wynajmowała na rzecz U. powierzchnię mniejszą niż przyjęta do opodatkowania. Zgodzić się należy z organem podatkowym iż dowody przedstawione przez stronę ustaleń organu podatkowego nie obalają. Przedłożona 1/ faktura VAT 53/99/POZ dotyczy prac budowlanych takich jak wykonanie kanału pod podajnikiem, malowania hali i tynkowania, co nie świadczy jednoznacznie, że pomieszczenia te przygotowywane były pod kaszarnię., 2/ faktura VAT nr 52/99 POZ z dnia 30.11.1999r. zgodnie z informacją uzyskaną przez organy podatkowe u jej wystawcy dotyczyła prac wykonanych w K. przy ul. G. ( pismo U. z dnia 29.12.2003r. skierowane do Inspektora Kontroli Skarbowej z UKS), nie zaś w J., przy ul. K.. 3/ faktury nr. [...] i [...] z dnia [...]. dotyczące sprzedaży części do montażu kaszami oraz montażu kaszami dotyczą zdarzeń, które miały miejsce pod koniec okresu rozliczeniowego, objętego przedmiotową decyzją i nie obala ustaleń iż w okresie, którego dotyczy decyzja działalność gospodarczą w J. prowadziła spółka S., a nie U., 4/ kserokopia umowy zawartej w dniu 20 maja 1999r. pomiędzy S.., a E.Z. w K. dotyczy warunków kupna -sprzedaży kompletu urządzeń kaszami przez S. i nie stanowi dowodu w zakresie miejsca i terminu montażu zakupionych urządzeń. Pełnomocnik skarżącej, stawia również zarzut, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej zlecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a o postępowaniu tym przeprowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej nie został powiadomiony pełnomocnik skarżącej spółki. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić podkreślić, że zarzut ten jest również bezzasadny . Jak wynika z pisma z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Urzędu Kontroli Skarbowej o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W konsekwencji powyższego w dniu [...]. Inspektor Kontroli Skarbowej zwrócił się do spółki U. o udzielenie pisemnej odpowiedzi w kwestii wystawionych przez tę Spółkę faktur dla skarżącej Spółki. Urząd Kontroli Skarbowej przesłał do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...]. uzupełniony materiał dowodowy. Postanowieniem z dnia [...]. wydanym w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej wyznaczył skarżącej Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. W dniu [...]. pełnomocnik skarżącej Spółki zapoznał się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym także z pismem Spółki U. z dnia [...]., przesłanym organowi odwoławczemu przez Urząd Kontroli Skarbowej w następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że organy podatkowe zapewniły stronie skarżącej czynny udział w toku postępowania. Skarżąca miała możliwość zapoznania się ze wszystkimi zebranymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. Przedstawione wywody prowadzą do stwierdzenia, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa, zatem na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a. należało skargę oddalić jako bezzasadną .